هدایت شده از embrouillé for last time
داشتم فکر میکردم الهه برای من دقیقا مثل جونگین برای سونگمینه.
رواننشناس.
Love in disguise. سریع ببینش دیگه اخرای پخششه.
هی روم نمیشد اسم سریالو بگم
اصلا دوست ندارم در اذهان عمومی به عنوان کسی که با یه کیدراما ۵ ساعته خوشحاله ثبت بشم
من رو باید فیلسوف عمیق غمگین (سسخل) بشناسین.
ولی خب واقعا آخه ققققششنگگگ-
منظورم اینه که یا من عقلمو سر یه سریال از دست نمیدم یا حالا که دادم همهاتون بیاید غرق شیم. همه برای یکی.
رواننشناس.
منظورم اینه که یا من عقلمو سر یه سریال از دست نمیدم یا حالا که دادم همهاتون بیاید غرق شیم. همه برا
ببخشید وسط غرق شدنتون
بادبانها رو بکشید
به عقب برمیگردیم
هدایت شده از ژانوس ؛
برخلاف سم، تقریبا تمام هویت دین وینچستر از همون بچگی کاملا در سایهی افراد خانوادهش شکل گرفته بود. با اطاعت از پدرش، و با مراقبت از برادرش، ارزش وجودیش رو برای خودش تعیین میکرد. لباساش شبیه باباش بود. آهنگای باباشو گوش میداد. سعی میکرد یه نسخه از پدرش باشه، چون اونو یه قهرمان میدونست؛ بدون این که بفهمه اون مرد دقیقا با روانش چی کار کرده. برخلاف سم که طی دو دهه اول زندگیش به دنبال تحصیلات و ازدواج و ساختن یه زندگی برای «خودش» بود، هویت دین تا سالهای سال زیر سنگینی هویت اعضای خانوادهش پنهان موند. دین از بچگی کارای سم رو - به جای والدینش - انجام میداد، از نوجوونی بهخاطر سم از خواستههای خودش میگذشت و تصمیماتشو یکجور دیگه میگرفت. وقتی هم بزرگتر شد و دیگه سم پیششون نبود نتونست آزادی اجباری ناشی از نبودنش رو تحمل کنه. و بعدش که برگشتن پیش هم، هربار که به سم کمکی میکرد یا مواظبش بود، داشت یه تیکه از تصویرش از خودشو زنده میکرد. چون هیچوقت خودشو مستقل از خونواده نشناخته بود. چون تنها چیزی که جدای از هویت خانوادگیش توی خودش میدید، احساس عمیق شرم و کثیفی بود. چون اگر برای پدرش و سم فداکاری نمیکرد وجودش پیش چشم خودش پوچ میشد.
خداحافظ🫶