[منطقِبیمنطق]
زندگی، دقیقاً همان آلوچهای است که نارس در دهانِ روزگار میگذاریم؛ گس، لرزاننده و تند. ما مدام سعی میکنیم با «منطق»، این طعمِ ناگزیر را متعادل کنیم، اما زمان، مثلِ قاشقِ سنگینی است که بیملاحظه در کاسهی صبرمان میچرخد و هر چه ساختهایم را برهم میزند.
ما همگی «عشق» را مثلِ یک طعمِ آرمانی جستجو میکنیم، بیآنکه بدانیم عشق، آن چیزی نیست که در دهان میماند؛ عشق همان «سوزِ» ناگهانیِ گلوست، همان لحظهای که گسیِ واقعیت، عقلِ سلیم را برای ثانیهای از کار میاندازد.
در نهایت، ما مسافرانِ این ضیافتِ عجیبیم؛ دستوپایمان را گم کردهایم میانِ خوردن و نچشیدن، میانِ خواستن و پس زدن. گاهی باید یاد بگیریم که به جایِ گله از ترشیِ این لقمههای پیدرپی، فقط به تماشایِ لرزشِ لبهایمان در آینهی زمان بنشینیم و بپذیریم که:
«زندگی، چشیدنِ آنچه است که قرار نبوده شیرین باشد، اما ما، با بازیِ کلمات، به آن طعمِ ماندن دادهایم.»
"بهقلمزهرایزدیان"
#دلنوشته
#درخواستی
@Redazy
