بعد از اینکه ، از خیانت های تو ، بو برده ام ، درب و داغان ؟ نه ! .. فقط ناراحت و آزرده ام گاهگاهی می نشینم ، بی صدا ، در گوشه ای ، طبق تشخیص مشاورها ، کمی افسرده ام گاه ، از یک درد مبهم ، پشت بازوی چپم سخت می نالم ، .. شبیه اینکه خنجر خورده ام ، فصل تابستان شده ! .. اصلا حواسم جمع نیست روزها را ، شصت روزی می شود ، نشمرده ام ! مطمئنم گفته بودی ؛ با توام ، تا روز مرگ من فقط شک می کنم گاهی .. مبادا مرده ام ؟ :) #محسن‌نظری

شبِ پانزدهم چله ی زیارت عاشورا . :)🖤 [ صوتِ زیارت . ]

حال من عالیه .

خدا چی بهت گفته ؟ =)

حقا که غمت از تو وفادارتر است .

قرار دیدار ما ؟ بیا به سنگ قبر من از این پس ولی بی گریه و زاری ..

از میان مارها جان سالم بدر بردم ؛ امّا مرا یک پروانه کُشت .. :)

نمی‌دانستم دیوانگی است . حماقتِ محض . مثل قماربازی که همه دار و ندارش را ریخته روی دایره . دوستش داشتم و نمی‌دانم چرا ! ! ! شاید چون فکر می‌کردم این بار ، برگ‌هایِ توی دستم ، سرنوشت من را عوض می‌کنند ؛ که شاید می‌توانستم با تنها یک نگاه ، قانونِ بی‌رحمِ احتمالات را زیر پا بگذارم و با احساس ، منطقِ سردِ جهان را به زانو درآورم . شاید چون تنها کسی بود که بلد بود با سکوتش ، ویرانه‌های دلم را مرمت کند . اما همین که دستم را در دستش می‌گذاشتم ، لرزشی که در انگشتانم می‌نشست ، نه از سرِ شوق ، که از جنسِ فروپاشی بود . می‌دانستم دارم خودم را به دستِ طوفانی می‌سپارم که ریشه‌هایم را می‌سوزاند ،‌ حالا که به آن شب‌ها فکر می‌کنم ، حسی شبیه به دویدن در مه دارم . یک‌بار از او پرسیدم ؛ اگر همه چیز تمام شود چه ؟ خندید ؛ آن خنده‌ی لعنتی‌اش که هنوز هم در گوشم می‌پیچد . همان خنده‌ای که به من اطمینانِ کاذب می‌داد و دروغ‌هایِ شیرینش را در تار و پودِ وجودم تنید . اما حالا که به آن میزِ خالی نگاه می‌کنم ، می‌بینم که نه تنها همه چیز را باختم ، که حتی خودم را هم در آن دایره جا گذاشته‌ام .. :) #ع_د

دیگه تمومه ؟.. :)💔

شکست ، آن‌طور که فکر می‌کردم ، یک برخوردِ تند و سریع نبود .. شکست ، یک فرسایشِ آرام بود ؛ مثلِ فرسایشِ صخره‌ها زیرِ باران‌هایِ مداوم . هر روز که نبود ، هر روز که سرد شد ، و هر روز که فهمیدم در نقشه‌ی او ، من فقط یک اتفاق بودم ، نه یک مقصد ، تکه‌ای از وجودم فرو ریخت . حالا جایِ خالی‌اش مثل یک حفره‌ی سیاه در مرکزِ سینه‌ام دهان باز کرده و هر گوشه‌ی این خانه ، هر تکه از این شهر ، بویِ خیانتِ غیرمستقیمِ او را می‌دهد . حالا ، وقتی در تاریکیِ اتاق نشسته‌ام ، صدایِ سکوت ، مثلِ فریادِ آن قماربازِ ورشکسته در گوشم می‌پیچد . درد ، حالا دیگر یک حسِ گذرا نیست ؛ درد ، یک هویت است . شده است پوستِ من . هر بار که می‌خواهم نفس بکشم ، انگار دارم تکه‌هایِ شکسته شده‌ی قلبم را در ریه‌هایم می‌کشم .. :) #ع_د