بگذار اینجور بگویم: هر آدمی بابت یک «در» داشته باشد. یک در که هر وقت لازم شد، آن را ببندد.ببندد که هراس و دلواپسی و هیاهوی بیرون را پشت آن در بگذارد و‌برود توی خودش ، توی زندگی خودش که صدای زنگ های مختلف و فکر کارهای که نکرده و نگرانی آدم های دورویر و هزارو یک چیز دیگر رویش نیست . خودش هست و خودش که دلواپس هیچ چیز نیست. میتواند بخوابد . بنشیند، جست و خیز کند، فکر کند، فکر نکند، از ته دل بخندد، بغضش را بترکاند و های های گریه کند که به هیچ کس جواب ندهد که چرا. بمیرد و به هیچ‌کس بدهکار نباشد که چرا. بماند پشت درش، و درش را هیچ کس نه که باز نکند، لگد که هیچ ، تقه بزند .اصلا برود پشت درش، و درش را ببندد و فراموش شود. حتی دلواپس این نباشد که در یاد ها هست. یعنی که خاطرهٔ بودنش را هم از توی مغز و دل آدم ها جمع کند و با خودش ببرد پشت درش؛ که هیچ تکه ای از وجودش بیرون در جا نمانده باشد. هر آدمی🌸 درش🌸 را لازم دارد، که وقتی لازم شد ببنددش و برود . رفتن خوب است ، گاهی . نبودن . نمایشِ نبودن . خوب است آدم جای خالی اش را نشان بدهد . به همسرش ، به معشوقش ، به رفیقش ، به خانوادش ، حتی به خودش ، خوب است آدم به یاد بیاورد _ و به دیگران یاد آوری کند _ که وقتی نبود، زندگی چگونه بود. خوب است آدم سکونِ متعفنِ مردابِ عادت را بر هم بزند. خرقِ عادت . سنگ بزرگی بیندازد وسط روز مرگی و خواب مرداب وارش را پاره کند. آدم ها ، ««از جمله خودش، باید بدانند بودنش بهتر از نبودنش است »» باید یادشان بیاید. گاهی با یک سفر . با رفتنی کوتاه . حتی با قهر . گیرم که ترسناک به نظر برسد .««اگر نخواهد که من برگردم، چه کنم ؟»» بله، آدم این سوال را باید از خودش بکند . باید شجاعت رو به رو شدن با آیینه ای که تصویرش دیگر در آن نیست، داشته باشد اما بیایید این هم در گوشتان بگویم : رفتن ، نبودن ، نمایش نبودن ، نباید زیاد طول بکشد .نباید عادت شود . ▀▄▀▄▀▄ نباید گذاشت دل تنگی به حد نهایت برسد ▄▀▄▀▄▀ نباید گذاشت دل، به دلتنگی خو کند، یادش بگیرد و با آن کنار بیاید. آدم نباید آن قدر برود و دور شود که از مدار جاذبهٔ کسانی که دوسش دارند، خارج شود بگذارید در گوشتان بگویم : ◦•●◉✿ آدمی که یک بار تا پای مرگ رفته باشد و برگشته باشد، دیگر از مرگ نمی‌ترسد. آدمی که یک بار تا سر حد مرگ دل تنگ شده باشد و زنده ماندن باشد، دیگر از فقدان نمی‌ترسد. ✿◉●•◦ ارادتمند شما تیامیس🌹🌹🙏 ⚜#ڦﯡﺮﯡاﺮډ_ﯧاډټ_ڼﺮﻬ ⚜#کتابخوان ⚜#کافه_کتاب ✶🧚‍♀️⊶⊷❍💗 ❍⊶⊷🧚‍♀️✶ @reserverCafe @reserverCafe ✶🧚‍♂️⊶⊷❍ 💗❍⊶⊷🧚‍♂️✶

#پدر_عشق_و_پسر #سید_مهدی_شجاعی #کتاب_باز #کتاب_صوتی ⚜#ڦﯡﺮﯡاﺮډ_ﯧاډټ_ڼﺮﻬ ⚜#کتابخوان ⚜#کافه_کتاب ✶🧚‍♀️⊶⊷❍💗 ❍⊶⊷🧚‍♀️✶ @reserverCafe @reserverCafe ✶🧚‍♂️⊶⊷❍ 💗❍⊶⊷🧚‍♂️✶

روزمون روزقشنگےمیشه🌺 اگرهنر اینرا داشته باشم که قشنگ زندگی کنم🦋 زیباببینم،زیبا نفس بکشم زیباصبرکنم وجز زیبایی نبینیم چون اعتقادبه زیبایی‌خدا زندگی را زیبا میکند عصر بخیر💚 ⚜#ڦﯡﺮﯡاﺮډ_ﯧاډټ_ڼﺮﻬ ⚜#کتابخوان ⚜#کافه_کتاب ✶🧚‍♀️⊶⊷❍💗 ❍⊶⊷🧚‍♀️✶ @reserverCafe @reserverCafe ✶🧚‍♂️⊶⊷❍ 💗❍⊶⊷🧚‍♂️✶

مست آمدم ای پیر ک مستانه بمیرم💫 #شهریار ⚜#ڦﯡﺮﯡاﺮډ_ﯧاډټ_ڼﺮﻬ ⚜#کتابخوان ⚜#کافه_کتاب ✶🧚‍♀️⊶⊷❍💗 ❍⊶⊷🧚‍♀️✶ @reserverCafe @reserverCafe ✶🧚‍♂️⊶⊷❍ 💗❍⊶⊷🧚‍♂️✶

کتاب:میخواهم بمیرم‌ولی دوست دارم دوکبوکی بخورم نویسنده:بک سهی مترجم:الهه علوی بک سهی در کتاب می‌خواهم بمیرم ولی دوست دارم دوکبوکی بخورم، از دوران افسردگی‌اش می‌گوید و جلسات درمانی‌اش را برای پشت سر گذاشتن این مشکل، شرح می‌دهد. سهی با لحنی شوخ و صمیمانه اضطراب‌ها و مشکلات روانش را روایت می‌کند و می‌کوشد با مرور گفت‌وگوهای دونفره‌ای که با روان‌پزشکش داشته، هم به ریشه‌های این مسأله پی ببرد و هم نحوه‌ی کنترل آن‌ها را توضیح دهد. این کتاب از پرفروش‌ترین آثار کره‌ی جنوبی است ⚜#ڦﯡﺮﯡاﺮډ_ﯧاډټ_ڼﺮﻬ ⚜#کتابخوان ⚜#کافه_کتاب ✶🧚‍♀️⊶⊷❍💗 ❍⊶⊷🧚‍♀️✶ @reserverCafe @reserverCafe ✶🧚‍♂️⊶⊷❍ 💗❍⊶⊷🧚‍♂️✶

♥ استیکر #عاشقانه #دو_نفره 👇🏻👇🏻👇🏻