https://eitaa.com/joinchat/2768831333Cbaf8c8a008
تو شبیهِ آدمهایی هستی که پشتِ جملههای ساده و حتی شوخیهای کوچکشان، یک خستگیِ عمیق پنهان کردهاند. انگار همزمان هم منتظری، هم میدانی انتظار همیشه الزاماً به رسیدن ختم نمیشود؛ و همین تو را میانِ امید و واقعبینی معلق نگه داشته. در نوشتههایت یک حسِ تلخِ آگاهی هست؛ اینکه فهمیدهای ثبات، آنقدرها هم که آدمها خیال میکنند واقعی نیست و زندگی میتواند بیخبر، آدمها، استادها، روزها و حتی نسخههای قدیمیِ خودمان را از ما بگیرد. ولی کاش یادت بماند کسی که از «درصد خطا»ی خودش حرف میزند، هنوز در حالِ سنجیدن، فهمیدن و بهتر شدن است. خطا داشتن یعنی زیستن در جهانی ناپایدار؛ اما امیدوار ماندن، حتی به روزی که شاید نیاید، یعنی هنوز یک گوشهی وجودت حاضر نشده تسلیمِ تاریکی شود.
