وَكَأَيِّن مِّن نَّبِيࣲّ قَٰتَلَ مَعَهُۥ رِبِّيُّونَ كَثِيرࣱ فَمَا وَهَنُواْ لِمَآ أَصَابَهُمۡ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ وَمَا ضَعُفُواْ وَمَا ٱسۡتَكَانُواْۗ وَٱللَّهُ يُحِبُّ ٱلصَّـٰبِرِينَ . چه پيامبران زيادى كه مردانِ خداجوى فراوانى در كنارشان جنگيدند؛ پس در مقابل سختى‌هايى كه در راه خدا كشيدند، خم به ابرو نياوردند و ضعفى از خود نشان ندادند و سرِ تسليم در برابر دشمن فرود نياوردند! خدا چنين رزمندگانِ‌ مقاومى را دوست دارد -آل عمران،۱۴۶

ببینیم تفسیر المیزان در مورد ربیون چی میگه...

و كلمه "ربيون" جمع كلمه "ربى" است، كه نظير كلمه "ربانى" به معناى كسى است كه مختص براى رب العالمين باشد، يعنى جز به كار خدا به هيچ كار ديگر مشغول نباشد، ولى بعضى گفته‌اند مراد از اين كلمه هزاران و مراد از كلمه "ربى" هزار است، و كلمه (استكانت) كه مصدر فعل (استكانوا) است، به معناى تضرع و زارى است.و در اين آيه موعظتى و اعتبارى آميخته با عتاب، و نيز تشويقى براى مؤمنين است، تا به اين ربيون اقتدا كنند، و در نتيجه خداى تعالى هم ثواب دنيا و حسن ثواب آخرت به ايشان بدهد همانطور كه به ربيون داد، و ايشان را به خاطر احسانشان دوست بدارد، همانطور كه آنان را بدين جهت دوست داشت. و خداى تعالى از فعل و قول آنان چيزهايى را براى مؤمنين حكايت كرد، كه مايه عبرت آنان باشد، و آن را شعار خود سازند تا مبتلا به كردار و گفتارى كه آنان در جنگ احد بدان مبتلا شدند نشوند، گفتار و كردارى كه مرضى خداى تعالى نبود، كه تا در نتيجه خدا نيز هم ثواب دنيا را به ايشان بدهد و هم ثواب آخرت را، همانطور كه نسبت به آن ربيون جمع كرد ميان ثواب دنيا و ثواب آخرت.

این مردان خدایی رو بهشون میگن ربیون که استاد عابدینی این ایه رو تفسیر کردن و خیلی بحث داره‌...

در همین حد بدونیم که ربیون حول محور پیامبر بودند و کم نمی آوردند... مردان خدایی که ضعفی از خود نشان ندادند...

ما میخوایم شبیه این ربیون بشیم... در حد خودمون لذا تمسکا اسم کانال شده ربیون

خب این از این...

سلام علیکم . توانی نمونده یا امیدی نمونده ؟

ببینید یا ما باید در شرایط بدِ لجنزار گناه بمونیم یا باید پاک بشیم از این ۲ حال که خارج نیست که..

حالا عاقبت کدوم بهتره ؟

هرچی گناه زیاد تر بشه ایمان کمتر میشه محبتمون به اهل بیت علیهم السلام کمتر میشه و خدایی نکرده به جایی میرسیم که لا ابالی میشیم و فقط دنبال هوای نفس میوفتیم و دیگه هیچ حد و مرزی برامون نیست، ممکنه به کفر کشیده بشیم و...

این عاقبت خوبه یا اینکه ما تلاش کنیم از گناه پاک بشیم طاهر بشیم و بتونیم پله های تقرب به خدای متعال رو طی کنیم و به هدف خلقت دست پیدا کنیم ؟