دردی که داده اید برایش دوا بده ؛ جان جواد کرب و بلای مرا بده .. :)

در جهانی که همه‌چیزش در غبارِ هیچ و پوچ گم شده است ، من ترجیح می‌دهم در پیله‌یِ دردناکِ عاشقی بمانم . خوش دارم این مشقتِ جان‌فرسا را به دوش بکشم ، تا آنکه در حصارِ آسودگیِ بی‌تفاوت ، به مرگِ تدریجیِ روح تن بدهم . آدمی نه در رفاه ، که در کورهِ گداخته‌یِ رنج است که قد می‌کشد و صیقل می‌خورد . سختی ، همین است ؛ همین که بدانی نیمه‌یِ دیگرت در افقِ دوردست گم شده ، در آتشِ فراق بسوزی و چنان بر صورت نقابِ آرامش بزنی که دنیا گمان کند با این زغال‌هایِ گداخته در سینه ، خوش‌خوری . اما این یک فریبِ بزرگ است . دردِ عشق ، آن‌چنان سنگین است که گویی استخوان‌هایِ قفسه‌یِ سینه‌ات در هم شکسته و تو محکومی که با همین سینه‌یِ درهم‌کوبیده ، ثانیه به ثانیه نفس بکشی ؛ نه مرگ به سراغت می‌آید که خلاصت کند ، نه جانی برای درست نفس کشیدن داری . این درد ، مقدس‌تر از آن است که در ظرفِ کوچکِ کلمات بگنجد ؛ این ضجه‌یِ خاموشِ روح است .. :) #ع_د

هنوز مهر تو باشد در استخوان ای دوست .. :) #سعدی

درد و دل های دردناکی داشتید . =) رفتم و از نزدیک ترین جایی که میشد حرفاتون رو دوبار گفتم . من که لیاقتشو ندارم برای شماها دعا کنم ، ولی امام رضا بزرگ تر از این حرفاست ، امیدوارم با دست پر همه تون رو بلطبه حرمش. =))🤍 به نیابت از همه ی کسایی که دلشون اینجاس در زدم که به زودی طلبیده بشین . واسه منم دعا کنید لطفا محتاجم . :)

اگه هنوز هم درد و دلی داشتید بگید تا دوروز دیگه مهمون آقا هستم در خدمتم .. :)🪷

ولی اینجا قشنگ تر از اون بهشتیه که تعریف میکنن .. :)

یادم نمی کنی و ز یادم نمی روی ؛ یادت بخیر یار فراموشکار من .. :) #شهریار

حقققققققق حقققققق .🎀

رِفام قشنگم ، تو حالا نیستی ، اما من هنوز به آن نخِ سرخ ایمان دارم . آن روز که با دستانِ لرزانم رشته‌یِ سرنوشت را برایت بافتم ، و آن روز که در آخرین دیدار ، گره‌هایِ باز شده‌اش را ترمیم کردم و دوباره به دستانت سپردم ، هیچ‌کدام بازیِ تصادف نبود . این ، پیوندِ نانوشته‌یِ روحِ ما بود . من به بازگشتت ایمان دارم . نه به معنایِ احتمالی واهی ، که به یقینِ طلوعِ خورشید .! شاید فردا ، شاید سال‌ها بعد ، زمانی که از من تنها غباری بر مزار باقی مانده باشد و تو هنوز در این دنیا نفس بکشی ؛ بازخواهی گشت . یا در این جهان ، شانه‌به‌شانه‌یِ من در این عشق خواهی سوخت ، و یا روزی می‌آید که تو تنهایی ، بارِ سنگینِ حسرت را به دوش می‌کشی و من ، از میانِ ابرهایِ بی‌کران ، محوِ تماشایِ تو خواهم بود .. :) #ع_د