_

کل محتوای پیجش ختم میشه به "پیکمی" بودن دخترا. خب عزیزم خودت که علاوه بر پیکمی،پیک‌نیکی ام هستی. چون نمی‌دونی دست و پا زدن مداوم، تورو تبرئه نمی‌کنه. ‌

تنگه دوباره بسته شد و ۱۰۰ امتیاز برای کسایی که در کسری از ثانیه همه رو کودتاگر خطاب نکردن.

کاش به فرزندانمون این رو یاد بدیم. یاد بدیم چطور از احساساتشون درست استفاده کنن. فکر کن انسانی رو تربیت کنی که به جای معذرت خواهی و پذیرش اشتباه، بهت توهین کنه. خودش رو به در و دیوار بزنه که دوستش داشته باشی. تربیت نادرست، آدم رو به حیرت و بهت وادار می‌کنه.

دومین کتاب ۴۰۵- <<دایی جان ناپلئون>> قند و عسل. جز اون دسته کتاب هایی بود که دوست داشتم تا بینهایت ادامه داشته باشه و مشغولش باشم. احساسات کاملا ملموسی داشت. باهاش گریه کردم،خندیدم. هر چقدر در وصف این کتاب بخوام بگم ‌کمه. _

منی که یه کتاب سبک رو یه هفته ای و مجبورا تموم می‌کردم؛این کتاب رو چهار پنج روزه به اتمام رسوندم.

بابت تموم شدنش.. تا ابد دل من گریه می‌خواد.

این نکته رو هم یاد آور بشم که کتاب عمیق و پر مفهومی نبود . اما آداب و رسوم و افکار سنتی به خوبی نمایش داده بود. قطعا نمیشه این کتاب رو با اثری مثل "تهوع" که قطعا مفاهیم خاص و عمیقی رو دربَر‌ داره مقایسه کرد. حتی کاربردشونم متفاوته.

گفتند که: " وقتی عزت نفس یه زن پایین باشه حتی زیبایی و موقعیت و تحصیلاتش‌ هم نمیتونه جورش‌ رو بکشه" ‌

کاش برمیگشتیم به دوران موزیک پپرونیِ بمرانی.