کاش زودتر یه روانی واقعی شم که حداقل ازم قطع امید کنن نمی‌تونم در حالی که همه توقع یه آدم عادی ازم دارن با این سطح اعصاب زندگی کنم

من دیدمش. خیلی پرفکت و خوشگله🤏🏻

ممنون بهترین عدسی دنیا بود

۱. من انقدر این صدای وحشتناکو شنیدم که از روی صدای دهن اطرافیانم می‌تونم حدس بزنم کی‌ان. بعضیا واقعا غذا رو با تمام وجودشون لمس می‌کنن و سقف دهنشونو خیلی به غذا می‌چسبونن. (واقعا و بدون شوخی با یاداوریش داره گریه‌ام می‌گیره؛ امشب خیلی روانی‌ام) این واقعا وحشتناکه منم گاهی پر سر و صدا غذا می‌خورم ولی نوع سر و صدای من با دیگران فرق داره. من صدای خرچ خرچ کردن آزارم‌نمی‌ده؛ صدای جا به جا شدن غذا تو دهن آدما آزارم می‌ده. نمی‌دونم قابل درک بود در مجموع یا نه. ۲. بوس

و جز اون حتی همین صدا هم همیشه آزارم نمی‌ده. خونه‌ی ما یه کم متفاوته و پرسروصدا. اگه یه شرایط خاصی هم به این سر و صدا مزید برعلت بشه این اتفاق میفته

حتی یه طورایی برام قابل درکه ولی واقعا متاسفم منم دست خودم نیست. اگه بحث روانی شدن و میل به مرگ نبود اصلا مطرحش نمی‌کردم خیلی هم ممنون از شعورت

ملاتونین یه ایراد بزرگ داره اونم اینه که اگه بخوری و نتونی بخوابی شکنجه‌ی روانی می‌شی. هر شب دارم اینو تجربه می‌کنم

همه زحماتم به فنا رفت دوباره امروز ۱۱ و نیم پاشدم

نمی‌توانم دیگر

من همین الان فهمیدم که هیچ شهری جز قم کلمه‌ی "داشتی" رو نداره.

ما چیزی که تنوریش کنیم (جز نون) رو بهش می‌گیم داشتی

چه‌قدر نازیم