برگی از دفتر خونین استعمار و راز ثروت غرب تمدنی (قسمت دوم) پ.ن۳: در باب ممنوعیت استفاده از منسوجات هندی: این امر یکی از عجیب‌ترین دوره‌های تاریخ قانون‌گذاری بریتانیاست. این ممنوعیت نه بر اساس اخلاقیات، بلکه دقیقاً یک «جنگ تجاری» برای نجات صنایع نوپای انگلیس در برابر کیفیت برتر هند بود. بخشی از مستندات این «جرم‌انگاری»: ۱. قوانین کالیکو (The Calico Acts) - سال ۱۷۰۰ و ۱۷۲۱ در اواخر قرن ۱۷، پارچه‌های نخی هند (ململ و کالیکو) چنان بازار انگلیس را تسخیر کرده بودند که پشم‌بافان انگلیسی (که صنعت اصلی‌شان بود) ورشکست شدند. آن‌ها حتی به زنان در خیابان که لباس هندی داشتند حمله می‌کردند! سرانجام پارلمان بریتانیا تحت فشار، دو قانون سخت‌گیرانه تصویب کرد: - قانون اول (۱۷۰۰): واردات پارچه‌های رنگی و چاپی هند (Chintz) را به کلی ممنوع کرد. - قانون دوم (۱۷۲۱): این قانون تیر خلاص بود. طبق این قانون، نه تنها واردات، بلکه پوشیدن و استفاده از هرگونه پارچه نخی هندی در بریتانیا جرم محسوب می‌شد. ۲. جریمه‌های سنگین برای «جرمِ پوشیدن» طبق اسناد تاریخی پارلمان انگلستان: - اگر زنی در خیابان با لباس هندی دیده می‌شد، ۵ پوند جریمه می‌شد (که در آن زمان مبلغ بسیار سنگینی بود، تقریباً معادل چند ماه حقوق یک کارگر). - فروشنده‌ای که این پارچه‌ها را می‌فروخت، با جریمه سنگین ۲۰ پوندی مواجه می‌شد. ۳. ادبیات و اعتراضات آن زمان نویسنده مشهور، دانیل دفو (نویسنده رابینسون کروزوئه)، در آن زمان مقالات تندی علیه پارچه‌های هندی می‌نوشت. او شاکی بود که این پارچه‌ها حتی به اتاق خواب پادشاه هم نفوذ کرده‌اند! او می‌گفت: > «این کالاها (پارچه‌های هندی) مانند یک آفت به خانه‌های ما نفوذ کرده‌اند و باید جلوی آن‌ها را گرفت تا صنعت خودمان نابود نشود.» ۴. هدف از این جرم‌انگاری چه بود؟ بریتانیا می‌خواست با «حمایت‌گرایی افراطی» (Protectionism)، بازاری انحصاری برای کارخانه‌های نوپای خود ایجاد کند. آن‌ها با زورِ قانون، مردم را مجبور کردند که پارچه‌های زبر و گران انگلیسی را بپوشند و هم‌زمان با تعرفه‌های ۸۰ درصدی، کمر صنعت هند را شکستند. ⭕️ حاشیه‌ی مهمتر از متن: بسیاری از شیفتگان غرب و سینه‌چاکان لیبرالیسم و اقتصاددان مسحور منابع علم اقتصاد مدرن که صاحب کرسی در مهمترین دانشگاه‌های جمهوری اسلامی هستند و ید طولایی هم در مشاوره دادن به دولت‌ها (به خصوص دولت‌های غربگرا) دارند، یا از سر جهل توجه ندارند یا از سر خیانت می‌خواهند این غفلت و انحراف عظیم را ایجاد کنند که این تئوری‌های اقتصاد مدرن، که در واقع بهترین ابزار خلع صلاح اقتصاد‌هایی است که می‌خواهند روی پای خود بایستند را یگانه راه علاج اقتصاد ایران معرفی می‌کنند و مبتنی بر همین اراجیف برای ما سند تحول اقتصادی هم می‌نگارند. حال آنکه به گواه تاریخ، غرب تمدّنی تنها زمانی این اراجیف را به اسم «علم» ترویج کرد که خود قبلاً با شدیدترین شکلِ اقتصاد دستوری، حمایتی و حتی جنایت‌پیشه، رقبای خود را برای ایجاد و توسعه‌ی اقتصاد خود نابود کرده بود. این در حقیقت همان پارادوکس «نردبان را دور انداختن» (Kicking Away the Ladder) است؛ که اقتصاددان مشهور، ها-جون چانگ (اقتصاددان برجسته نهادگرا و استاد پیشین دانشگاه کمبریج) برای توصیف رفتار کشورهای توسعه‌یافته به کار می‌برد. آن‌ها خودشان با حمایت‌گرایی شدید و ابزارهای غیرلیبرال بالا رفتند، اما وقتی به قله رسیدند، نردبان را دور انداختند و به دیگران می‌گویند: *«تنها راه رسیدن به قله، اقتصاد آزاد و عدم مداخله دولت است!»* لینک قسمت اول @bidari110

توییت سفارت ایران در هند: ‌«۲۰۱۵، پس از برجام: آمریکا: تحریم‌های بانکی برداشته شده است! ایران: پس چرا نمی‌توانم پول منتقل کنم؟ آمریکا: نمی‌دانم. ‌ ۲۰۲۶، پس از جنگ ۴۲ روزه: ایران: تنگه هرمز طبق مقررات باز است! آمریکا: پس چرا نمی‌توانم کشتی‌ها را از آن عبور دهم؟ ایران: نمی‌دانم.» ┏━━ °•🖌•°━━┓ @jahad_tabein خط مقدم جهاد ┗━━ °•🖌•°━━┛

✅ حرف اصلی این متن که در حقیقت حاشیه‌ی مهمتر از متن است، در قسمت دوم آمده است... 🔴 برگی از دفتر خونین استعمار و راز ثروت غرب تمدنی (قسمت اول) ‌ موتور انقلاب صنعتی بریتانیا، با خون و گرسنگی میلیون‌ها بافنده هندی روغن‌کاری شده است. زمانی که بریتانیا در صنعت منسوجات جهان محلی از اعراب نداشت، هند «پادشاه بی‌رقیب پارچه جهان» بود. این پارچه‌ها که در تاریخ به بافته‌های باد معروف بودند، چنان تراکم و لطافت خیره‌کننده‌ای داشتند که روایت‌های تاریخی از نمایشگاه بزرگ لندن ۱۸۵۱ حکایت دارند که یک قواره کامل آن از حلقه انگشتر عبور کرد و تاجران انگلیسی از این نمایش به عنوان معجزه‌ی منسوجات هند یاد می‌کردند. همان سال، جیمز تیلور، جراح بریتانیایی در داکا (از مهمترین مراکز صنعت نساجی هندِ آن زمان) نیز مستند کرد که یک قواره ۱۰ متری از این پارچه، تنها ۷۳ گرم وزن داشت. در قرن ۱۸، هند ۲۵٪ تولید ناخالص جهان را در مشت داشت و صادراتش از ژاپن تا قلب اروپا را تسخیر کرده بود. اما بریتانیا با یک «جراحی خونین اقتصادی»، این غول را به زانو درآورد. اساساً تمدن صنعتی غرب نه از طریق رقابت سالم، بلکه روی ویرانه‌های صنعت شرق (به عنوان نمونه صنعت نساجی هند) و جنایت بنا شد. هند تا سال ۱۷۵۰، قطب مطلق نساجی جهان بود، اما بریتانیا با یک «مهندسی معکوسِ خونین»، این شکوه را نابود کرد: 🚫 تروریسم اقتصادی و تعرفه‌ای: بریتانیا با تصویب «قوانین کالیکو»، پوشیدن پارچه هندی را در لندن جرم اعلام کرد. طبق اسناد پارلمان بریتانیا، آن‌ها روی واردات هند ۷۰ تا ۸۰٪ مالیات بستند، در حالی که پارچه‌های منچستر با تعرفه «نزدیک به صفر» بازار هند را تسخیر کردند. 🪓 جنایت علیه مهارت؛ قطع انگشتان: ویلیام بولتز، مقام رسمی بریتانیایی در ۱۷۷۲ در کتاب "Considerations on India Affairs" فاش کرد که استعمار در کمپانی هند شرقی چنان فشاری بر بافندگان وارد می‌کرد که برخی از آن‌ها برای رهایی از بیگاری اجباری، انگشتان شست خود را قطع می‌کردند. برخی منابع تاریخی نیز از قطع انگشتان بافندگان هندی ماهر «ململ» توسط گماشته‌های کمپانی هند شرقی روایت کرده‌اند تا «امضای هنری» بافندگان هندی برای همیشه محو شود و استعمارگران از عدم قابلیت رقابت آن‌ها اطمینان حاصل کنند و بازار جهان، چاره‌ای جز خرید پارچه‌های در آغاز راه بی‌کیفیتِ منچستر نداشته باشد. 💀 قحطی‌های مصنوعی؛ سندی بر نسل‌کشی اقتصادی: ویلیام بنتینک، فرماندار کل بریتانیایی هند، در گزارش رسمی ۱۸۳۴ اعتراف کرد: > "The bones of the cotton-weavers are bleaching the plains of India" «دشت‌های هند از استخوان‌های بافندگان پنبه، سفید شده است؛ فلاکتی که در تاریخ تجارت بی‌سابقه است.» بریتانیا با تغییر اجباری کشت از «مواد غذایی» به «پنبه و نیل» برای کارخانه‌های خود، زنجیره غذایی را نابود کرد. نتیجه؟ قحطی‌های بزرگی مثل قحطی ۱۷۷۰ بنگال که طبق مستندات ویلیام هانتر در Annals of Rural Bengal، یک‌سوم جمعیت بنگال یعنی حدود ۱۰ میلیون نفر را از بین برد؛ در حالی که باقی محصولات کشاورزی، در انبارهای هند شرقی برای صادر کردن به لندن بود! 🇬🇧 بریتانیای ۲۰۲۶؛ از کارخانه تا آزمایشگاه امروز بریتانیا دیگر تولیدکننده انبوه نیست. آن‌ها با عبور از عصرِ ماشین، به تولید «منسوجات استراتژیک» روی آورده‌اند. قدرت فعلی آن‌ها در برندینگ لوکس (مثل Burberry) و تولید الیاف پیشرفته برای جراحی‌های قلب و بدنه جت‌های جنگنده است؛ یعنی فروش «دانش و اعتبار» به جای «مترِ پارچه». نقطه پایان: سقوط سهم هند از اقتصاد جهانی از ۲۵٪ به زیر ۴٪، تصادفی نبود. چرخ نخ‌ریسی گاندی، نماد احیای دستی بود که استعمار با شمشیر و گرسنگی، آن را از کار انداخته بود. پ‌.ن۱: «نیل» (Indigo) یکی از استراتژیک‌ترین و ارزشمندترین مواد اولیه در تاریخ نساجی است. در واقع، نیل یک رنگ‌دانه آبی طبیعی است که از گیاهی به همین نام استخراج می‌شد و پیش از اختراع رنگ‌های شیمیایی، تنها راه باکیفیت برای رنگ کردن پارچه‌ها به رنگ آبی (سرمه‌ای) در جهان بود. پ.ن۲: روایت «قطع انگشتان بافندگان» فارغ از جدال تاریخ‌نگاران غربی دربارهٔ جزئیات واقعی آن (خودزنی در مقابل قطع عمدی)، به وضوح در منابع تاریخی خود هندوستان ذکر شده. کتاب دشر کاتا (۱۹۰۴) نوشتهٔ سخارام گانش دیوسکار — که بلافاصله توسط استعمار ممنوع الچاپ شد — از این روایت برای افشای «قتل صنعت هند» استفاده کرد. دیوسکار با بازگویی داستان قطع انگشتان شست بافندگان داکا توسط گماشته‌های کمپانی، خوانندگان را به این باور رساند که بایکوت کالای بریتانیایی نه تنها یک وظیفهٔ اقتصادی، بلکه انتقام تاریخی از نسل‌کشیِ مهارتیِ استعمار است.» @bidari110

برگی از دفتر خونین استعمار و راز ثروت غرب تمدنی (قسمت دوم) پ.ن۳: در باب ممنوعیت استفاده از منسوجات هندی: این امر یکی از عجیب‌ترین دوره‌های تاریخ قانون‌گذاری بریتانیاست. این ممنوعیت نه بر اساس اخلاقیات، بلکه دقیقاً یک «جنگ تجاری» برای نجات صنایع نوپای انگلیس در برابر کیفیت برتر هند بود. بخشی از مستندات این «جرم‌انگاری»: ۱. قوانین کالیکو (The Calico Acts) - سال ۱۷۰۰ و ۱۷۲۱ در اواخر قرن ۱۷، پارچه‌های نخی هند (ململ و کالیکو) چنان بازار انگلیس را تسخیر کرده بودند که پشم‌بافان انگلیسی (که صنعت اصلی‌شان بود) ورشکست شدند. آن‌ها حتی به زنان در خیابان که لباس هندی داشتند حمله می‌کردند! سرانجام پارلمان بریتانیا تحت فشار، دو قانون سخت‌گیرانه تصویب کرد: - قانون اول (۱۷۰۰): واردات پارچه‌های رنگی و چاپی هند (Chintz) را به کلی ممنوع کرد. - قانون دوم (۱۷۲۱): این قانون تیر خلاص بود. طبق این قانون، نه تنها واردات، بلکه پوشیدن و استفاده از هرگونه پارچه نخی هندی در بریتانیا جرم محسوب می‌شد. ۲. جریمه‌های سنگین برای «جرمِ پوشیدن» طبق اسناد تاریخی پارلمان انگلستان: - اگر زنی در خیابان با لباس هندی دیده می‌شد، ۵ پوند جریمه می‌شد (که در آن زمان مبلغ بسیار سنگینی بود، تقریباً معادل چند ماه حقوق یک کارگر). - فروشنده‌ای که این پارچه‌ها را می‌فروخت، با جریمه سنگین ۲۰ پوندی مواجه می‌شد. ۳. ادبیات و اعتراضات آن زمان نویسنده مشهور، دانیل دفو (نویسنده رابینسون کروزوئه)، در آن زمان مقالات تندی علیه پارچه‌های هندی می‌نوشت. او شاکی بود که این پارچه‌ها حتی به اتاق خواب پادشاه هم نفوذ کرده‌اند! او می‌گفت: > «این کالاها (پارچه‌های هندی) مانند یک آفت به خانه‌های ما نفوذ کرده‌اند و باید جلوی آن‌ها را گرفت تا صنعت خودمان نابود نشود.» ۴. هدف از این جرم‌انگاری چه بود؟ بریتانیا می‌خواست با «حمایت‌گرایی افراطی» (Protectionism)، بازاری انحصاری برای کارخانه‌های نوپای خود ایجاد کند. آن‌ها با زورِ قانون، مردم را مجبور کردند که پارچه‌های زبر و گران انگلیسی را بپوشند و هم‌زمان با تعرفه‌های ۸۰ درصدی، کمر صنعت هند را شکستند. ⭕️ حاشیه‌ی مهمتر از متن: بسیاری از شیفتگان غرب و سینه‌چاکان لیبرالیسم و اقتصاددان مسحور منابع علم اقتصاد مدرن که صاحب کرسی در مهمترین دانشگاه‌های جمهوری اسلامی هستند و ید طولایی هم در مشاوره دادن به دولت‌ها (به خصوص دولت‌های غربگرا) دارند، یا از سر جهل توجه ندارند یا از سر خیانت می‌خواهند این غفلت و انحراف عظیم را ایجاد کنند که این تئوری‌های اقتصاد مدرن، که در واقع بهترین ابزار خلع صلاح اقتصاد‌هایی است که می‌خواهند روی پای خود بایستند را یگانه راه علاج اقتصاد ایران معرفی می‌کنند و مبتنی بر همین اراجیف برای ما سند تحول اقتصادی هم می‌نگارند. حال آنکه به گواه تاریخ، غرب تمدّنی تنها زمانی این اراجیف را به اسم «علم» ترویج کرد که خود قبلاً با شدیدترین شکلِ اقتصاد دستوری، حمایتی و حتی جنایت‌پیشه، رقبای خود را برای ایجاد و توسعه‌ی اقتصاد خود نابود کرده بود. این در حقیقت همان پارادوکس «نردبان را دور انداختن» (Kicking Away the Ladder) است؛ که اقتصاددان مشهور، ها-جون چانگ (اقتصاددان برجسته نهادگرا و استاد پیشین دانشگاه کمبریج) برای توصیف رفتار کشورهای توسعه‌یافته به کار می‌برد. آن‌ها خودشان با حمایت‌گرایی شدید و ابزارهای غیرلیبرال بالا رفتند، اما وقتی به قله رسیدند، نردبان را دور انداختند و به دیگران می‌گویند: *«تنها راه رسیدن به قله، اقتصاد آزاد و عدم مداخله دولت است!»* لینک قسمت اول @bidari110

🟢 عاقبت شیرینِ این «مرگ بر آمریکا» گفتن‌ها چه خواهد بود؟ 🔹آیت الله حائری شیرازی 🔺جوهرۀ زیارت عاشورا، همین لعن و سلامِ آن است. لعن، اذن دخول است. وقتی می‌روید به حرم امام رضا (علیه السلام ) و در بسته است، اگر لعن بکنی، در باز می‌شود. سامسونت شما یک رمز دارد که تا این شماره را نزنید، درش باز نمی‌شود. لعن، این شمارۀ رمز است. اگر همۀ خیرات در «سلام» است، به آن کسی که لعن نمی‌کند ربطی ندارد، چون او نمی‌تواند درِسامسونت را باز بکند. این صد تا لعن در زیارت عاشورا، رمز سامسونتِ رحمه‌الله است. اگر کسی توانست از صمیم قلب لعن کند، در باز می‌شود و هرچه هم بخواهد در آن هست. 🔺 امام به ما یاد داد که بگوییم «مرگ بر شاه». وقتی مردم از صمیم دل گفتند «مرگ بر شاه»، موفق شدند که به امام بگویند «سلام بر تو». شما چه زمانی توانستید به امام(ره) سلام بکنید؟ وقتی که قبل از ورود امام به کشور در دوازده بهمن، صد بار مرگ بر شاه گفته بودید. گاهی هر شب، بیش از هزار بار «مرگ بر شاه» گفته بودید تا توفیق «سلام بر امام» پیدا کردید. 🔺 اگر مرگ بر آمریکا جای پایش سفت شد و گرفت، سلام بر امام زمان‌عج پشتش می‌آید؛ همچنانکه «مرگ بر شاه»، «سلام بر امام» را در پی داشت. قرآن می‌فرماید: (فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطّٰاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللّٰهِ فَقَدِ اِسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ اَلْوُثْقىٰ). «عروة الوثقی» امام زمان است. 🔺اما استمساک (چنگ زدن) به عروة الوثقی شرط دارد. می‌گوید: اول کفر به طاغوت داشته باش (فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطٰاغُوتِ ...). تمام این مبارزات، همه‌اش کفر به طاغوت است. 📣 جهاد فرهنگی شیراز @jahadefarhangiSHZ

آمریکایی ها فکر میکنن اینکه باید برا عبور از تنگه هرمز، عوارض بدن، یه شکستِ مالیه! ولی شکست اصلی اون موقعیه که میخوان عوارض رو پرداخت کنن: سایت بالا نمیاد... وارد درگاه پرداخت نمیشه. پیامک رمز عبور و رمز دوم نمیاد... بعد میفهمن باید فیلترشکنو خاموش کنن که بره تو سایت! بعد از اتمام عملیات پرداخت، پول از حسابشون کسر میشه ولی مینویسه : تلاش شما ناموفق بود، تا ۷۲ ساعت دیگه به حسابتون برمیگرده دقایقی دیگر تلاش کنید. دقایقی بعد، میگه سقف کارت به کارت پر شده! بعد با یه کارت دیگه میریزن، پول برگشت میخوره. زنگ میزنن پشتیبانی... میگه نفر سی و چهارم در صف انتظار می باشید! بعدم تایم اداری تموم میشه، باید صبر کنن تا فردا.😂 #حسین_دارابی | عضوشوید 👇 @hosein_darabi

⚫️ ترامپ علیه تنگه هرمز اقدامی کند باب‌المندب را هم از دست می‌دهد 🔹 در پی اظهارات اخیر ترامپ مبنی بر محاصره دریایی ایران و ایجاد محدودیت برای رفت و آمد کشتی‌ها از تنگه هرمز یک منبع آگاه به تسنیم گفت: این نوع تهدیدهای ترامپ دیگر اثر و اعتباری ندارد و اگر این تهدیدها کارساز بود، ترامپ با استیصال در جنگ به دنبال آتش بس نمی‌رفت. 🔹 وی تاکید کرد: این موضع‌گیری‌ها نه تنها در فرایند حل مسائل بهبودی ایجاد نمی‌کند بلکه ترامپ باید نگران این باشد که با این نابخردی‌ها و مشغول شدن به این تهدیدات باب‌المندب را هم از دست ندهد و اوضاع انتقال انرژی و تجارت جهانی را در این منطقه با چالش های بیشتر و پرهزینه‌تر روبرو نسازد. 🇮🇷 کانال رسمی #عنتر_نشنال 👇🏻 https://eitaa.com/joinchat/118685888C5609b8107f

⭕️ آمریکایی ها وقتی عوارض تنگه هرمز رو پرداخت می‌کنند! 😉😂 🔰رسانه مستقل #پدرفتنه 👇 🆔 @pedarefetneh | 🆔 @pedarefetneh |

⭕️ سگ زرد گفت اونا میز مذاکره رو ترک نکردن. 🔺️پیش‌بینی می‌کنم برگردن و هرچی ما می‌خوایم به ما بدن. من همه‌چیز رو می‌خوام. 🔺️من ۹۰ درصد یا ۹۵ درصد نمی‌خوام؛ من همه‌چیز رو می‌خوام. پ.ن: فک کنم داره تو خواب حرف میزنه 🔰رسانه مستقل #پدرفتنه 👇 🆔 @pedarefetneh | 🆔 @pedarefetneh |

⭕️جالبه بدونید سمت چپ محمود عنایت مدیر شبکهٔ جاسوسی رسانه‌ای سازمان تروریستی موساد؛ اینترنشنال... سمت راست برادرش ابراهیم عنایت یکی از مدیران ارشد بانک سپه جمهوری اسلامی ایران! منصوب شده در دولت اصلاحات... قبلاً هم خبرگزاری فارس گفته بود : برادرِ محمود عنایت (مدیر اینترنشنال) هم از مدیران ارشد بانک سپه!! بانک سپه که بانک میزبان و پرداخت‌کننده حقوق و مزایای خیل کثیری از نظامیان است بانکی که طی این سال‌ها اطلاعاتش به سرقت رفت و بارها هک شد 🔰رسانه مستقل #پدرفتنه 👇 🆔 @pedarefetneh | 🆔 @pedarefetneh |

📌نیویورک تایمز: جنگ ترامپ از چهار منظر در حال تضعیف آمریکاست 1️⃣بزرگ‌ترین ضربه محسوس به آمریکا و جهان، افزایش نفوذ ایران بر اقتصاد جهان با تسلطی است که بر «تنگه هرمز» به‌دست آورده است. فقدان دوراندیشی ترامپ درباره این تنگه، نشان‌دهنده یک ناکارآمدی آشکار است. 2️⃣دومین ضربه، مربوط به جایگاه نظامی آمریکا در جهان است. این جنگ نشان داد که ارتش آمریکا در برابر شیوه‌های جدید جنگ آسیب‌پذیر است. جهان دید کشوری که یک‌صدم هزینه نظامی آمریکا را صرف می‌کند، چگونه می‌تواند در جنگ بیشتر دوام بیاورد. 3️⃣سومین هزینه بزرگ جنگ، مربوط به متحدان آمریکا است. ژاپن، کره جنوبی، استرالیا، کانادا و بیشتر اروپای غربی از حمایت از آمریکا در این جنگ خودداری کردند. این کشورها دیگر آمریکا را یک دوست قابل اعتماد نمی‌دانند. 4️⃣چهارمین آسیب، مربوط به اقتدار اخلاقی آمریکاست. ترامپ در تمام دوران سیاسی خود این ارزش‌ها را تضعیف کرده و شاید هرگز به اندازه هفته گذشته چنین نکرده باشد؛ زمانی که تهدیدهای نفرت‌انگیزی درباره نابود کردن تمدن ایران مطرح کرد. این‌ها می‌توانند جنایت جنگی محسوب شوند. https://eitaa.com/westanews

🔴 یک انیمه زیبا به زبان انگلیسی که دلیل مقاومت مردم ایران جلوی مستکبرین عالم رو نشون میده ✅ اخبار جنگ ایران و آمریکا بدون سانسور 👇 http://eitaa.com/joinchat/404946944Ceab6f2b794