eitaa logo
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
811 دنبال‌کننده
1.1هزار عکس
330 ویدیو
14 فایل
ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin
مشاهده در ایتا
دانلود
🔸دنیای کودکانه این روزها جنگ را در خانه‌ی عمو می‌گذرانیم. هر روز تعداد مهمان‌ها کم و زیاد می‌شود؛ اما یکتا، دخترعمویم، و فاطمه‌زهرا، خواهرم، مشتری ثابت هر شب شده‌اند. بعضی وقت‌ها هم دوقلوها و آرشیدا می‌آیند. یکتا پیش‌دبستانی است؛ دختری تپل و بامزه. اسباب‌بازی‌اش را آورد. توی اتاق بودم. گفت: «فقط برای تو ساز می‌زنم.» و من که چشمانم قلبی شده بود، به ساز زدن ناملایمش واکنش خوبی نشان دادم. بعد آرشیدا آمد داخل اتاق و نمی‌دانم چطور شد که مرا بردند وسط مامان‌بازیشان؛ هرچند می‌دانستم این انتخاب چیزی جز پشیمانی و غلط کردن ندارد، چون دیگر ولم نمی‌کنند و باید مامان‌بازی کنم؛ منِ بیست‌ساله! به اطراف نگاه می‌کنم. در این روزهای جنگی، صدای جنگنده که می‌آید، واکنش بچه‌ها متفاوت است. یکتا آن‌بار هدفون گذاشته بود و به آهنگ مورد علاقه‌اش گوش می‌داد. خواهرم ترسیده بود و دوقلوها هم به روی خودشان نمی‌آوردند؛ اما روسری سرشان کردند برای فرار. جدای از این‌ها، بهشان که دقت می‌کنم، انگار نه انگار جنگ است. یکی مثلاً الساست با قدرت یخ، یکی مثلاً قدرت گُل دارد که هنوز هم نمی‌دانم یعنی چه! مدام هم در بازی‌هایشان کلمه‌ی «مثلاً» تکرار می‌شود. برای خودشان دنیایی دارند. سحری‌ها هم کنار ما بیدار می‌شوند و برای ناهار هم چیزی می‌خواهند. این کودکان امیدهای فردای ایران هستند. مطمئناً سال‌های بعد، مثل کودکانی که جنگِ هشت‌ساله‌ی دفاع مقدس را زندگی کرده‌اند، برای بچه‌هایشان تعریف خواهند کرد و نام خودشان را بچه‌ی جنگ خواهند گذاشت. من با دیدنشان به دنیای کودکی‌ام برمی‌گردم و می‌فهمم چقدر دنیا را ساده می‌گیرند. به رسم آن‌ها، مثلاً جنگ تمام شده است و مردی که قدرت گُل دارد، البته نه فقط گل، قدرت‌های زیادی، می‌آید و همه‌ی دنیا را پر از شادی و گل می‌کند؛ پر از رنگ‌های قشنگ؛ دنیایی رنگارنگ. و آن روز نزدیک است، به اذن‌الله. 🔹زهرا زادسری 21اسفند1404 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸قسم می‌گویند قسم خوردن کراهت دارد. اما ما قسم خوردن را از خودِ خدا یاد گرفته‌ایم. آنجا که به قرآن قسم یاد کرد؛ و به پیغمبرش؛ به انسان و به فرشتگان. و به اسبان دونده مجاهدان؛ به زمان؛ به شب؛ به روز؛ به سپیده دم. به روز قیامت. و به آسمان و خورشید و ستارگان. به مکان؛ به طور و به مکه. و به انجیر و زیتون. و به قلم، و به آن چه می‌نویسند. ما لرها آدم‌های ساده‌ای هستیم. و قسم‌هایمان هم مثل خودمان ساده‌اند. بیشتر به جانِ عزیزیِ هم قسم می‌خوریم و به شیر مادر؛ یا به جانِ برادریِ‌مان. قسم‌هایمان ساده است، اما همین قسم‌های ساده، برایمان آنچنان حرمتی دارد که محال است، زیرشان بزنیم. امروز هم، روز قسم است. روز هم‌قسم شدن. ولی کمی متفاوت‌تر از آن قسم‌های ساده‌ی همیشگی. اینبار قسم به روح‌ا...؛ به . به . قسم به «سیدی از لرستانِ مبارز و مجاهد»؛ به . قسم به سر بریده‌ شهیدی که حاضر نشد برای زنده ماندن بیشتر، به امام ناسزا بگوید. قسم به . قسم به رفاقت؛ به ، به ، به . قسم به معبر کربلای چهار. به فتحِ کربلای پنج. قسم به مکان؛ به شاخ شمیران؛ به بازی‌دراز؛ به 365 شهید حاج‌عمران. به کردستان و . به خرمشهر و . قسم به «من افتخار می‌کنم که نسب لر دارم»؛ به . قسم به صبوریِ ده ساله؛ به سید . به وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ، أُولئِک الْمُقَرَّبُونَ. به . به ختم صلوات‌های سلامتی میلاد احسانی. به اربعین. به کاروان‌های کوچک و بزرگِ در مسیرِ مهران. به «اگر در عراق و سوریه نمی‌جنگیدیم، باید در کرمانشاه و همدان می‌جنگیدیم»؛ به و و و . به آش محلی توی چایخانه امام رضا. به امام علی. به خودش؛ به پادگانش؛ به شهدایش. از دهه کرامت تا دهه ولایت. از تا . قسم به قاسم‌های تازه داماد؛ به ؛ به ؛ به . قسم به کوی فلسطین؛ به مسجدالاقصی؛ به شهید نبرد با اسراییل؛ به . به رایانِ 2 ماهه، به هلنایِ 9 ساله. قسم به گِل. به سیل. به پارو؛ به بدن‌های خسته. قسم به سنگ؛ به سر و دست و پای شکسته. قسم به دیروز، به مسجد علوی. به خون‌های ریخته شده روی پل سعدی. قسم به امروز؛ به مسجد امام حسن عسکری، به خون‌های ریخته شده در ماسور و رازی و انقلاب. به شهید ؛ و به خیابانش که محل قرار است برای مدافعان انقلاب. به قلب پاره‌ی ؛ به قتلِ صبرِ پدری، مقابل چشمِ پسر؛ به سید . ما همان آدم‌های بهمن پنجاه و هفتیم. زمانی عهدی داشتیم با امام روح‌ا... و بعد عهد دیگری به آن اضافه شد با که تا امروز ادامه دارد. آقاجان! قسم به همه‌ی قسم‌هایمان؛ خیالتان از بابت ما لرها تختِ تخت باشد! ما نه اهلِ ترسیم، نه اهل تسلیم! اینجا، موشک‌ها هم شیعه امیرالمومنین‌ند. و شیعه‌های امیرالمومنین، همه‌شان خیبرشکنند. خودتان گفتید رزم ما، بیشتر از آنکه شنیدنی باشد، دیدنی است. دیدید موشک‌هایی که در عین‌الاسد و وعده‌های صادق و در جنگ دوازده روزه، روی سرشان آوار کردیم؟ آقاجان! هرچقدر خواستید روی ما حساب کنید؛ قسم به قسمِ سختمان؛ به ابوالفضل، ناامیدتان نمی‌کنیم. 🔹امین ماکیانی 21اسفند۱۴۰۴ پ.ن۱: یک ماه پیش، نوشته بودمش برای مراسمی؛ سخنران دیر رسید و خوانده نشد. پ.ن۲: به قسم‌هایمان درباره عمل کردیم. حالا چند قسم به قسم‌هایمان اضافه شده و همین‌ عهد را با امام خامنه‌ای جدید، محکم می‌کنیم. پ.ن۳: به فرمان ، همچنان در خیابان می‌مانیم؛ پرشورتر از قبل. 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸حلوای بیست‌و‌یکم مامانم از خانواده‌‌ای سنتی بود و طبعاََ شخصیتی سنتی‌ هم داشت. عشق خاصی به اهل بیت داشت و صدای نوحه خواندنش برای امیرالمؤمنین هنوز توی گوشم مانده؛ انگار صدای نوحه‌ی دختری بود که برای پدر مرحومش می‌خواند. حلوای شب بیست‌ویکم رمضان، خیلی براش مهم بود. از وقتی یادم می‌آید حتی یک سال هم این حلوا پختن قضا نشد. دم افطار، عطر حلوا توی خانه می‌پیچید و بعد اذان، برایمان حلوا را توی ظرف‌های دوست داشتنی‌اش می‌کشید و تأکید می‌کرد حتماً موقع خوردن حلوا، برای حضرت امیر فاتحه بخوانیم. حالا، من هم مادر شده‌ام و سعی می‌کنم توی مادری کردنم، شبیه مامانم باشم. به تبعیت از او، هر سال شب بیست‌ویکم رمضان، به نیت فاتحه برای امیرالمؤمنین حلوا می‌پزم. امسال اما... بیستم ماه رمضان، زهرای یازده ماهه‌ام، از صبح تب داشت و علی دوساله‌ام هم با وجود سرماخوردگی‌اش، که سوغات این چند شب مقاومت خیابانی بود و هربار می‌دیدمش می‌گفتم فدای سر رهبر شهیدم، لحظه‌ای دست از شیطنت و پرحرفی نمی‌کشید. برای منِ روزه‌دارِ دغداری که پر از تشویشِ موشک‌هایِ در کمینِ عزیزانم بودم، تحمل این شرایط راحت نبود. همین که شام و افطار را آماده می‌کردم، منتی بود که بر سر عالمیان می‌گذاشتم. با همین فکرها خودم را مجاب کردم که امسال خبری از حلوا نیست. یک ساعتی مانده بود به اذان؛ دخترکِ مامانیِ درونم، شروع کرد به نق زدن و حلوای بیست‌ویکم را طلب کردن؛ و منی که خودم می‌دانستم مریضی بچه‌ها بهانه‌ است و دردم چیز دیگری است. من فقط دلم نمی‌آمد حلوا بپزم. من در نوجوانی و با دعای خیر مادر از لاک جیغ به خدا رسیده بودم. من جوانی بودم که شیرینی ولایت رهبری علی‌وار، تمام جانم را پر کرده بود. من به هیچ وجه تصور نمی‌کردم در ۲۶ سالگی، برای علی زمانه‌ام حلوا بپزم. من می‌خواستم از حلوا پختن فرار کنم، تا برای لحظه‌ای یا حتی ساعتی هم که شده، داغ بر دل نشسته از خاطرم محو شود. ولی دخترک درونم خیلی قوی‌تر از این حرف‌ها بود؛ سنت مامان باید زنده بماند! بسم‌ الله گفتم و با داغ کردن تابه‌ی پر از روغن، به آن آرد اضافه کردم. موقع آماده کردن شربت حلوا، صدای نوحه‌های مامانم پیجید توی سرم. چقدر دلم برایش تنگ شده بود. بغضی که این روزها دیگر مهمان گلو نیست و صاحبخانه‌ای شده برای خودش را به زحمت فرو خوردم و زیر لب برای برکت حلوا قدر و کوثر خواندم. هرچند دقیقه یک‌بار یکی از بچه‌ها ناله، گریه یا فریاد مااااماااااان را دستاویز می‌کرد، برای خارج کردن من از آشپزخانه. با هر سختی‌ای که بود، به نیابت از مامانم حلوای بیست‌و‌یکم را به افطار رساندم. توی دلم گفتم: «مامان، نگران نباش. حلوای بیست‌ویکم قضا نشد؛ ولی این‌بار برای دو علی باید فاتحه بخونیم.» پ.ن: لطفا هدیه به امیرالمومنین و رهبر شهیدمان و مادرم که در ایام شهادت امیرالمؤمنین از دنیا رفت، فاتحه‌ای با صلوات قرائت کنید. 🔹نگین محمودی‌فرد ۱۹اسفند۱۴۰۴ 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸جنگ و لبخند2 دختردایی‌هایم در شهر بزرگ تهران زندگی می‌کنند. چه منطقه‌ای؟ نمی‌دانم. نه پرسیده‌ام، نه رفته‌ام. اوایل جنگ رمضان، بعد بمباران‌های تهران، بار بستند و راهی خرم‌آباد شدند. روز اول رسیدنشان بود. هنوز چمدان‌ها را باز نکرده و شام سفارشی مادر را نخورده بودند، کلانتری نزدیک خانه‌ی پدرشان را بمباران کردند. مامان زنگ زد و آنها را به خانه‌ی خودش دعوت کرد. چون جمعیتشان زیاد بود نیامدند. مامان گفت: «زینب از اول جنگ اومده خونه من. شما برید خونه اون و تا پایان جنگ اونجا بمونید.» قرار شد زنگ بزنند و پاسخ بدهند که می‌روند یا نه. بعد از چند دقیقه، دختردایی زنگ زد و با بغض گفت: «عمه، خونه‌ی زینب که نزدیک پادگان حمزه‌ست. اونجا رو هم زدن. انگار قراره اینبار شهید بشیم. عزرائیل اومده دنبالمون.» ترجیح دادند در خانه دایی بمانند و بر خدا توکل کنند. 🔹زینب پناهی ۱۹اسفند۱۴۰۴ 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
با پراید زردرنگش پایین‌تر از قلعه منتظر مسافر بود. تا نشستم حرکت کرد. گفت کسی نیست. از بمباران صبح گفت. از بمباران سال‌های جنگ پرسیدم. گفت مردم می‌رفتند سمت روستاها و کوه‌ها. بعد از جانبازی شیمیایی و سابقه جبهه.اش گفت. و اینکه دیروز جای من یک دانشجوی پزشکی نشسته بوده و پرسیده پشیمان نیستی از آن جبهه رفتن و از شیمیایی شدن؛ جواب داده بود رفتم که تو امروز باشی و پزشکی بخوانی. گفت پسر دستم را بوسیده و دمت گرمی نثار کرده و گفته خوب جوابی دادی. 15اسفند1404 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
📢 معرفی سوژه‌ی اگر در اطرافتان کسانی را می‌شناسید که در نبرد ایران با دشمن آمریکایی_اسرائیلی، کارِ ویژه‌ای انجام می‌دهند، در پیام‌رسان‌های ایتا و بله، آن‌ها را به آی‌دی زیر معرفی کنید. @ravimah_admin خیاطی، پخت غذا، فضاسازی شهری، امداد و نجات، پزشک، ذبح قربانی، اهدای طلا و پول و... 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸منتظر شب بیست‌و‌سوم رمضان است. انگار استخوان‌های دستم ذوب شده‌اند. هرچه تقلا می‌کنم جان ندارند رو به آسمان بگیرمشان. به امید آمدن صاحب‌الامر دارم با انگشت سبابه‌ام، برای کائنات خط و نشان می‌کشم. به دلم هم گفته‌ام یک امشب را زنده بماند و دارایی‌اش را بریزد پای اشک، برای تمنای ظهور مهدی فاطمه. کاش قاصدی پیدا شود امشب، صدایم را به مولایم برساند و از قول من بگوید: «آقاجان دلشکسته‌ایم و غریب؛ یک ایران هم امشب به اضطرار روی ماهت، خیس باران خیابان شد‌ه‌اند. بیا و سروری کن، روی‌مان را زمین نینداز آقاجان! بیا که مستضعفین عالم منتظرند فخر آمدنت را به جهان بفروشند!» پ.ن: التماس دعای فرج التماس دعای فرج التماس دعای فرج 🔹سمانه قاسمی‌منش ۲۱اسفند۱۴۰۴ 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
پیام شهید محمدباقر طاهرپور (فرمانده پهپادی نیروی هوافضا که در جنگ دوازده روزه همراه شهید حاجی‌زاده به شهادت رسید) که پارسال شب قدر برای یکی از اقوامش فرستاده: سلام علیکم سال بعد این ایام، این موقع، یک عده را با نام شهید می‌شناسند؛ همان‌هایی که می‌دانستند، چگونه بخواهند و بگیرند. امشب شهادت‌نامه عشاق امضا می‌شود. التماس دعا. امشب هم عده‌ای شهادتشان را می‌گیرند. ‌ 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: ‌ @ravimah
4M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🔸سربازان امام مجتبی خامنه‌ای تجمع تمام شده بود. مردم توی خیابون انقلاب زیر نم‌نم باران قدم می‌زدند و سمت ماشین‌هایشان می‌رفتند. وسط بلوار تعدادی از مردم حلقه زده بودند و شعار می‌دادند. خوب که دقت کردم، بعضی خم شده بودند و فیلم می‌گرفتند. جلو رفتم. پسر خردسالی با لباس نظامی که یک دستش اسلحه پلاستیکی و پرچم بود و دست دیگرش عکس ، شعار می‌داد. صدا و لحن کودکانه‌اش دل همه را برده بود. یاد شهید محمدجواد بازگیر افتادم. شهید خردسالی که امروز عصر به همراه خانواده‌اش به خاک سپرده شد. دشمن کور خوانده؛ محمدجوادها «خیلی‌ان، هزار هزارن، سی تقاص خین تو سر وِر میارن!»* *برشی از یک شعر معروف لری به معنای «برادرانم بسیارند و برای انتقام خون تو قیام خواهند کرد». 🔹معصومه عباسی ۲۰اسفند۱۴۰۴ 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
https://ble.ir/ravimah/8020932701927700248/1773390118131 از وقتی جنگ شروع شده، ریحانه آرام و قرار ندارد. هر شب خانواده را به رژه‌ی ماشینی می‌کشاند. از دهان بزرگ‌ترها خبر می‌قاپد و با الفاظ نصفه‌نیمه پس می‌دهد. برای هر راهپیمایی سربندی می‌بندد و پرچمی هم‌قد خودش، روی دوش می‌اندازد که اگر مصاحبه‌ای پیش آمد، تصویرش کامل باشد. حالا فهمیده گره جنگ با بمب و موشک باز نمی‌شود و باید از خدا خواست. با مادرش در این ایام دیگ حلیم به نیت پیروزی رزمنده‌ها بار گذاشته. تحلیل‌هایش که ته می‌کشد، با زبان کودکانه چند ناسزا حواله‌ی نتانیاهو و ترامپ می‌کند. منتظر است خدایِ بچه‌ها نتیجه جنگ را به نفع ایران تمام کند. کنار اسباب‌بازی‌هایش پرچم ایران، چفیه و سربند دارد و چند عکس از رهبر جدید که در راهپیمایی گرفته‌. بچه پای کار است. مقاومت را از دل جنگ آورده و گذاشته لابه لای خرت و پرت‌هایش، داخل یک دیگ توی حیاط خانه و به همه یک قابلمه سهم می‌دهد. 🔹فاطمه عزیزی ۲۱اسفند۱۴۰۴ 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸کاپشن صورتی‌های خرم‌آبادی🩷 حماسه، از همان‌جایی شروع می‌شود که مادری، زیپ کاپشن صورتیِ دخترکش را بالا می‌‌کشد. این «کاپشن‌صورتی‌ها» شکوفه‌های خوش‌عطرِ این کشورند که در پناهِ چادرِ مادر، درسِ ایستادگی را مشق می‌کنند. مادر است دیگر؛ تمامِ دنیایش را در دستانِ کوچکی می‌بیند که میانِ مشتِ خودش پنهان کرده. او بی‌هیچ واهمه‌ای، جگرگوشه‌اش را به میدان آورده تا بگوید این خانه، سربازهایی به لطافتِ گل و به صلابتِ صخره دارد. اینجا، عطرِ مادری با غیرتِ علوی گره خورده؛ مادری که با لبخند، جان‌فدایی را در گوشِ کودکش نجوا می‌کند و او را برایِ روزهایِ بزرگِ وطن آماده می کند. 🔹زهرا مومن‌زاده ۲۲اسفند۱۴۰۴ 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah