جوانی‌ام را با زخم‌های افتخار بر تن به یاد می‌آورم ؛ هر کدام داستانی داشت ، روایتی از جسارت ، از زمین خوردن و دوباره برخاستن . زخم‌هایی که خون می‌آمدند ، می‌سوختند ، و بعد خوب می‌شدند . می‌دانستم کِی آغاز شده‌اند و باور داشتم روزی پایان می‌گیرند . حالا اما ، تنها زخمم دردی مبهم در قفسه‌ی سینه است ؛ زخمی که نه خونریزی می‌کند ، نه نشانی دارد ، و نه دیگر مهم است کِی آغاز شد . من خوب می‌دانم درمانش چیست ، اما ناممکن است . چرا که درمانش تو بودی، و تو ، رِفامم ، یقین دارم که هرگز بازنمی‌گردی . :) پزشکان شاید نامش را ندانند ، اما من می‌دانم . این درد ، نوستالژی نیست ؛ این حسرتِ عمیقِ توست که در سینه‌ی من مانده ؛ یادگارِ حضوری که هرگز کامل نبود ، و اطمینانِ تلخی که تو ، دیگر هرگز بازنمی‌گردی . :) #ع_د

به خداحافظی تلخ تو سوگند ، نشد ؛ که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد . :)

هیچکس .. هیچکس اینجا ، به تو مانند نشد . :)

[ 2:31 ] خاطرات تو و دنیای مرا سوزاندند ، تا فراموش شود یاد تو ، هرچند نشد . :)

دیگه نیستی ، ولی هنوز دیوارا صدای قولاتو به رخم می‌کشن .. :)

از خونه ی مادر 'س' باشه ؟!✨️

اگر چه بود و نبودم یکی‌ست ، باز مَباد تو را عذاب دهد گاه ، جای خالیِ من .. :) #محمدعلی‌بهمنی

با وجود کاروان مصر کز هم نگسلد ؛ یوسفی دارم که هرگز یاد یعقوبی نکرد . :) #وحشی‌بافقی

از عشقِ زندگیش دور شده بود .. از همان آدمی که با یک نگاهش دلش آرام می‌گرفت و با یک لبخندش تمام دنیا برایش قابل تحمل می‌شد . بهش گفتن ؛ اگه عشقتون واقعی بود کارتون به اینجا نمی‌کشید ، عشق واقعی که تهش جدایی نیست . سرش را پایین انداخت . انگار داشت همه‌ی خاطره‌ها را یک‌جا توی گلویش قورت می‌داد . بغضش را بلعید اما صدایش هنوز می‌لرزید . گفت ؛ واقعی بود ، اتفاقاً زیادی واقعی بود . اون‌قدر واقعی که هنوز بعد از رفتنش ، هیچ‌کس شبیهش نیست ، هیچ آغوشی امن نیست ، هیچ خنده‌ای به دلم نمی‌شینه ، و هیچ شبى ، شب نمی‌شود مگر با فکرِ نبودنش .. لحظه‌ای سکوت کرد . چشم‌هایش برق غم گرفت ؛ از همان برق‌هایی که آدم می‌فهمد پشتش یک دنیا خاطره دفن شده . بعد آرام‌تر ادامه داد ؛ ما زیادی پیشِ هم قشنگ بودیم ، زیادی حالِ هم را بلد بودیم ، زیادی از چشم‌های هم حرف می‌فهمیدیم . زیادی به هم پناه می‌آوردیم ، زیادی برای هم خانه بودیم ، و زیادی داشتیم عاشقی می‌کردیم ، شاید همین زیادی ها بود که همه‌چیز را خراب کرد . :) شاید بعضی عشق‌ها آن‌قدر بزرگ‌اند که این دنیا جا برای نگه داشتن‌شان ندارد . #ع_د

اشکش بی‌صدا روی گونه‌اش سر خورد . نه برای رفتنش ! برای همه‌ی چیزهایی که می‌توانست بماند و نماند . برای تمام اگر هایی که حالا مثل خنجر توی خاطرش مانده بودند . برای شب‌هایی که با خیالِ بودنش خوابید و با حقیقتِ نبودنش بیدار شد . :) گفت ؛ ما همدیگه رو کم نذاشتیم ، کم نخواستیم ، کم نجنگیدیم ، فقط انگار قسمت ، از خوشبختیِ ما می‌ترسید . انگار دنیا دلش نمی‌خواست دو نفر این‌همه ، این‌طور ، همدیگه رو دوست داشته باشن .. دستش را روی صورتش کشید و با صدایی شکسته شبیه کسی که دیگر چیزی برای پنهان کردن ندارد ، گفت ؛ من تازه فهمیدم بعضی آدما از هم جدا نمی‌شن چون عشق‌شون کم بوده ، از هم جدا می‌شن چون عشق‌شون زیادی بوده . چون زیادی به هم گره خورده بودن ، چون زیادی همه‌چیزِ هم بودن ، و وقتی زندگی ، زمانه ، فاصله یا تقدیر بین‌شون می‌ایسته ، اون جدایی ، فقط یه رفتن ساده نیست .. کندنِ روح از تن آدمه . :) #ع_د

فقط باش فقط باش فقط باش .. :)💔