#عکساتون
نواختن تنها مسیر نجات بود.
انگار که نت ها حتی از بین افکار خشکیده ما عبور میکردند و لکه خاکستری تنهایی رو از بین می بردند.
وقتی نگاه بی تفاوت آدم ها بین ازدحام از هم گذر میکرد، من ناگهان دیدم لابه لای نوای عجیبی فرو رفتم و همه آدم ها ناپدید شدند.
نواختن مثل خوابی بود که نمیخواستم هیچوقت ازش بیدار شم.
و من دیگران رو هم به این خواب دعوت میکردم.
_پناهگاه