کتاب یادت باشد، روایت زندگی شهید حمید سیاهکالی مرادی، از شهدای مدافع حرم به روایت همسر ایشونه. این شهید یکی از شهدایی ئه که یه جورِ دیگه به دل آدم میشینه... روایت‌هاش، دقت، توجه و مراقبتی که توی همه ی قسمت‌های زندگی‌ش به کار می‌برد، حرف هاش، نصیحت هاش... #روایتِ_شهید @revayat00

[عشق گاهی از درد دوری بهتر است عاشقم کرده ولی گفته صبوری بهتر است توی قرآن خوانده‌ام، یعقوب یادم داده است دلبرت وقتی کنارت نیست، کوری بهتر است] -شهید حمید سیاهکالی مرادی- #روایتِ_شهید @revayat00

یِک جان چرا خدایا؟ آخَر بگو چِگونه هم فدایِ عَلی شَوَم هم فدایِ فاطمه؟ -مَه‌وا- #مَه‌وا_نوشت @revayat00

بنده این‌ کانالو زدم که حرف بزنم باهاتون ولی فقط داشتم عکس و شعر می‌فرستادم چون هیچ موضوعی پیدا نمیکردم برای حرف زدن جدی(از معضلات خونه نشینی و تحرک به اندازه رفتن از روی تخت به آشپزخونه و از آشپزخونه به روی تخت) @revayat00

خلاصه که الان داشتم یه چنلی رو می‌دیدم یه چیزی زد به سرم؛ @revayat00

چرا ما همه‌ش گِلِه می‌کنیم؟ چرا زبونمون فقط به گله و شکایت می‌چرخه؟ یکم به حرف‌هامون، به کارای روزمره‌مون نگاه کنیم می‌بینیم مدااممم در حال گله کردنیم، از زمین و آسمان شکایت داریم، از رنگ قوریِ آشپزخونه شکایت داریم، از هوای بارونی و سرد شکایت داریم، از هوای آفتابی و گرم شکایت داریم، از بیکاری شکایت داریم، از پُرکاری شکایت داریم! از بی خوابی شکایت داریم، از خواب زیاد شکایت داریم! از گشنگی شکایت داریم، از سیر بودن بیش از حد شکایت می‌کنیم! خلاصه انگار از همه چیز شکایت داریم، انگار از هیچ چیزی راضی نیستیم! #روایتِ_شکایت_های_بی‌پایان @revayat00

خب چرا از هیچ چیزی راضی نیستیم؟ چون اون چیزی که برای خودمون تصور میکردیم نشده، چون اون چیزی که ایده‌آلمون بوده اتفاق نیفتاده. من فکر میکنم باید اول از همه به این فکر کنیم که قرار نیست همه چی تو زندگی و روزمره به درخواست و میلِ ما پیش بره، اگه اونجوری بود که اصلا می‌شدیم خالق و مخلوق نبودیم(نعوذباللّه)، اصلا همین که تو زندگی یه چیزایی هست که خلاف میل ما پیش میره و نمی تونیم کاری براش بکنیم و درستش کنیم یکی از چیزاییه که نشون میده یه خالقی هست و وجود داره و یه قدرتی فراتر از قدرت محدود ما هست که برای پیشبرد امور تصمیم میگیره و ما تصمیم گیرنده نیستیم(می دونم کلی تبصره و ماده می‌خوره این حرف ها ولی لطفا به کلیت و اصل موضوع توجه کنین) پس میتونیم تو برخی اموری که هرچقدر براش تلاش کردیم و دعا کردیم و نماز خوندیم و... ولی بهش نرسیدیم، به این فکر کنیم که لابد مصلحت خدا نبوده و قرار نبوده به اون چیز تو زندگیم برسم و اگه به اون چیز می رسیدم و اون کار براساس درخواست من پیش می‌رفت چه بسا ضرر بزرگ تری بهم می‌رسید...(دقت کنید گفتم برخی از امور نه همه امور! نمیشه برای هر مشکل کوچیکی که جلو پامونه بگیم مصلحت خداست! شاید امتحانه که ببینه چطور باهاش برخورد می کنیم، شاید سطح تلاشمون برای رسیدن به اون چیز کافی نبوده... و هزارتا شاید دیگه) #روایتِ_شکایت_های_بی‌پایان @revayat00

و خب مورد دوم از نظر من اینه که ماها عادت کردیم گله و شکایت کنیم و غر بزنیم! تو زندگی تا یکم مشکل و سختی بهمون میرسه، تا یه ذره اذیت میشیم، تا یه مانع کوچیک سر راهمون می‌بینیم به جای اینکه اول تلاش کنیم برای کنار زدن اون مانع یا رد شدن ازش و حل اون مشکل، تقصیر میندازیم گردن در و دیوار و آسمون و زمینُ مقصر می‌دونیم و به هر دست آویز و هر راه و روشی که هست می‌خوایم از خودمون سلب تقصیر کنیم و بندازیم گردن بقیه‌، گردن مملکت، گردن جامعه، گردن مصلحت!! خب راجب مصلحت که ما تصمیم گیرنده نیستیم! راجب مملکت و جامعه هم خب کی قراره مملکت و جامعه رو درست کنه؟ ما! وظیفه خودمونه دیگه، خودمون کاری انجام ندادیم که اینجوری شده، خودمون کم گذاشتیم، خودمون به موقعش به خاطر اینکه درگیر بحث نشیم و فحش نخوریم هشدار ندادیم، خودمون به موقعش چون اطلاعات کافی نداشتیم تو امر به معروف کردن کم گذاشتیم، خودمون اجازه دادیم بالابالایی ها هرکاری خواستن بکنن چون فکر می‌کردیم کاری نمیتونیم بکنیم درحالی که میتونستیم، خودمون تو درس خوندن و خدمت به کشور کم گذاشتیم، خودمون حرف های ولی جامعه مون رو با دوتا حرف بی‌خود و بی‌جهت و لایک کردن دوتا پست بدون هیچ ریشه و سند تاریخی ای کم اعتبار کردیم... مقصر وضع الانمون فقط خودمونیم، پس چرا به جای غر زدن و تقصیر گردن بقیه انداختن از تغییر دادن خودمون شروع نمیکنیم؟ چرا سعی نمی‌کنیم به جای غر زدن برای نشدن، تلاش کنیم برای شدن؟(دارم از زبان مردم و خودمون صحبت میکنم پس نگین پس مسئولین چی، الان داریم راجب وظایف نادیده گرفته شده خودمون حرف می‌زنیم نه وظایف نادیده گرفته شده مسئولین) ( حالا از اونورِ بوم هم نیفتیم که یهو تو همه چی خودمونُ مقصر بدونیم و افسردگی بگیریم که چرا هیچ کاری نکردیم. کلا تعادل تو هر چیزی باید برقرار باشه) #روایتِ_شکایت_های_بی‌پایان @revayat00

مورد سوم اینه که اکثرا دیدگاه یه جانبه طور داریم، یعنی فقط خودمونُ میبینیم، به خاطر همین تا یه مشکل کوچیکی پیش میاد یا یکی ازمون ناراحت میشه یا عصبانی میشه یا انتقاد میکنه، سریع به خودمون می‌گیریم، وای چرا اینجوری رفتار کرد؟ چرا مردم اینجوری شدن این روزا؟ چقدر آدم بی فرهنگیه! چرا این حرف ها رو میزنیم؟ چون اکثرا فقط به خودمون فکر می‌کنیم و خودمون رو محور دنیا می‌دونیم و فکر می‌کنیم همه کس و همه چیز باید دورِ ما بچرخه. نه بابا اینجوری نیست، گاهی وقت ها، حالا اگه نگم اکثر وقت ها، فقط بهتره دیدگاهمون رو به مسئله یا مشکلی که داریم عوض کنیم، یکم فکر کنیم که همون مشکلاتی که ما باهاشون درگیریم، دیگران هم باهاشون درگیرن، ولو با مشکلاتی بیشتر و سخت تر از ما! یکم فکر کنیم که اگه یکی دیگه هم بد برخورد کرد، اگه زندگی هم سخت شد، اگه مشکلات هم بیشتر شدن، ما میتونیم خوب برخورد کنیم، ما میتونیم آروم باشیم، ما میتونیم توکل کنیم و به دونفر دیگه هم امید بدیم به جای اینکه خودمون رو ببازیم و از زمین و زمان گله کنیم و بیفتیم تو چاهِ بی انتهایِ ناامیدی! اینکه این‌طوری دیدگاهمون رو عوض کنیم و به زندگی و به هر مشکل و سختی ای نگاهِ دیگه ای داشته باشیم، باعث میشه حداقلش خودمون تو زندگی، رفتارها و روزمره مون آرامش داشته باشیم و دائم عصبی نباشیم و دچار افسردگی نشیم و مدام درگیر رفتار و حرف های مردم نباشیم و خدای نکرده دچار گناهِ تهمت و غیبت هم نشیم... #روایتِ_شکایت_های_بی‌پایان @revayat00