حالا فقط خاطراتت مانده ، چون خاری در چشم ، و لبخندی که دیگر نیست ، مثل نوری که خاموش شده . هر شب ، تا انتهایِ بغضِ نبودنت گریه می‌کنم ، و صبح‌ها ، با زخمی تازه از خواب بیدار می‌شوم . اما باورش سخت است ، رِفامم .. حتی در این غبارِ دلتنگی ، حتی با این قفسه‌ی شکسته ، نوری کوچک هنوز چشمک می‌زند . نورِ امیدی که شاید روزی ، همان مسیرِ رفته را بازگردی . شاید روزی ، دستانت دوباره در دستانم گره بخورند و زخمِ این جدایی ، مرهمی جز حضورت پیدا نکند . من هنوز منتظرم رِفامم . :) نه به انتظارِ یک معجزه ، که به انتظارِ خودت . تا شاید ، فهمیدی رفتن ، مگر با بازگشت ، معنیِ واقعی‌اش را پیدا میکند . و تا آن روز با همین استخوان‌های خردشده ، با همین قفسه‌ی شکسته‌ی سینه ، هر روز برای آمدنت نفس می‌کشم .. :) #ع_د

در قنوت رکعت دوم دعا کردم تو را ، سجده‌ آخر رسید و جانمازم گریه کرد .

از امروز و استارت کار توی هیئتمون باشه ؟!✨️

رِفامِ قشنگم .. نمی‌دونم چیشده بود که میونِ این‌همه سکوت ، یادی از من کردی ؛ یا شاید هم روحِ من بود که بی‌تاب ، دنبالِ نشونه‌ای از تو درِ خونه‌یِ خیالت رو کوبیده بود . دمِ صبحی ، بلخره دیدمت . هنوز هم همون‌قدر زیبا ، همون‌قدر دور بودی ، هنوز هم جوری عاشقم که انگار تک‌تکِ سلول‌های بدنم دارن برای نبودنت مرثیه‌سرایی می‌کنن . [ خواب بود ] ؛ همون‌قدر کوتاه و زهراگین . موهاتو سپردی به دستایِ لرزونم تا برات ببافمشون .. انگار تمومِ گره‌هایِ کورِ زندگیم میونِ اون تارهایِ ابریشمی پنهون شده بود . می‌بافتم و می‌باریدم ؛ پریشونیِ موهات ، آیینه‌یِ تمام‌نمایِ روحِ تکه‌تکه‌ شده‌یِ منه و رنگِ سیاه‌ِشون ، ای کاش رنگِ بختِ من بود ، نه رنگِ عزایِ ابدیِ این دل .. :) حالا که بیدارم ، سنگینیِ قفسه‌یِ سینه‌ام از همیشه بیشتره ؛ انگار کسی قلبم رو با دستایِ خودش از ریشه کنده و برده . من اینجا تو این اتاقِ خالی ، دارم میونِ عطرِ خیالیِ موهات ، نفس‌هایِ آخرِ نبودنت رو به شماره می‌اندازم . اکسیژن تموم شده ؟ .. یا شاید هم من بدونِ تو ، دیگه چیزی برایِ ادامه دادن ندارم . :) #ع_د

دود سیگار شده همدم تنهایی من ، قول ترکَش را به تو دادم تو ترکم کردی . :)

در دلم باز هوایی‌ست که طوفانیِ توست . :) #حسین‌منزوی

برای اثباتِ ولایت مطلقِ مولا ، فضیلتی مثل روز مباهله داریم ! :)