این ویدئو رو درست کردم که تقدیم کنم به اون "دو هزار و چهارصد و بیست و هفت نفر" که الان چهل روزه دیگه نفس نمی‌کشن. برای اونایی که مطمئنم لحظه‌ای که وارد میدون شدن تا نفسای آخر پای همین عقیده و پای "ایران" موندن. برای اونایی که قصه‌ی شهادتشون روضه‌ی مصور بود. بچه‌هایی که احتمالا وقتی برای وطن انشا نوشتن با همین جمله‌ها شروع کردن. امیدوارم ماهم مثل اونا بشیم و فدایی ایران. [همهٔ کلیپ‌ها و صوت کار من نیست. من صرفا باعث کنار هم قرار دادن این‌ها شدم.]

- بسم‌ الله -

_ دعای روز اول ماه مبارک✨

دعای روز دوم ماه مبارک✨

برگشت شاه قاتل ؟ زهی خیال باطل

- ناوگان عظیمی ؛ از زیبایی حضرت ِ ماه به قلب های مردم روانه شد ، خواهیم دید چه میشود | 🦦💙 . -

_ بنازم به این ادیت 🤌🏻🔥

_ لحظه‌مرگ...

میشه برای سلامتی آقا صلوات بفرستید🥲

سوره فتح فراموش نشه

دیروز همین لحظات هشتاد و پنج تا دختر بچه داشتند برای مدرسه آماده میشدند کیف هایشان را می بستند برای امتحان های فردایشان درس می‌خواندند بعضی هایشان تکالیفشان را تا جمعه شب نگه داشته بودند و حالا و با نگرانی و گریه با سرعت می نوشتند عده ای شان هم دعا می‌کردند که مدارس به دلیلی نامعلوم تعطیل شوند (البته که حتی به فکرشان هم نمی رسید علت این تعطیلی چه ممکن است باشد) دختر هایی مانند خودمان و خواهرانمان و فرزندانمان که مثل هر روز مانتو های اتو کشیده شأن را تنشان کردند و مقنعه های سفید را روی موهای بافته شده شان انداختند و با کوله پشتی های رنگارنگ به سمت مدرسه رفتند شاید تعدادی شأن نگران پرسش ها و امتحان ها بودند شاید یکی از آنها قرار بود امروز شیوه ی نوشتن اسمش را یاد بگیرد دیگری شاید تولدش بود و دوستانش میخواستند برای او جشن بگیرند شاید یکی موهایش را کوتاه کرده بود و برای دیدن واکنش دوستانش ذوق‌زده بود آن یکی فقط منتظر بود مدرسه تمام شود تا دوباره مادرش را ببیند نمی دانم هر کدامشان با هزار امید و آرزو راهی مدرسه شده بودند که موشک هایی که مثلا قرار بود برای نجات مردم ایران و سرنگونی جمهوری اسلامی باشد جانشان را گرفت و داغشان را به دل مادرانشان گذاشت دخترکان مدرسه میناب امیدوارم حالا در بهشت کنار هم بخندید و بازی کنید و شاد باشید پ.ن: من هیچ وقت انشا نویس خوبی نبودم و این صرفا ادای دینی بود به خواهران کوچکم