می‌خواهم رویای سیب‌ها را بخوابم پا پس بکشم از همهمه‌ی گورستان‌ها. می‌خواهم رویای کودکی را بخوابم که روی آب‌های آزاد قلب‌اش را تکه‌تکه می‌کرد. نمی‌خواهم دوباره بشنوم که مرده‌ها خون‌ریزی ندارند، که دهان‌های پوسیده هنوز تشنه آب هستند. می‌خواهم نه از شکنجه علف چیزی بدانم نه از ماه که دهانِ افعی دارد. می‌خواهم کمی بخوابم، کمی، دقیقه‌ای، قرنی اما همه بدانند که من نمرده‌ام، که هنوز لب‌هایم طلا دارد که من دوستِ کوچک «وست وینگ» هستم، که من سایه‌ی گسترده‌ی اشک‌هایم هستم. مرا با چادری بپوشانید چرا که سحر مشت‌مشت مورچه روی من خواهد ریخت و کفش‌هایم را آب بگیرید شاید نیشِ عقرب بلغزد. چرا که می‌خواهم رویای سیب‌ها را بخوابم. مرثیه‌یی بیاموزم که مرا پاک به خاک برگرداند. چرا که می‌خواهم زندگی کنم با کودکی تاریک که می‌خواست روی آب‌های آزاد قلب‌اش را تکه‌تکه کند

Challenge 𖦹 این پیام رو از اینجا هدایت کنید توی دیلی/چنلتون و داخل «خورشید در دستان ماه» (همون مخفیگاه شارلوت سابق) عضو باشید. تعدادی از علایقتون رو به همراه آهنگ/خواننده مورد علاقتون بگید تا من یه Stopify lyric بر اساس انتخابتون +مودبوردی مثل عکس سمت چپ براتون بسازم + و یک تیکه شعر از فردریکو گارسیو لورکا هم بهتون بدم. ( اگه چنل ندارید آیدی تون رو ارسال کنید.🦖) |کافیه ممنونم.|

Oh, please don't drop Me home Because it's not my Home, it's their home.

پشت کاجستان ، برف. برف، یک دسته کلاغ. جاده یعنی غربت. باد، آواز، مسافر، و کمی میل به خواب. شاخ پیچک و رسیدن، و حیاط. من ، و دلتنگ، و این شیشه خیس. می نویسم، و فضا. می نویسم ، و دو دیوار ، و چندین گنجشک. یک نفر دلتنگ است. یک نفر می بافد. یک نفر می شمرد. یک نفر می خواند. زندگی یعنی : یک سار پرید. از چه دلتنگ شدی ؟ دلخوشی ها کم نیست : مثلا این خورشید، کودک پس فردا، کفتر آن هفته. یک نفر دیشب مرد و هنوز ، نان گندم خوب است. و هنوز ، آب می ریزد پایین ، اسب ها می نوشند. قطره ها در جریان، برف بر دوش سکوت و زمان روی ستون فقرات گل یاس

بنظرتون شعرا از یه دنیای دیگه نیومدن(°=؟

سلام خوب هستید- گفتم تا مهر نشده منم یه تقدیمی کوچولو- این پیام رو فور کنید چنلتون لینکتون رو شوت کنید اینجا 🎪 منم بهتون یه بریده کتاب رندوم (از کتاب های خودم، ممکنه یه خط باشه ممکنه یه صفحه) و اسم اون کتاب رو بهتون میدم🎉