کاش چون پاییز بودم کاش چون پاییز بودم کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم برگهای آرزوهایم یکایک زرد میشد آفتاب دیدگانم سرد میشد آسمان سینه ام پر درد می شد ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد اشکهایم همچو باران دامنم را رنگ می زد وه ... چه زیبا بود اگر پاییز بودم وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم شاعری در چشم من می خواند ... شعری آسمانی در کنار قلب عاشق شعله می زد در شرار آتش دردی نهانی نغمهٔ من ... همچو آوای نسیم پر شکسته عطر غم می ریخت بر دلهای خسته پیش رویم : چهرهٔ تلخ زمستان جوانی پشت سر : آشوب تابستان عشقی ناگهانی سینه ام : منزلگه اندوه و درد و بدگمانی کاش چون پاییز بودم .کاش چون پاییز بودم فروغ فرخزاد »

‌

نامه دادن🧎🏻‍♀🧎🏻‍♀🧎🏻‍♀🧎🏻‍♀🧎🏻‍♀🧎🏻‍♀🧎🏻‍♀

بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ باورم ناید که عاقل گشته ام گوییا (او) مُرده در من کاینچنین خسته و خاموش و باطل گشته ام هر دم از آیینه می پرسم ملول چیستم دیگر ، به چشمت چیستم ؟ لیک در آینه می بینم که ، وای سایه ای هم زآنچه بودم نیستم همچو آن رقاصهٔ هندو به ناز پای می کوبم ولی بر گور خویش وه که با صد حسرت این ویرانه را روشنی بخشیده ام از نور خویش ره نمی جویم به سوی شهر روز بی گمان در قعر گوری خفته ام گوهری دارم ولی آن را ز بیم در دل مردابها بنهفته ام می روم ... اما نمی پرسم ز خویش ره کجا ... ؟ منزل کجا ...؟ مقصود چیست ؟ بوسه می بخشم ولی خود غافلم کاین دل دیوانه را معبود کیست (او) چو در من مرد ، نا گه هر چه بود در نگاهم حالتی دیگر گرفت گوییا شب با دو دست سرد خویش روح بی تاب مرا در بر گرفت آه ... آری ... این منم ... اما چه سود (او) که در من بود ، دیگر نیست ، نیست می خروشم زیر لب دیوانه وار (او) که در من بود ، آخر کیست ، کیست ؟ _فروغ‌فرخزاد