نه که اصلا غمگین نباشما
نمیدونم چهطور توضیح بدم
انگار ذهنم رو این حالت تنظیم شده بود که اتفاق بد=غمگینی=گریه
گریه میکردم ولی واقعا اون رتج عمیقو نمیچشیدم مثل یک آدم واقعی
کم کم داره یادم میاد
و کم کم لذت چیزا داره از من گرفته میشه
یه جلد از آبنباتا توی طاقچه بی نهایت نبود. واقعا تا آخر دنیا همه چیز توی همین ۴ صفحه که از جلد ۳ خوندم برام اسپویل شد
چه قدر فعال بودن در جلد ۲ ماشالا.
