#بدرقه_شهدا_تا_بهشت قبل از ساعت ۶ صبح در اتاق کارم بودم. همکارم گفت: ساعت هفت‌ونیم بریم خوبه؟ گفتم آره همین ساعت میریم. کارتابل سایت را باز کردم و چند خبر از شهدا کار کردم. سربلند کردم ساعت ۷ و ۱۵ دقیقه بود. تا آماده رفتن بشیم همون ساعت هفت‌ونیم بود. مستقیم رفتیم میدان کیو. انتظار داشتم جمعیت زیادی آنجا باشد؛ ولی با تعجب دیدم که با وجود اینکه یک ربع به شروع رسمی مراسم بود ولی فقط جلوی جایگاه جمعیتی ایستاده بود. آفتاب همان ابتدای صبح بدجور خودنمایی می‌کرد. روبروی مرکز قلب با همکارم ایستادیم. یکباره صدای گریه‌ای از سمت راستم به گوش رسید. برگشتم و یک خانم جوانی را دیدم که از کمر خم شده بود و نزدیک بود روی زمین بیفتد که یک دختر جوان در کنارش او را بغل کرد. بدجور گریه می‌کرد. دلم به درد آمد. انگار از بستگان نزدیک یکی از شهدا بود. خواستم با او صحبت کنم ولی دیدم در حال خودش نیست. چیزی بین بهت و باور. گریه و سکوت برایش قاطی شده بود. به اطراف میدان نگاه می‌کردم. کم کم جمعیت داشت بیشتر می‌شد. مدیران کل ادارت به همراه چند نفر از کارمندانشان به جلوی جایگاه می‌رفتند. از ورودی خیابان انقلاب به سمت میدان جمعیت زن و مردی با فریاد الله اکبر، جانم فدای رهبر جلو می‌آمدند. همکارم گفت: انگار خانواده یکی از شهدا هستند. دیدم زن‌هایی که با گریه و شیون پشت سر مردها بودند چادرهای خود را گلی کرده بودند. به همکارم گفتم آره، خانواده شهید هستند. چشمم به سمت دیگه‌ای رفت که جانبازی با دو عصا درحال نزدیک شدن به جایگاه بود. با‌وجود اینکه دو عصا در دستانش بود ولی پوستر شهدا را به دست گرفت و بوسید. با خودم گفتم: چقدر زیباست که جانبازها هنوز پای اعتقادات و ارزش‌ها مثل ۴٠ سال پیش هستند. کامیون حامل پیکر شهدا داشت به میدان نزدیک می‌شد. از دور اولین عکس را گرفتم و به گروه میقات برای دوستانم ارسال کردم. دو کامیون سفید که با بنرهای طراحی شده قرمز آذین‌بندی شده بود. تابوت شهدا که با پرچم‌های ایران پوشیده شده بود روی هر دو کامیون بودند. پرچم‌هایی که روز قبل خودم تهیه کرده بودم، خوشحال شدم که توانستم کاری برایشان انجام بدهم. بالای سرشان که سقف کامیون بود، سربندهای قرمز یا زهرا نصب شده بود که زیبایی دوچندانی به آن جایگاه داده بود. مردمی که اطراف کامیون بودند طلب آن سربندها را می‌کردند و مامورانی که آنجا بودند بعضی از سربندها را درمی‌آوردند و به سمت مردم پرت می‌کردند. کم کم جلو رفتم. سرود دایه دایه وقته جنگه از بلندگو پخش شد. پشت سرم صدای شیون و گریه می‌آمد. سربرگرداندم و دیدم مادر و خواهران شهید ساکی‌پور هستند، چادرهایشان گلی بود و به سینه خود می‌زدند. بیشتر ناله‌های مادرش جگرسوز بود. اکثرشان جوان بودند. تازه ازدواج کرده؛ تازه بابا شده یا جوان تازه استخدام. همه با هزار امید و آرزو. ولی الان همه یکجا خوابیده بودند برای افتخار وطن؛ برای ماندگاری وطن؛ برای حس غرور ایرانی جماعت به داشتن چنین فرزندانی. با صدای سرود جمهوری اسلامی به طرف جایگاه برگشتم و مقابل کامیون حامل شهدا، به احترامشان تمام قد ایستادم و سلام نظامی دادم. چقدر زیبا بود آن صحنه، شهدای در پرچم ایران خفته و صدای سرود جمهوری اسلامی ترکیبی قشنگ و پرمعنا داشت. اینکه همگان بدانند این آب و خاک پر از شیر است؛ چه زن، چه مرد؛ این خاک پایش که بیفتد از همه چیز خود می‌گذرد که وجبی از خاک وطنش به دست اجنبی نرسد. جمعیت زیادی اطراف کامیون‌ها را گرفته بودند و هرکسی به نوعی با شهدا خلوت می‌کرد. استاندار هم چند دقیقه‌ای صحبت کرد و مجری گفت: بخاطر اینکه مراسم تشییع به تاخیر نیفتد سریعتر کاروان به سمت مصلی حرکت کند. کامیون‌ها حرکت کردند. آقایان با کامیون اولی و خانم‌ها با کامیون دوم راهی شدند. خانواده شهدا در بین جمعیت بدجور به چشم می‌آمدند. جنس سوگواریشان متفاوت بود. به‌خصوص مادران شهدا. هوا خیلی گرم بود. ابتدای خیابان بعثت جایگاه زده بودند و شربت به مردم می‌دادند. با اینکه خیلی گرمم بود ولی دلم نیامد شربت خنک بخورم. ترجیح دادم با زبان خشک و حس گرما به حرکت بدهم. ادامه دارد... 🔹فرحزاد جهانگیری #برای_ایران #خرم‌آباد #راوی_ماه 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

کاش، ای‌ کاش نبود! حس خوبی بود وقتی دیدم شهدای سپاه، ارتش و فراجا را در کنار هم به خاک سپرده‌ بودند. کافی بود کمی دقت کنی تا ببینی شهدا با این اتفاق، باز درسی برای ما داشتند. درس هم‌بستگی و وحدت تا پای جان و شهادت. آن‌ها یک هدف حقیقی داشتند که این‌طور گرم و صمیمی، بی‌آلایش و پر از صفای وجود در کنار هم آرمیدند‌ تا به ما همدلی را یاد بدهند. مراسم شهید سرتیپ دوم فراجا مسعود حسنوند را می‌گویم. کسی که خوب باشد، حتی اگر در این دنیا حضور‌ نداشته باشد خوبی را به دیگران انتقال‌ می‌دهد؛ حتی آن موقع که گل‌های روی مزارش‌ زیاد شدند و به اطرافیانش‌ فهماند که آن‌ها را به شهدای دیگر تقدیم‌ کنند. و چه قشنگ شهید با گل‌های زیبا‌ به دیدار شهدای دیگر رفت. همیشه گفتم و باز می‌گویم تا خوب نباشی خدا گلچینت‌ نمی‌کند! تا آرزوی‌ قرب‌ به خداوند‌ نداشته‌ باشی به خدا نزدیک نخواهی شد! و من‌ با گوش‌های خودم‌ حسن اخلاق‌ شهدای ولایت را از اطرافیانشان شنیدم‌. سنگ‌های روی شهید را یکی‌ یکی گذاشتند. نمی‌دانم چه نیازی‌ است این همه‌ سنگ بر روی‌ پیکر کسی بگذارند که دیگر نمی‌تواند بلند شود! هیچ وقت این را دوست نداشتم. وقتی آن‌همه خاک را با آب، گل‌ کردند‌ و با بیل، هم‌ می‌زدند حس خوبی‌ نداشتم. اما روال همین بود. گرد و خاک‌ سر تا پایم‌ را گرفت. حتی توی صورتم‌ نشست؛ اما نه خودم‌ را تکاندم و نه جلوی دهان و بینی‌ام‌ را گرفتم. مقداری از گرد وجودمان‌ بود دیگر چه عیبی داشت کمی از آن را تنفس‌ می‌کردیم. دیر یا زود باید به آن برمی‌گشتیم. یکی دیرتر‌ یکی زودتر. راستی، کاش این تفاوت‌ها از بین برود! کاش دیدمان‌ را مثل شهدا‌ خوب‌ و خدایی و ملکوتی کنیم. کاش فراجا و سپاه و ارتش برایمان‌ تفاوت‌ نکند. کاش مثل دیروز‌ که تا چشم کار می‌کرد جمعیت‌ می‌دیدی امروزم‌ همین‌طور بود. کاش مثل شهدا که هر کدام‌ در هر لباسی و در هر گوشه‌ای از وطن حراست کردند و برایشان تفاوت‌ نکرد و حالا کنار هم خوابیدند‌، برای ما هم تفاوتی‌ نداشت و برای‌ همه به یک اندازه‌ حضور پیدا‌ می‌کردیم. مگر خدا نمی‌گوید انسان‌ها در هیچ چیز به‌هم برتری ندارند مگر به تقوا! کاش کمی دلمان را صاف کنیم. گرد آینه عقیده‌مان را پاک کنیم. شاید دنیا قشنگ‌تر شد. نسرین دالوند ۲۹خرداد۱۴۰۴ #برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خرم‌آباد #راوی_ماه 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

وطن... ارتش... مردم امروز 30 خرداد ماه سه دلاور مرد ارتشی تشییع می‌شوند. رفقای وحید حسنوند از پهلوانی‌اش برایم گفته‌اند. از سر نترس و مرد جنگی بودنش! سامان حبیبی و ایمان وره‌زردی را امروز بیشتر شناختم. آن هم با ذکر خیرهایی که زنان فامیل بر لب داشتند. غیرت داشتند و دلسوز بودند. ارتشی‌ها در برگزاری مراسم نظم بیشتری دارند. مردی وسط جمعیت شلنگ به دست [که به تانکری که روی یک سایپا نصب شده] برای خنک شدن جمعیت، رویشان آب می‌پاشد. زنی کنارم ایستاده؛ خطاب به شهدا زیر لب زمزمه می‌کند: " درد بی‌کسیتون و کولم، خدا تقاصتو بسینی!" خواهر شهیدی آنطرف‌تر قدش خمیده، لباس‌هایش خاکی است. "سری به نیزه بلند است در برابر زینب/ خدا کند که نباشد سر برادر زینب" از ذهنم خطور می‌کند و اشک گوشه‌ی چشمم می‌نشیند. همسر شهیدی از انتقام می‌گوید؛ چونان سفیدکوه محکم است. خم به ابرو نمی‌آورد. مادر شهیدی می‌گوید: پسرم برای امنیت رفت؛ خودش داوطلبانه رفت. دخترانِ دوربین به دست، بین جمعیت از قبل بیشتر شده‌اند. گوشه‌ای می‌ایستم. بچه‌ها یک به یک می‌آیند. خدا قوتی می‌گویم. مانی منصوری را اولین بار است میبینم. دوربینی از گردنش آویزان است. آشنای مجازی‌ام است. خوب می‌نویسد و محتوای خوب تولید می‌کند. دوستان و اقوام گرد مزار یکی از شهدا جمع شده‌اند. یک نفر شور گرفته؛ زن و مرد سینه می‌زنند. وسط سینه زنی، زنان کل می‌کشند. این رسم لرهاست برای پسران مجرد که مسافر آخرت می‌شوند. مراسم پرشور برگزار می‌شود. اسنپ میزنم؛ دو مسیر. معصومه را دم خانه پیاده می‌کند. راننده بدون مقدمه سوال پرسید: " شما که نماز می‌خونید و روزه می‌گیرید، امروز ساعت چند نماز ظهر رو میخونن؟" گفتم: " ساعت 12 و حدود بیست دقیقه اذان است." گفت:" من اهل نماز و... نیستم. امروز بخاطر راهپیمائی قصد دارم برم نماز جمعه، میخوام بدونم تا ساعت چند کار کنم که بعدش برسم به نماز و راهپیمایی؟! " 🔹پروین حافظی #برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #راوی_ماه 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

اولین شهید ارتش امروز، دومین روز از تشییع شهدا در گلزار شهدای خرم‌آباد است. دیروز ۲۵ شهید تشییع شد. صبح امروز شهید حمید مرادی و حالا شهید سید مهدی موسوی. بعدازظهر است و تیزی آفتاب بیشتر از همیشه. صدای مارش گروه تشریفات ارتش، به گوش می‌رسد. به سمت صدا می‌روم. تشریفات، آرایش منظم گرفته و ارتشی‌ها و مردم، شانه به شانه اطراف آن‌ها ایستاده‌اند.‌ تشییع شروع می‌شود. پیکر روی دست‌های مردها حرکت می‌کند. به نزدیکی زن‌ها که می‌رسد، اول صدای گریه بلند می‌شود، بعد «حسین، حسین» و بعد شعار «مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل» همراه مشت‌های گِره کرده به آسمان بلند می‌شود. صدای شعارها، بلند است و ادامه‌دار. پیکر بالای مزار رسیده. روی سکو رفته‌ام و از بالا نگاه می‌کنم. چند ارتشی دست‌هایشان را سپرِ صورت کرده‌اند. شانه‌هایشان تکان می‌خورد و اشک می‌ریزند. موقع تلقین همه آرام می‌گیرند. زنی از بین جمعیت، خودش را بالای مزار می‌رساند. می‌خواهد چهره شهید را ببیند. مردم می‌گویند شهید نه پدر دارد و نه مادر. یکی می‌گوید: «بگذارید خواهرش برای آخرین‌بار ببیندش» یکهو صدای ناله‌ی خواهر بلند می‌شود. از مزار دور می‌شود. «بِرار، بِرار» از زبانش نمی‌افتد. ارتشی‌ها دور تا دور مزار ایستاده‌اند. مداح می‌خواند و همه سینه‌ می‌زنند. زنی چادر به نشانه مصیبت دور گردن پیچانده. مثل مرد‌ها دستانش را بالا می‌برد، سینه می‌زند و گاه گاه نام شهید را تکرار می‌کند. زنی دیگر می‌آید. با یک دست کیسه‌‌ای به دست گرفته و با دست دیگر گل‌برگ‌های سفید و صورتی را در می‌آورد و به هوا پرتاب می‌کند. گل‌برگ‌ها روی مزار و روی سر همرزمان ارتشی‌ شهید، پایین می‌آیند و روی زمین، آرام می‌گیرند؛ مثل شهیدی که حالا در مزارش آرام گرفته... 🔹معصومه عباسی ۳۰خرداد۱۴۰۴ #برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #تا_نفس_دارم_می‌جنگم #راوی_ماه 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

ما در اشک‌هایمان غرق نمی‌شویم قسمت اول امروز ۳۰ خرداد است و پنجمین نوبت تشییع شهدا در گلزار شهدای خرم‌آباد؛ این بار سه شهید ارتشی. سر ساعت اعلام شده می‌رسم گلزار. از خلوتی گلزار تعجب می‌کنم. دنبال خانواده‌های شهدا می‌گردم. در بین جمعیت نشانی از آن‌ها نمی‌بینم. صدای بلندگو می‌آید. توجه همه به سمت مزار شهدای جدید می‌رود. روی یک نیمکت می‌روم تا بهتر ببینم. سیل جمعیت از سمت غسالخانه پایین می‌آید. خانواده‌های شهدا همراه تابوت‌ها حرکت می‌کنند. چند زن که دور یک تابوت را گرفته‌اند، بلند کِل می‌کشند. آن شهید یا تازه داماد است یا مجرد. چند نفر تصاویر بزرگی از شهدا در دست گرفته‌اند. صف مردم و ارتشی‌ها، دَر هَم شده. پشت دو صف از زنان ایستاده‌ام. گوشی را روی دوربین می‌گذارم تا فیلم بگیرد. چند ثانیه بیشتر نمی‌گذرد که زنی دستش را بالا می‌آورد و شروع می‌کند به شعار دادن. صداها یکی می‌شود: «لبیک یا حسین» «مرگ بر اسرائیل، مرگ بر آمریکا» «می‌جنگیم، می‌میریم، سازش نمی‌پذیریم» مردها مشغول دفن شهدا هستند و زنان مشغول شعار دادن. تعدادی زیر چشم‌هایشان خیس شده اما از شعار دادن باز نمی‌ایستند. ما در اشک‌هایمان غرق نمی‌شویم! ادامه دارد... 🔹معصومه عباسی #برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #تا_نفس_دارم_میجنگم #راوی_ماه 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

ما در اشک‌هایمان غرق نمی‌شویم قسمت دوم از روی نیمکت پایین می‌آیم. سعی می‌کنم خودم را نزدیک مزارها برسانم. می‌روم روی یک سکو. آزاده و فاطمه گنجی مشغول عکس و فیلم گرفتن هستند. رد آفتاب‌سوختگی روی پوست صورتشان پیداست. همسر و دیگر نزدیکان شهید سامان حبیبی کناری ایستاده‌اند. مقنعه و عبای همسر شهید، خاکی است، روی پیشانی و گونه‌هایش هم گِلی. دارد با همسرش حرف می‌زند: «سامان، دوستت داشتم» و گریه می‌کند. صدایش حسابی گرفته. چشمانش دیگر اشکی ندارند. می‌آیند بالا روی سکو می‌نشینند. یک پسر هشت نه ساله، کنارش نشسته. پسر شهید است. امیرعلی صدایش می‌کنند. یک ارتشی نزدیکشان می‌رود. سه ستاره روی شانه‌هایش است. نمی‌توانم نامش را روی اتیکت بخوانم. دست روی شانه امیرعلی می‌گذارد و می‌گوید: «بابات مثل شیر رفت. پهلوون بود. سرتو بلند بگیر. گریه نکنی‌ ها» خودش بغض می‌کند اما ادامه می‌دهد: «پدرت داوطلبانه رفت. مثل یک شیر دو شب اونجا بود. نلرزید...» امیرعلی گریه می‌کند. همسر شهید، صدایش به سختی بالا می‌آید. می‌گوید: «سامان، شهادتت مبارک. امیرعلی را بزرگ می‌کنم تا انتقامت را بگیرد. شهادتت مبارک» ناله می‌زند. گریه می‌کند. اما در اشک‌هایش غرق نمی‌شود! 🔹معصومه عباسی #برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #تا_نفس_دارم_می‌جنگم #راوی_ماه 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

#حماسه‌ی_واژه‌ها چشم‌ها به دیدن‌های بی‌حد، قد نمی‌دهند. واژه‌ها دست چشم‌ها را گرفته‌اند و راهبری می‌کنند. بعضی آدم‌ها، این روزها، روحِ بی‌حد کلمه شده‌اند. مرکبِ روحِ کلمه را به ناکجای دیدن‌ها برده‌اند و تصویری باشکوه از جانِ بی‌رحمِ درد، بر پیکره‌یِ زخم‌خورده‌ی جبهه‌ی حق ترسیم می‌کنند؛ تا مگر جانی نیمه نفس از نیمه‌های راه برگردد و به آرمان‌های بی‌بدیل انقلاب سر بسپارد. اینان خود سرسپردگان مکتب زینب (س) هستند. گویی بالای تل را دیده‌اند و با داغی نشسته بر دل، می‌گویند: پیش حسین (ع) و زینبش سربلند شدیم. قد خمیده و سربلند، درست مانند خودِ زینب (س). در میان داغ دیدگان زنی می‌بینی پیچیده در دامنِ درد، رنجور و خمیده از داغ عزیزی، اما آن روحِ بی‌حدِ کلمه در زبان او به پرواز درآمده است و دنیا را به سخره می‌گیرد. واژه‌ها از زبان او گلوله می‌شوند بر پیکره‌ی پوشالی خصم و کفر. زن را بر بلندای توحید می‌بینی آنجا که خورشید ولایت سیطره یافته است و همه هستی زن در پای آرمان‌هایش فدا شده است. این روزها فقط روح واژه‌ها نیست که اوج گرفته و بزرگ شده است. ارواح مومنین نیز دارند در رشدی جمعی بر کالبد دنیا تنگ می‌آیند. مجاهدین یکی پس از دیگری بی‌پروا به دل خطر می‌زنند. شهدا می‌روند و سمفونی باشکوه حماسه‌ی مومنین و مجاهدین در حال نواختن است به گوش گیتی. دنیایی که از ظلم به تنگ آمده، آماده دل سپردن به این نوای حماسی ایستاده است و زبان به تحسین این زنان و مردان گشوده است. کور باد چشمی که نبیند این حماسه را. کر باد گوشی که نشنود این نوای پیچیده در جان عالم را. بریده باد زبانی که افسار سخن را نگیرد و بر دنیای ظلم نتازد و شکسته باد قلمی که این واژه‌ها را به بندِ سیاهه‌های تاریخ درنیاورد. 🔹معصومه پرهیز #برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #تا_نفس_دارم_می‌جنگم #راوی_ماه 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

#خانه_پدری _خواهر پاشو بیا پیش ما.. خطرناکه، نمون اونجا! _من اینجا راحتم، طوری نمیشه نگران من نباشین. همه خواهر برادرها پا شدن رفتن یکی از شهرستانهای اطراف تهران که امن‌تر باشه. البته دیروز همونجا هم انفجار و خرابکاری شده. تو جنگ غزه نمایشگاه میزد. قرار بود با گروه‌های جهادی بره فلسطین که دیگه راه بسته شد... دختر کوچیک خانواده است. مامان و بابا سال‌هاست که پر کشیدن. برا خونه پدریش خیلی زحمت کشید و خرج کرد تا سرپا بشه؛ خونه نقلی و قدیمی ولی باصفا. خیلی ساله نقاشی میکشه. می‌خواست اینجا باشه نمایشگاه و آموزشگاه نقاشیش. روز اول جنگ دور و بر خونه رو زدن. الانم یکی از نقاط پرخطر تهرانه. سروصدای پدافند و... زیاد میاد. ولی هرروز از خونه‌‌ش که خیلی دور نیست میاد اینجا و چند ساعت مشغوله. دلش به خونه پدری آرومه❤️ 🔹زینب شریف #برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #تا_نفس_دارم_می‌جنگم #راوی_ماه 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

#فروشندگی 28 خرداد، برایمان برنج آمد. عده‌ای از مردم به محض اینکه نیسان حاوی برنج را دیدند به سمت فروشگاه هجوم آوردند. هرکسی تا توانسته بود با خودش کارت عابربانک آورده بود. آخر به هر کارت یک برنج میدادند. یک تن برنج چیز کمی نبود؛ ولی جمعیت زیاد داخل فروشگاه بود. هرکسی میخواست سریع سهم برنج خود را بردارد و برود؛ اصلا هم برایش مهم نبود جلوی کسی بیفتد. فایده نداشت؛ اگر اینطور پیش میرفت شاید هر خانواده بیش از ده گونی برنج به خانه میبرد. کسی هم به فکر دیگری نبود. از روی صندلی‌ام بلند شدم و گفتم خدا رحمت کند پدر و مادرتان را هیچ فکر کرده‌اید اگر موشک بخوریم با برنج ها به هوا می‌رویم و باران برنج می‌بارد؟ فروشگاه سکوت شد و یکهو همه زیر خنده زدند. چند نفری شرمنده شدند و کیسه اضافی برنج را به نفری که برنج بهش نرسیده بود دادند. زنی که دو کیسه دستش بود باز پافشاری کرد که باید به من دو کیسه بدهی. با حوصله هرچه از آخرت و قیامت برایش گفتم، هرچه از خوردن حق دیگری گفتم فایده نداشت. فهمیدم گوشش از این حرف‌ها پر است برنج جلوی چشمانش را گرفته. گفتم ببر ولی فردا نگویی من که کاری نکرده‌ام و بهشت حق من است. برنج را برد و رفت ولی تصمیم گرفتم هرکس به فروشگاه می‌آید از زیادی کالا برایشان بگویم. چند روز به کارم ادامه دادم گرچه بعضی‌ها تا چشمشان به بار برنج و روغن می‌افتاد خدا را فرموش می‌کردند ولی خیلی‌ها بودند که حرفهایم را گوش می‌دادند و به اندازه نیاز برمی‌داشتند. نتیجه کارم شد دیدن خواب شهید. خسته بودم. کنارم آمد و گفته خسته‌ای؟ گفتم خیلی. گفته یک یاعلی بگو و بلند شو. با یاعلی گفتن خودم از خواب پریدم. 🔹مریم میرزائی ۳۰خرداد۱۴۰۴ #برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #تا_نفس_دارم_می‌جنگم #راوی_ماه 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

چه كسی از جنگ خسته شده است؟ ما به فطرت خویش باز گشته‌ایم و در آن حسین بن علی‌(ع) را یافته‌ایم و اینچنین است اگر حسین‌ندیده «حسین حسین» می‌كنیم. ما از جنگ خسته نمی‌شویم، زیرا به كانونی دست یافته‌ایم كه هر چه شور و نشاط هست از آن منشأ می‌گیرد. این قلب حسین بن علی (ع) است كه در پیكر ما می‌تپد و اینچنین، اراده‌ی ما اراده‌ی حق است و قدرت ما از مبدأ لایزال قدرت الهی است. نه، اینجا خستگی راه ندارد. 🔹سید مرتضی آوینی #برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #تا_نفس_دارم_می‌جنگم #راوی_ماه 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv