کتاب: فصلی از تاریخ هزاره ها در افغانستان مرور بر عملکرد سه ساله حزب وحدت اسلامی افغانستان در بامیان (1374 – 1377) است. که در قالب هفت گفتگو (فصل) در 200 صفحه تنظیم شده است. گفتگوی اول: مروری برفراز ونشیب های حزب وحدت قبل از استقرار در بامیان. گفتگوی دوم. احیایی حزب وحدت ودشواری های آن پس از شهادت شهید مزاری. گفتگوی سوم: استقرار حزب وحدت در بامیان. گفتگوی چهارم: تحول گام به گام بامیان وهزارجات پس از استقرار حزب وحدت در بامیان. گفتگوی پنچم: حزب وحدت ومعادلات سیاسی منطقه. گفتگوی ششم. حوادث ناگواری که در بامیان اتفاق افتاد. گفتگوی هفتم. سقوط بامیان به دست طالبان. یاد اوری می گردد: این نوشته تاریخی علاوه بر مشاهدات عینی، درگفتگوی تطبیقی با شخصیت های سیاسی؛ که در متن حوادث وتصمیم گیریهای آن دوره بودند تنظیم شده اما با رویکرد و زاویه دید همین افراد است که ممکن است بازتاب دهنده همه جوانب قضایا نباشد، بی تردید زوایای دید دیگر نیز وجود دارد که شاید با این نوشته درتضاد باشد. از این رو نوشته ها و نگاه های مخالف را نفی نمی کنیم. چنانچه به مطلب تکمیلی یا انتقادی دیگری دست یازم، در نوشته های بعدی ویا تجدید چاپ این کتاب از آن ها نیز استفاده خواهیم برد. ممنون میشوم دوستان از هیچ مطلب موافق، مخالف و منتقد دریغ نفرمایند. از اساتید و بزرگواران که در تنظیم وگردآوری این مجموعه همکاری کردند سپاسگزارم. بخصوص: جناب آقای عبدالملک حبیبی جناب آقای اسدالله رضایی. جناب اقای دکتر ضامن علی حبیبی جناب آقای دکتر عبدالعلیم برهانی

کتاب: فصلی از تاریخ هزاره ها در افغانستان چاپ اول تمام شد به زودی به چاپ دوم می رسد. دوستان و عزیزان که نقد و نظر ویا مطالب واطلاعات  تکمیلی در چاپ اول داشتند، ارسال فرمایند تا در چاپ دوم استفاده شود. از همت و همکاری شما سپاسگزارم.‌ شماره واتساب و تلگرام ۰۹۱۳۱۱۰۸۹۲۳ ایمیل Mahram_khalili@yahoo.com

📚کتب تألیفی اساتید و طلاب جامعة المصطفی العالمیه نمایندگی اصفهان - سال 1401 📖 کتاب انسان دین و مدرنیته 🖌 نوشته ی آقای محرم علی خلیلی 🌀معاونت پژوهش از زحمات و تلاش های مولفین در راستای نشر معارف اسلامی و تالیف کتب تقدیر و تشکر می نماید. #کتب_تألیفی #معاونت_پژوهش «««««««««««««««««« #مجتمع_آموزش_عالی_اصفهان 🔰با ما همراه باشید.👇 @almoustafaesfahan

برگی از دفتر خاطرات =================== روز خبرنگار اصطکاک های سیاسی- نظامی ایران و افغانستان، به این مناسبت. به این بهانه؛ تلنگری در سیاست های ایران در قبال افغانستان = ===== در جریان تصرف مزار شریف توسط طالبان ( ۱۷ مرداد ۱۳۷۷) 9 دیپلمات ویک خبر نگار ایرانی به نام محمود صارمی کشته شد. از سرنوشت این افراد تا مدتی خبری نبود تا این که پیکر آنان در یک گور دسته‌جمعی در پشت کنسولگری پیدا شد و در نهایت در ۲۲ شهریور به تهران منتقل شدند. هرچند این موضوع برای ایران خیلی حساس بود اما طالبان تا هنوز مسئولیت کشتن دیپلمات های ایران را به عهده نگرفته اند. کشته شدن دیپلمات های ایرانی در مزار شریف بدست طالبان، باعث اصطکاک های متعدد سیاسی- نظامی ایران و افغانستان شد. بلا فاصله بعد از آن ایران، نیروهای نظامی خود را با انواع اسلحه، بقصد حمله به افغانستان وانتقام و گوشمالی دادن طالبان در مرز اسلام قلعه انتقال داد. هدفش این بود که بخش های از افغانستان را از کنترل طالبان خارج کند و بلافاصله به گروهای افغانستانی همسو و قابل اعتماد تحویل دهد. یعنی نیروهای ایرانی داخل خاک افغانستان باقی نخواهد ماند. در خاطرات آقای هاشمی رفسنجانی به نقل از آقای لاریجانی( ریس سازمان صدا وسیما) آمده که نظر رهبری چنین بود:( رهبری اجازه دخالت نظامی را داده‌اند؛ به شرط این که مناطقی که تصرف می‌شود، فورا در اختیار خود افغان‌های مورد قبول گذاشته شود و عقب‌نشینی شود.) چند شبانه روزی این نیروها در مرز ماند، از یک سو به نیروهای طالبان التیماتوم میداد و تهدید می کرد از سوی دیگر، برای هماهنگی نیروهای جایگزین تلاش می کرد. در اخر هیچ کدام جامه عمل نپوشید. این اصطکاک ها در زمان ریاست جمهوری آقای خاتمی اتفاق افتاد که مخالف جنگ و طرفدار گفتگوی تمدن ها بود. گویا او تصمیم گیرندگان حمله به افغانستان را منصرف کرد. اقای سید کمال خرازی وزیرخارجه ایران به رهبری نامه نوشته و با دخالت نظامی مخالفت کرده، وگفته نظر وزارت امور خارجه، این است‌ که ‌کم‌کم با طالبان بسازیم. هاشمی رفسنجانی خطیب نماز جمعه تهران بود. هنوز هاشمی در موقعیتی بود که اروپا و غرب حتی خطبه های سیاسی او را حرف کل نظام می دانست. او در خطبه ی که در این ایام ایراد کرد گفت: ما به افغانستان حمله نمی کنیم. در افغانستان جای ابادی نمانده که بریم خراب کنیم.( نقل به مضمون.) انصراف دولت ایران از جنگ را اعلام کرد و نیروهای نظامی مستقر در مرز را برگرداند. اما به نظر می‌رسید یکی از دلایل انصراف از جنگ، سیاست ناکام دولت ایران در قبال افغانستان بودکه نتوانست نیروهای قابل اعتماد پیدا کند تا بخش های تصرف شده ی از افغانستان را به آنها بسپارد.

اما واگر های که در باره زیارت اربعین مطرح میشود. ================================== به میزان رسانه ای شدن اربعین امام حسین وزوار ملیونی آن،  تحلیل ها ونقد ونظر ها نیز گسترده،  متعدد ومتفاوت شده است. مثلا با اینکه در جامعه ما این همه فقیر است چرا پول های ملیاردی در یک سفر مستحبی  مصرف شود؟ این زیارت چه تأثیر اخلاقی  بر  زوار خود داشته؟ درحال  که کسانی که کربلا رفته، قبل از کربلای شدن وبعد از آن هیچ تفاوتی  نکرده. پس چرا باید کربلا بروند؟ این همه هزینه که دولت ها ومردم برای کربلا رفتن خرج می کنند برای اصلاح جامعه از فساد خرج کنند، جوانان بخاطر فقر اقتصاد توان ازدواج ندارند،  فرزندان ما توان تأمین هزینه تحصیلی خود را ندارند... ولی این همه پول در مسیر کربلا خرج می شود.. جمعیت که در زیارت کربلا شرکت می کنند بیشتر با شورهستد وکمتر با شعور ... ووو ودها وصد ها اما واگر های دیگر. اما یاد آوری  می کنم: الف) بنا نیست جامعه ما مدینه فاضل شود تا ما به زیارت کربلا برویم. اگر زیارت کربلا این شرط را می داشت که دروقت به زیارت کربلا بروید که ریشه فساد در جامعه خشکیده باشد، هیچ فردی بی سواد نباشد، هیچ جوانی مجرد نباشد ووو  این اما واگر ها وارد بود  وزیارت ملیونی  کربلا کار عبث وبیهوده بود. اما چنین شرط در زیارت کربلا وجود ندارد. ب) مشکلات اجتماعی حتی در مدینه فاضله نیز وجود دارد، بلکه مشکلات اجتماعی همذات جامعه و از آن اجتناب ناپذیر است. زندگی اجتماعی مشکلات، ناهنجاری ها، چالش ها ودشواری های خودش را دارد، ممکن است هرکدام معلول عوامل متعدد ومستقل  باشد، اما ارتباط با زیارت کربلا و پول های که در این مسیر هزینه میشود ندارد.  این هیچ منصفانه نیست که مشکلات و کاستی های که جزء لاینفک زندگی اجتماعی است را به زیارت کربلا و زیارت مکه ومدینه مرتبط سازیم. ج ) امام حسین و عاشورا یک استثنا در تاریخ بشر است. آنچه که در روز عاشورا اتفاق افتاد، عقل ما توان درک و تصور آن را ندارد، تحلیل وارزیابی ویا سنجش آن با توان عقلی ما، به طریق اولی  مقدور ومیسر نیست. انچه که تاریخ تحلیلی  روایت کرده فقط تقلای بشر از برداشت های خودش درباره این حادثه است اما هیچ کدام نتوانسته ونمیتواند عمق حادثه را روایت کند. انچه امروز در اربعین امام حسین اتفاق می افتد یک استثنا است و با عقل بشری قابل سنجش نیست. پس  قبل از قضاوت کردن وسخن گفتن در باره کربلا قدری تامل کنیم. علی خلیلی ========= جامعه تحلیلی - انتقادی قلم بیقرار https://t.me/Restlesspen