خیلی دوست دارم عکس عدسیمو بذارم ولی می‌ترسم کسی دلش بخواد:(((

عدسیم خوشمزه و خوشگل شد بچه‌ها

ببخشید ولی واقعا دیگه نمی‌تونم اعصابم اجازه نمی‌ده با هر صدایی نمی‌تونم اذیت بشم وقتی تمام این دنیا وجب به وجب پر صداست (و خونه ما ۱۰۰ برابر کل دنیا)

دارم شکنجه میشم نفسم با صدای کیک خوردن یه آدم که سه متر ازم دوره بند میاد واقعا نمی‌شه

کاش زودتر یه روانی واقعی شم که حداقل ازم قطع امید کنن نمی‌تونم در حالی که همه توقع یه آدم عادی ازم دارن با این سطح اعصاب زندگی کنم

من دیدمش. خیلی پرفکت و خوشگله🤏🏻

ممنون بهترین عدسی دنیا بود

۱. من انقدر این صدای وحشتناکو شنیدم که از روی صدای دهن اطرافیانم می‌تونم حدس بزنم کی‌ان. بعضیا واقعا غذا رو با تمام وجودشون لمس می‌کنن و سقف دهنشونو خیلی به غذا می‌چسبونن. (واقعا و بدون شوخی با یاداوریش داره گریه‌ام می‌گیره؛ امشب خیلی روانی‌ام) این واقعا وحشتناکه منم گاهی پر سر و صدا غذا می‌خورم ولی نوع سر و صدای من با دیگران فرق داره. من صدای خرچ خرچ کردن آزارم‌نمی‌ده؛ صدای جا به جا شدن غذا تو دهن آدما آزارم می‌ده. نمی‌دونم قابل درک بود در مجموع یا نه. ۲. بوس

و جز اون حتی همین صدا هم همیشه آزارم نمی‌ده. خونه‌ی ما یه کم متفاوته و پرسروصدا. اگه یه شرایط خاصی هم به این سر و صدا مزید برعلت بشه این اتفاق میفته

حتی یه طورایی برام قابل درکه ولی واقعا متاسفم منم دست خودم نیست. اگه بحث روانی شدن و میل به مرگ نبود اصلا مطرحش نمی‌کردم خیلی هم ممنون از شعورت

ملاتونین یه ایراد بزرگ داره اونم اینه که اگه بخوری و نتونی بخوابی شکنجه‌ی روانی می‌شی. هر شب دارم اینو تجربه می‌کنم

همه زحماتم به فنا رفت دوباره امروز ۱۱ و نیم پاشدم