هرکی خواست بیاد

گفت: زنده ماندید؟ گفتم: زنده ماندیم، اما زندگی در آن‌روزها متوقف شده بو. زمان می‌گذشت بی آنکه واقعاً بگذرد، نه داغ را سرد می‌کرد و نه درد را التیام می‌بخشید

-

دوباره کنار جنگ، زیر موشک‌هاییم خوشحال از اینکه تو بهترین سه ماه سالیم

تو از این دشت خشک تشنه روزی کوچ خواهی کرد و اشک من تو را بدرود خواهد گفت نگاهت تلخ و افسرده است دلت را خار خار ناامیدی سخت آزرده است غم این نابسامانی همه توش و توانت را ز تن برده است تو با خون و عرق، این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی تو با دست تهی با آن همه توفان بنیاد کن در افتادی تو را کوچیدن از این خاک، دل برکندن از جان است! تو را با برگ برگ این چمن پیوند پنهان است تو را این ابر ظلمت‌گستر بی‌رحم بی‌باران تو را این خشکسالی‌های پی‌درپی تو را از نیمه ره برگشتن یاران تو را تزویر غمخواران ز پا افکند تو را هنگامه شوم شغالان بانگ بی‌تعطیل زاغان در ستوه آورد تو با پیشانی پاک نجیب خویش که از آن سوی گندم‌زار طلوع با شکوهش خوش‌تر از صد تاج خورشید است تو با آن گونه‌های سوخته از آفتاب دشت تو با آن چهره افروخته از آتش غیرت که در چشمان من والاتر از صد جام جمشید است تو با چشمان غم‌باری که روزی چشمه جوشان شادی بود و اینک حسرت و افسوس، بر آن سایه افکنده‌ست خواهی رفت و اشک من تو را بدرود خواهد گفت... من اینجا ریشه در خاکم من اینجا عاشق این خاک، اگر آلوده یا پاکم من اینجا تا نفس باقی است می‌مانم من از اینجا چه می‌خواهم، نمی‌دانم امید روشنایی گرچه در این تیرگی‌ها نیست من اینجا باز در این دشت خشک تشنه می‌رانم من اینجا روزی آخر از دل این خاک با دست تهی گل بر می‌افشانم من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه، چون خورشید سرود فتح می‌خوانم و می‌دانم تو روزی باز خواهی گشت...

نیاز بود این شعر

اینجا بمونه

جنگ پایان خواهد یافت و رهبران با هم گرم خواهند گرفت و باقى می‌ماند آن مادر پیرى که چشم به راه فرزند شهیدش است و آن دختر جوانى که منتظر معشوق خویش است و فرزندانى که به انتظار پدر قهرمان‌شان نشسته‌اند نمی‌دانم چه کسى وطن را فروخت اما دیدم چه کسى بهاى آن را پرداخت محمود درویش