یه مریض داریم که دکترا جوابش کردن. اگه براتون مقدوره، دعا کنید براش راحتتر بگذره.
دیگه نمیدونم چهطوری حواس خودمو پرت کنم
هیچ جای وجودم ظرفیت دیدن این حجم از رنج یه انسان دیگه رو نداره
چند سال بگذره این نفس لعنتی انسانی از مواجهه با مرگ شوکه نمیشه؟ دائم فکر میکنم و این چرخه تنم رو به لرزه میندازه که یک روز دیگران برای همیشه میرن و بعدا ما میمونیم، ما بالاخره یک روزی میخندیم، یک روز خوشی و ناراحتیهایی رو داریم که اون آدم هیچ سهمی توش نداره و بالاخره یک روز هم "ما" اونی هستیم که میریم. خیلی میترسم. تاحالا اینقدر نزدیک نبوده.
به خصوص این رنجشاش. به خصوص این که نتونه غذا بخوره و باعث کارهای خجالت آور بشه. بچهها من واقعا نیاز دارم که گریه کنم.
اگه چیزی به اسم خواب دیدن توی دنسا وجود نداشت حالم خیلی بهتر بود. این که هر فاکینگ اتفاقی که تو این زندگی رخ میده اول تریلرش تو خواب من منتشر میشه اصلا چیز جالبی نیست