ابری نیست
بادی نیست
می نشینم لب حوض
گردش ماهی ها ، روشنی ، من ، گل ، آب.
پاکی خوشه زیست
مادرم ریحان می چیند
نان و ریحان و پنیر ، آسمانی بی ابر ، اطلسی هایی تر
رستگاری نزدیک : لای گل های حیاط
نور در کاسه مس ، چه نوازش ها می ریزد!
نردبان از سر دیوار بلند ، صبح را روی زمین می آرد.
پشت لبخندی پنهان هر چیز
روزنی دارد دیوار زمان ، که از آن ، چهره من پیداست
چیزهایی هست ، که نمی دانم
می دانم ، سبزه ای را بکنم خواهم مرد
می روم بالا تا اوج ، من پرواز بال و پرم
راه می بینم در ظلمت ، من پرواز فانوسم
من پرواز نورم و شن
و پر از دار و درخت.
پرم از راه ، از پل ، از رود ، از موج
پرم از سایه برگی در آب
چه درونم تنهاست
-سهراب سپهری.
هدایت شده از دفترچه خاطرات.🍂
قشنگ تبدیل به اون تیپ نوجوون هایی شدم که وقتی بچه بودم تو فیلم و سریالا ازشون بدم میومد.
اگه با هلیا تو یه شهر بودم و اون حرف میزد پیشم و من بهش گوش میدادم بهشتی میشد زندگیم.
کلی مکان و کشور هست که میخوام ببینم و هنوز ندیدم ، کلی کتاب هست که میخوام بخونم و نخوندم و کلی ادم جالب هست که دوست دارم بشناسمشون و باهاشون هم صحبت بشم ، هنوز کلی کار جالب هست که میخوام انجام بدم و امیدوارم وقتی کارهام نیمه تموم هست از دنیا نرم.
مخفیگاه شارلوت.
Afoot and light-hearted I take to the open road,
Healthy, free, the world before me,
The long brown path before me leading wherever I choose.
Henceforth I ask not good-fortune, I myself am good-fortune,
Henceforth I whimper no more, postpone no more, need nothing,
Done with indoor complaints, libraries, querulous criticisms,
Strong and content I travel the open road.
The earth, that is sufficient,
I do not want the constellations any nearer,
I know they are very well where they are,
I know they suffice for those who belong to them.
(Still here I carry my old delicious burdens,
I carry them, men and women, I carry them with me wherever I go,
I swear it is impossible for me to get rid of them,
I am fill’d with them, and I will fill them in return.)
*Song of Open road / Walt Whitman