نمیدانستم باید از ایران بگویم یا برای ایران بگریم. پس هنگام گریستن برای زخم های این مفهوم شکوه، میگویم از این سرزمین تهی از ترس. میگویم از چنگال های تیز رغیبان سرشار از افکار تهی. که بعد از کشتن یکصد و اندی لبخند کودک بیگناه، چنگال تیز کردند برای جان پسرانی که سال هایی را در سختی گذراندند برای یک منتظر. میگویم از کسانی که دهانشان را در برابر حق دوخته اند. میگویم از کسانی که تجاوز گناهکاران را به خاکشان میبینند و هنوز مانند سگی در پی استخوان به دنبال دست دوستی پوچ دشمن پر شده از دغل میگردند. میگویم از قلب نود میلیون ایرانی که با هر خون ریخته شده اشک ریختند و جگر پاره کردند. میگویم از آه گریبان‌گیر مادرانی که جگری از گوشه ی تنشان را بر خاک گذاشتند. میگویم از غیرت فرو ریخته ی پدرانی که امیدشان را با دستان پینه بسته خود بر اقیانوس خاکی درد رها کردند. مینویسم از همسرانی که، از همسرانی که عشق را همراه با معشوقشان به زیر زمین بردند ولی هنوز هم حلقه ای بر دستان لرزانشان به چشم میخورد. میگویم از ایرانیان که دیدند. هم کشته شدن هزاران هزار ایرانی را در جنگ. هم پرپر شدن جوانان رشید را در دی ماهی که خون بر برف پیروز شد. دیدند، دیدند و همچو یخی شکسته آب شدند و زمان میبرد که آبی دوباره یخ شود.

چرا رقیب با اون غ‌ست؟

خنگی

هرکجای این خاک که دست می‌گذارم،درد میکند.

هیچوقت با یه فیلمی اینجوری اشک نریخته بودم :)))

هرچیزی رو با هر دلیل پوچی توجیه کنید رنج و مرگ بچه ها هرگز قرار نیست عادی و قابل توجیه باشه هیچوقت و هیچوقت و هیچوقت.

بهش میگم عشقم،بهش میگم عمرم:))

هر موقع ایرانی یاد بگیره جنگ شوخی و بازی نیست روز عروسی منه🙏

جنگ.چهره.زنانه.ندارد.

تبریک میگم تو قراره بترشی🙏

وقتشه برم کشاورزی فنی حرفه ای🤣