هدایت شده از توابین | سید مصطفی موسوی
گر قسمت ما باده و گر خون جگر بود
ما نوبت خود را گذراندیم و گذشتیم
جناب صائب تبریزی
[ لاجَرم ]
روایتِ شدن|روزدوم صبح روز شنبه؛ عبارتی ملال‌آور. با زور و زحمت از تخت دل کندم، اما بر نفْسم فرصت
انقدر طولانیه که روم نمی‌شه بذارمش.
چه حسی داری از اینکه شاغل به شغل انبیائی؟
- در عین حال که قراره حرفه ی حال خوب کن و قشنگی باشه،از اونورم بشدت برام سنگین و ترسناکه.
همزمان باید خوب درس بدی،خوب پرورش بدی،بازی کنی و کلاس مفرحی داشته باشی،اولیا و مدیر باعث مسئله نشن.
به بودجه بندیت برسی و درست رفتار کنی.
بنظرم شخصیت یه معلم خصوصا تو ابتدایی که بیشتر مانوسه با بچها.
خیلی باید کامل باشه..
در کل ایده آل گرایی شدیدی نسبت بهش دارم.
و می دونید جالبیش چیه؟
من جز کسایی بودم که اسم فرهنگیان میومد "اه اه" میکردم.
کلی هم تلاش کردم نیام.
اما از یه جایی به بعد تسلیم تقدیر شدم و گفتم حتما مسیری عه که خدا برام انتخاب کرده.
یکم که گذشت متوجه شدم خیلی مسیر درستی عه برای منی که دنبال اثر گذاری تو جامعه بودم.
بیشتر درک کردم این ساختار و معضلاتش و حتی راه های از بین بردن این مشکلات.
درکل حرفه عجیبیه.
حین درس دادنِ استاد خانمشون زنگ زدن و گفتن بذاره رو اسپیکر.
همسرشون گفتن که
"نبینم شوهرمو اذیت کنیدااااا" ((((=