نمیدونید چه روزای عجیبیه. خبرای خوب و بد پشت سر هم میان و من نه وقت شادی کردن دارم و نه وقت ناراحت بودن. وقت خودِ "بودن" رو هم ندارم. تکون میخورم روزگار یه کتاب و یه ارائه میندازه جلوم و اصلا نمیتونم ببینم پشت این کتاب و دفترا داره چه اتفاقی میفته؟ نمیتونم. سخته. سختمه. خستمه.
دوشنبه سهشنبهها دارم زندگیمو میذارم کنار که اینو ببینم و جالبه پشیمونم نیستم
همهامون داریم به قهقرا میریم. از ۵ نفر همگروهیای پروژه دانشگاهمون همه دارن میبیننش.
روزگارمو گرفته کاملا. یعنی مثلا منم از فردا دیدنشو متوقف کنم هرکسی که دور و برمه تو کلاس ریلزاشو میبینه