[ 2:05 ] تو سنگین دل چرا از روز اول نگفتی ؛ دل به رفتن بسته بودی ؟ :)

بابتش‌می‌تونم ساعت‌ها تو آغوش مادرانه ی‌ حضرت ام‌البنین گریه کنم .. :)

اصلاً بگذار تلخ‌تر از این شود و ندانی که سرنوشت ، با تو چه خواهد کرد ! ولی ته دلت روشن است که روزهای شیرین و گرم هم از راه می‌رسند .. ولی چه سود از گرمایِ در راه ، وقتی که سرمای نبودنت ، استخوان‌سوز شده ؟ بگذار آسمان ببارد ، بگذار این شهر زیر آوارِ ندانستن‌های مبهم خفه شود . بگذار هر خاطره‌ی روشن ، تیغی باشد که در خیالِ نبودنت فرو رود . ما که عمریست روی لبه‌ی پرتگاهِ کاش و چه می‌شد ، ایستاده‌ایم ؛ پس بگذار این حسرت ، شیرین‌ترین سمِ این شب‌ها باشد . من به گرمای آینده‌ای باور دارم که شاید تو در آن نباشی ، و این بزرگترین غمِ دلِ روشنِ من است .. چون تمام امیدهایم ، به امید دیدنِ روی تو ختم می‌شوند ، حتی اگر آن روز ؛ دیر شده باشد . :) #ع_د

#شاعر در جواب این شعر یه دیس بزرگ میده و میگه که ؛🦦✨️ گر بیایی دهمت چای و نیایی به جهنم ! من که باید بخورم چای ، چه بیایی چه نیایی . :)

چرا من در به در دنبال عکسای تو میگردم که بعدش با نگا کردنشون خودمو دق کش کنم ؟ :)

چو به من به خنده گفتی که ، همیشگی‌ست عشقت ؛ به خودم به گریه گفتم چه دروغ آشنایی . :) #فاضل‌نظری

رسمش نبود عاشق کنی اما نمانی‌ پای من ؛ مرهم که نه ، زخم شوی بر تک تکِ اعضای من .. :) #فاطمه‌سپید

جوانی‌ام را با زخم‌های افتخار بر تن به یاد می‌آورم ؛ هر کدام داستانی داشت ، روایتی از جسارت ، از زمین خوردن و دوباره برخاستن . زخم‌هایی که خون می‌آمدند ، می‌سوختند ، و بعد خوب می‌شدند . می‌دانستم کِی آغاز شده‌اند و باور داشتم روزی پایان می‌گیرند . حالا اما ، تنها زخمم دردی مبهم در قفسه‌ی سینه است ؛ زخمی که نه خونریزی می‌کند ، نه نشانی دارد ، و نه دیگر مهم است کِی آغاز شد . من خوب می‌دانم درمانش چیست ، اما ناممکن است . چرا که درمانش تو بودی، و تو ، رِفامم ، یقین دارم که هرگز بازنمی‌گردی . :) پزشکان شاید نامش را ندانند ، اما من می‌دانم . این درد ، نوستالژی نیست ؛ این حسرتِ عمیقِ توست که در سینه‌ی من مانده ؛ یادگارِ حضوری که هرگز کامل نبود ، و اطمینانِ تلخی که تو ، دیگر هرگز بازنمی‌گردی . :) #ع_د

به خداحافظی تلخ تو سوگند ، نشد ؛ که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد . :)

هیچکس .. هیچکس اینجا ، به تو مانند نشد . :)

[ 2:31 ] خاطرات تو و دنیای مرا سوزاندند ، تا فراموش شود یاد تو ، هرچند نشد . :)