🔸شبِ یخ‌زده بهمنِ آن سال، انگار سردتر از هر بهمنِ دیگری بود؛ شاید چون زائو بودم، سرما را بیشتر حس می‌کردم. البته آن شب برف سنگینی باریده بود. شانزده ساله بودم. یک پسر یک‌سال‌وسه‌ماهه داشتم و دخترم به‌دلیل استرس‌های زمان جنگ، هفت ماهه دنیا آمده بود. هنوز رشدش اندازه‌ی یک کودک تازه‌متولدشده هم نبود. گاهی می‌ترسیدم بغلش کنم. نه لباس‌ اندازه‌اش بود، نه حتی جان‌ خوب گریه کردن داشت. کمی کته درست کردم و سفره انداختم. لقمه‌ی اول گذاشتم دهان پسرم که برق رفت. خانه‌های سازمانی شوفاژ داشتند. وقتی برق می‌رفت، شوفاژخانه خاموش می‌شد. ای داد بی‌داد! نفت هم تمام شده بود. این دفعه زمان برگشت همسرم از جبهه طولانی شده بود؛ مایحتاجمان تقریباً ته کشیده بود. سرما؛ دوتا بچه‌ی کوچک؛ باید چه‌کار کنم! همسایه‌ی طبقه‌ی بالا، ترک‌ تبریز بود. هم‌سن دخترشان بودم؛ آن‌ها هم مثل دخترشان به من محبت می‌کردند. رفتم پشت درِ منزلشان. صدای همسرش را که شنیدم، هرچه کردم، شرمِ حضور در این ساعت شب، مانعِ درزدنم شد. برف، پله‌ها را لیز کرده بود. موقع برگشت، از پله‌‌ی اول تا آخر، لیز خوردم. بغضم شکست؛ اشکم را پاک کردم و برگشتم خانه. پسرم را بغل کردم و پتو را انداختیم روی سرمان. دخترم را خوب قنداق‌پیچ کردم و جلوی پایمان گذاشتم. تا خودِ اذان صبح، نشستم و مواظب بودم پتو از روی بچه‌ها کنار نرود. درونم یخ زده بود. صدای اذان که بلند شد، برق هم آمد. نمازم را خواندم و رفتم داخل انباری سه در چهار خانه‌مان و دو تا هیتر را آوردم و به برق زدم؛ یکی جلوی خودم، یکی پشت سرم گذاشتم تا یخِ درونم آب شود. دخترم را کنار خودم خواباندم. قابلمه‌ی کته را گذاشتم جلوی پسرم و خودم، بی‌هوش شدم. نزدیکِ ظهر بود که همسایه در را زد. وقتی باز کردم، چشمش به رنگ‌ و رویِ پریده‌ام افتاد. به صورتش زد و گفت: «چی شده؟» عزت نفسم مانع شد تا پرده از لرز زدنم تا صبح بردارم. گفتم: «هیچی؛ کمی کلیه‌هام درد می‌کنه.» دروغ هم نگفتم؛ کلیه‌هایم هنوز یخ‌زده بودند. گفت: «همسرت تماس گرفته. زود بیا.» با عجله رفتم. تلفن را برداشتم؛ بعد از سلام و احوالپرسی گفت: «چیزی کم و کسر نداری؟» آرام گفتم: «فقط نفت.» زن صاحب‌خانه صدایم را شنید. با گله گفت: «یعنی به روی ما ندیدی؟ این بنده‌خدا چطوری برای تو نفت بفرسته دختر؟» برگشتم خانه. یک ساعت نشده، ۲۰ تا گالن نفت در خانه صف کشید. همسرم از روی نگرانی به همه‌ی دوستانش زنگ زده بود؛ همه‌شان بی‌فوت‌ِ وقت با دبه‌های نفت در خانه بودند. زنِ همسایه هم برایمان سوپِ گرم آورد. 🔹زهرا مومن‌زاده 26اسفند1404 #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

🔸 تخم تنباکو توی روستا، هر وقت دلم می‌گیرد می‌روم پیش چَهآب فاطی؛ شصت‌وشش ساله هست و هنوز مجرد. خودش را وقف پدر و مادر مریضش کرد، بعد هم برادرهایش. این بشر خیلی خاص است. بااینکه دل پر دردی دارد، ولی هر وقت کنارش بنشینی تنها چیزی که ازش نمی‌شنوی گلایه از روزگار است. انگار خدا آفریده‌اش که حال دور و بری‌هایش را خوب کند. دیروز دلم گرفته بود. رفتم پیشش. لابلای تنباکوها تا کمر خم شده بود و اَخته می‌کرد. روستایی‌ها به چیدن گل تنباکو می‌گویند اخته کردن. صدایش زدم. به دور کمر چرخید. تا دیدم گفت: «بههه، بی‌بی اومه شاد اومه. بی‌بی راه گم کردی، ها؟!» دستم را بوسید و محکم توی بغل گرفتم. احوال‌پرسی و چاق سلامتی کردیم. می‌دانست عاشق چای هستم؛ گفت: «بریم سایه‌ی تلمبه بشینیم برات چایی بریزُم.» گفتم: «بهره‌ت کم نشه، روزه‌م.» گفت: «شُنُفتم بوشهره خیلی زدن.» لبخند محوی زدم و گفتم: «نه اندازه‌ای که ما زدیمشون.» رفت پشت خنده. هر وقت می‌خواهد حرف خنده‌داری بزند اول خودش دلِ سیر می‌خندد. منم با خنده‌اش خنده‌ام گرفت. گفتم: «خو چرا می‌خندی؟» گفت: «بی‌بی والا مسخره‌م نکنیا، ولی ای خدا امسال تخم تنباکو کم پاشیُدم انگار دلُم گواهی می‌داد به درد میخوره.» دوباره زد زیر خنده و پشت دستش را روی دهانش گذاشت تا یک دانه دندان بلندی که ردیف پایینی تک و تنها مانده بود پیدا نشود. ادامه داد: «میگن ایران اِسرِئیله شخم زده؛ می‌خوام تخم تنباکویی که مونده ببرم بپاشم اونجو بلکه تنبالکو سبز بشه؛ بِکِشَن و دودِ دلشون بدن.» منی که بعد شهادت آقا خنده را توی خانه‌مان تحریم کرده بودم ریسه رفتم از خنده. 🔹 سیده مریم گلچمن/ ارسالی از بوشهر 18اسفند1404 #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

#ببینید 🔸روایت دست‌نوشته‌ها گاهی چیزی می‌شنوی و صاف می‌نشنید به عمق جانت؛ بعد مدام پیش خودت تکرارش می‌کنی و تا کاغذ و قلم گیرت می‌افتد، با خط خوش می‌نویسی‌اش. حال و روز من بعد از آن افطاری محفل شعر حوزه هنری همین بود. شعر اقای روانمرد کمانه کرده بود گوشه‌ی ذهنم‌. بعد از آن شب، معنی بیت‌ها را کف خیابان پیدا می‌کردم؛ گوشه و کنار جمعیت. دیشب، هنرمند جوانی کنار خیابان بساطش را روی میز کوچکش چیده بود و ذکر و شعار می‌نوشت روی کاغذ. خواستم برای من هم چیزی بنویسد. می‌خواستم نوشتنش را قلابِ بافتن این چند موضوع به هم بکنم؛ شعری که سروده شد؛ خطاطی که آن را نوشت و مردمی که شعار را روی دست بلند کردند و در عمل به آن تحقق بخشیدند. 🔹فاطمه عزیزی 26اسفند1404 #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

⚜️مینی دوره #روایت_در_بحران قسمت سوم 🇮🇷 ⚠️مطالعه فایل پس از پرداخت هزینه مجاز می‌باشد. هزینه: پنج صلوات برای ظهور به نیت استاد احسان قائدی #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

🔸شهادت پشت شهادت برای مراسم تشییع مادری دلسوز به روستای ناصروند رفته بودم. با هجوم جمعیت به قسمت پایینی آرامستان مواجه شدم. مردم می‌رفتند سمت خانه‌ی پدری #حسین_بهاروند. خبرها حاکی از شهادتِ حسین بود؛ جوانی خوش‌اخلاق و متین. همقدم با مردم انقلابی و قدردان، برای عرض تبریک و تسلیت به خانه‌شان رفتم. مادر شهید #علی_بهاروند با اقتدار، مادر شهید حسین را دلداری می‌داد و می‌گفت: «افتخار کن حسین شهید شده...». یکبار دیگر صدای گریه و شیون مردم بلند شد و به رفتند سمت خانه‌ای دیگر. باز هم خبری دیگری رسید. خبر شهادت #امیر_زارعی؛ برادری مهمان‌نواز، خوش‌اخلاق و دوست‌داشتنی. برادرانم یکی از یکی بهتر، گلچین شدند. 🔸زینب دریکوند ٢۶اسفند1404 #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

🔸رفیق قدیمی هفده اسفند بود که نوشتم تاریخ همیشه جایی برای آدم‌های جامانده دارد. آدم‌هایی که گیر کرده‌اند توی تنهایی و بی‌اختیار در حوالی جبر روزگار، ساکن شده‌اند. نوشتم که جنگ شده است دست تقدیر؛ من را کشانده به پس کوچه‌ای که تجلی‌گاه تناقض خلقت خداست. جایی که هم یکتاپرست دارد، هم یهودی و لامذهب! هرشب از پشت پنجره‌ی تاریک، پس کوچه را نگاه می‌کنم؛ پس کوچه‌ای که هنوز بوی خاک‌بازی بچگی‌هایم را می‌دهد. بوی رفیق‌های قدیمی! از رفیقی گفتم که هرشب، پشت پنجره می‌بینمش؛ برادرزاده‌های کوچکش را شال و کلاه کرده می‌نشاند صندلی عقب ماشین، پرچم ایران توی دستشان، راه می‌افتند سمت خیابان انقلاب. نوشته بودم از پشت پنجره که می‌بینمشان، حسرت نرفتن می‌ریزد به جانم؛ دلم آتش می‌گیرد؛ اما می‌دانم تاریخ همیشه جایی برای جاماندگان دارد. حالا امشب ۲۴ اسفند ماه، همان رفیق قدیمی، دست تکان دادن‌هایم را از پشت پنجره که دید، دلش نیامد تنهایم بگذارد و برود. من هم از خدا خواسته با سرعت برق و باد، چادرم را به عشق خیابان انقلاب، روی سر انداختم؛ حتی متوجه نشدم چطور پله‌های خیس باران شده را پایین رفتم. همیشه از اینکه خیابان باران زده باشد و آسمان کمی مه‌آلود، حال دلم خنک می‌شود. کافی است کرکره آهنی مغازه‌ای خیس باشد یا دیوار کهنه‌ای نم زده، می‌روم توی خیال خودم که پاییز و زمستان ۵۷ است؛ زمان مبارزه و پیروزی؛ من هم یکی شبیه شخصیت کتاب «دا»! الله اکبر! امشب با چشم خود دیدم، نزدیک پنجاه سال گذشته! زمستان است. باران دارد می بارد. خیابان‌ها پر از پیر و جوان، زن و مرد. بچه‌های دهه نودی خیس باران شده‌اند. می‌گویند: «آمده‌ایم؛ برای نابودی آمریکا و اسرائیل.» مشت‌هایشان گره کرده، شعارشان الله اکبر و آرمانشان، آرمان خمینی کبیر. این‌ها همان بچه‌های سال ۵۷ اند! فقط جوان شده‌اند؛ درست مثل اماممان که همان آقا خامنه‌ایست؛ فقط جوان‌تر شده. 🔹سمانه قاسمی‌منش 24اسفند1404 #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

پدربزرگا و مادربزرگامون پای شبکه افلاک می‌شستن، مصاحبه نجفی تو روستاها رو نگاه ‌میکردن، بعدشم پخش زنده تجمعات رو. کاری کردین از امشب، اونام پاشن بیان😂 🔹ارسالی مخاطب #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

🔸 معلمی که هر شب، راهپیمای ظهور است عکس امام خامنه‌ای با نوشته‌ی «با تو بزرگ شدیم» چسبیده به شیشه‌ی ماشینم، یادآور عهدمان است. تسبیح حضرت ام‌البنین، با نخ‌هایی که بوی صبر می‌دهد، در دستم می‌چرخد و زیر لب زمزمه می‌کنم: «اللهم عجل لولیک الفرج». این روزها، راهپیمایی‌های شبانه‌ی ما تبدیل به یک آیین شده. بعد از افطار، تسبیح را دور مچ می‌اندازم، سوئیچ را برمی‌دارم و با خواهرم زهرا، خواهرزاده‌ام صفورا و بچه‌محل‌ها دور شهر رژه می‌رویم. پرچم ایران، صلوات و «سلام فرمانده» که از رادیو پخش می‌شود. مردم با پرچم‌هاشان پاسخ می‌دهند؛ بچه‌ها می‌دوند و شعار می‌دهند. انگار دوباره در یک جبهه‌ایم، با این تفاوت که این‌بار اسلحه‌هایمان ذکر و شعار است، نه گلوله. وقتی می‌گویند: «نرو! خطرناکه!»، با لبخندی آرام می‌گویم: «این همه گفتیم الغوث الغوث؛ حالا وقت عمل است!» کفش‌هایم را می‌پوشم و خودم را به سیل جمعیت خیابان بعثت می‌سپارم. انگار خانه‌ام همین خیابان‌ها شده؛ خانه‌ای برای میهنم. اگر قرار است راهپیمایی به پایان برسد، بگذار در کوچه‌های ظهور باشد. 🔹زینب پورهادیان/ معلم ۲۶اسفند۱۴۰۴ #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

#شهرنوشت این شب‌ها، توی هر کوچه و خیابانی که بروی، می‌توانی معجزه ببینی. و معجزه فقط ید بیضا و عصایی که اژدها شود نیست. معجزه مثل همین مردی است که در #کوهدشت خودمان، وقتی دیده در محل تجمع چاله‌ای توی خیابان است، رفته و تا پایان مراسم، اینطوری بالای سرش مانده که مبادا زنی یا مردی یا طفلی یا پیری، داخلش بیفتد. معجزه‌های این شب‌های خیابان، از جنس همدلی و امید و وطن‌پرستی است. #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

#ببینید 💢بیعت بانوان خرم‌آبادی با رهبر معظم انقلاب امام سید مجتبی خامنه‌ای ‌ 🔺خرم‌آباد، میدان امام خمینی/ 27اسفند1404 🎬 حنانه پاپی #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

#فراخوان 📢 معرفی سوژه‌ی #مدافع_وطن اگر در اطرافتان کسانی را می‌شناسید که در نبرد ایران با دشمن آمریکایی_اسرائیلی، کارِ ویژه‌ای انجام می‌دهند، در پیام‌رسان‌های ایتا و بله، آن‌ها را به آی‌دی زیر معرفی کنید. @ravimah_admin خیاطی، پخت غذا، فضاسازی شهری، امداد و نجات، پزشک، ذبح قربانی، اهدای طلا و پول و... #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah