کلا من نمی دونم چرا آقایون مشورت های رسانه ای قبل از تولیدات شون نمی گیرند.

🔺شناسایی فلسطین؛ خوش‌بینی و بدبینی! چه بسا در تاریخ سازمان ملل تا این اندازه صدای فلسطین بلند نبوده است که هم در خطابه‌های روسای کشورها در مجمع این نهاد و نیز در اجلاس راهکار دو دولتی نیویورک انعکاس یافت. همچنین هیچ وقت اسرائیل نیز به این اندازه در معرض محکومیت و انزوای بین‌المللی قرار نگرفته است. اکنون شناسایی «کشور فلسطین» به عدد بی‌سابقه 157 کشور یعنی 81 درصد کشورهای عضو سازمان ملل رسیده است که در میان آن‌ها بیشتر متحدان سنتی اسرائیل از جمله فرانسه و انگلیس دو عضو دائم شورای امنیت قرار دارند. با این حساب هم اکنون از 5 عضو دائم شورای امنیت تنها آمریکا کشور فلسطین را به رسمیت نمی‌شناسد. اما در مواجهه با این وضع، نگاه‌ها در منطقه و جهان متفاوت است؛ عده‌ای با خوشبینی صرف به مساله می‌نگرند؛ انگار که کشور فلسطین تاسیس و ریشه بحران خشکیده شد و برخی نیز با بدبینی کامل به آن نگاه می‌کنند؛ انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. این اتفاق هر چند فعلا منجر به تشکیل کشور فلسطین نمی‌شود، ولی تحول سیاسی و حقوقی بسیار مهمی در سپهر بین‌الملل به شمار می‌رود که در بستر تحول عمیق دیگری در افکار عمومی جهان با برآمدن روایت فلسطین و افول روایت اسرائیل رخ می‌دهد. به گفته منابع اسرائیلی در حالی که اسرائیلی‌ها قبلا در سفر به کشورهای اروپایی عنوان «شهروند تنها دموکراسی خاورمیانه» را یدک می‌کشیدند، اما امروز تحت تعقیب «انگ نسل‌کشی» ناچار به پنهان کردن هویت خود هستند. این شیفت پارادایمی در سطح افکار عمومی و انزوای فزاینده اسرائیل به مرور زمان می‌تواند همان تحول سیاسی و حقوقی را واجد برگردان‌های عملی مهمی در مسیر تشکیل کشور فلسطین کند. در این خصوص نیز اگر سیر نزولی جایگاه اسرائیل در افکار عمومی آمریکا به همین شکل ادامه یابد، دولت‌های بعدی این کشور نیز چه بسا چاره‌ای جز پیوستن به این کارزار نداشته باشند. در کل، هر چند اولویت کنونی با قید فوریت توقف نسل‌کشی در غزه است و هنوز همدردی جهانی به کنش جمعی موثری برای متوقف کردن اسرائیل منجر نشده است، اما فعلا سونامی شناسایی‌ کشور فلسطین اولا، وضعیت فلسطین از سرزمین و ملتی تحت اشغال را به کشوری تحت اشغال ارتقا می‌دهد و ثانیا موجب زنده ماندن آرمان فلسطین در سطحی جهانی می‌شود؛ در حالی که تا دو سال پیش کاملا فراموش شده بود و عادی‌سازی روابط عربی و اسلامی با اسرائیل جایگزین آن شده بود. اما اکنون قضیه معکوس شده است. ثالثا به انزوای بیشتر اسرائیل در سطح بین‌الملل کمک می‌کند. رابعا می‌تواند به سدی در مقابل طرح کوچاندن فلسطینی‌ها از غزه و کرانه باختری تبدیل شود. فارغ از این‌ها نیز واکنش شدید اسرائیل به شناسایی کشور فلسطین به تنهایی گویای ژرفای تحولی است که در جریان است. تا جایی که اخيرا یسرائیل زئیف فرمانده سابق عملیات ارتش اسرائیل با انتشار کلیپی از سخنان یحیی سنوار رهبر سابق حماس نوشت که پیش بینی او محقق شده و او اکنون در قبرش در مواجهه با اسرائیل موفق شده است. سنوار در این سخنرانی که یک سال و اندی قبل از حمله اکتبر در غزه ایراد شده است، می‌گوید: «در کمتر از یک سال، اسرائیل را در برابر یکی از این دو گزینه قرار خواهیم داد: یا ما و جهان، آن را مجبور به پذیرش قانون و قطعنامه‌های بین‌المللی و تشکیل کشور فلسطین در اراضی اشغالی 1967 در غزه و کرانه باختری و قدس و برچیدن شهرک‌ها و .... می‌کنیم یا آن را در مقابل اراده بین‌المللی قرار می‌دهیم و به شدت منزوی خواهیم ساخت و به ادغام آن در منطقه و جامعه بین‌الملل پایان خواهیم داد.» واقعیت این است که اسرائیل امروز در بن‌بستی چند لایه گرفتار شده است و جنگی که در واکنش به حمله هفتم اکتبر حماس انجام داد، هم در عرصه میدانی با وجود این حجم ویرانی و کشتار به بن‌بست خورده و نیز چنین پیامدهای سنگینی و جبران‌ناپذیری را در سطح جهان در برداشته است. در این میان هم متضرر اصلی مخالفت با تشکیل کشور فلسطین در درازمدت خود اسرائیل است. چنین اتفاقی در شرایط کنونی می‌‎تواند موجب تبدیل شدن آن به «کشوری طبیعی» در منطقه شود و دستکم موجودیت آن را تثبیت کند؛ اما این امر در آینده تضمین شده نیست و با تغییر احتمالی موازنه قدرت در پیرامون اسرائیل و نظام بین‌الملل هیچ بعید نیست شرایطی در آینده شکل گیرد که اساسا طرف فلسطینی دیگر به مرزهای 1967 رضایت ندهد. اما مخالفت با تشکیل کشور فلسطین بن‌بست دیگر اسرائیل یعنی بحران جمعیتی را تشدید می‌‎کند؛ به نحوی که ادامه اشغالگری، عملا آن را در محاصره جمعیتی فلسطینی‌ها قرار داده که جمعیت آن‌ها هم اکنون بدون احتساب آوارگان در خارج بیش از یهودیان اسرائیل است. خلاصه این که اسرائیل امروز در نتیجه همین بن‌بست‌ها نه به راه‌حل کشور واحد دو ملیتی به علت برهم خوردن موازنه جمعیتی به نفع فلسطینی‌ها تن می‌دهد و نه به راهکار دو کشوری. #صابر_گل_عنبری @Sgolanbari

پنجاه سالی از زندگی‌اش توی ینگه‌ی دنیا یعنی آمریکا می‌گذشت و حالا من او را توی مسیر پرواز فلای دوبی به بیروت دیدم. دقیق‌ترش اینکه او من را دید درست وقتی قرآن توی دستم بود و داشتم می‌خواندم. رد شد و خیلی سریع گفت: شما سرباز روح الله هستید؟ گفتم: بله گفت: برنامه‌های میدان را می‌بینم. و این میدان عجب برکتی برای ارتباطات ما شده. زحمتش اما گردن وحید خضاب است و بچه‌های گل تیم تولید میدان که حالا دارد درست دو سالی از آغازش می‌گذرد. گفت روی زمین دنبال‌تان بودیم و توی هوا پیدای‌تان کردیم. شرمنده از اظهار لطف‌ش چیزی نگفتم و رد شد. یک ساعتی که از پرواز کذایی فلای دوبی گذشت و یک وعده غذای گیاه‌خوران را علی رغم میل باطنی بزور تحویل‌مان دادند و بزور بیشتری خوردیم، همان خانم برگشت سمت صندلی ما و شروع کردیم به گپ و گفت. خانم قمری سال‌ها بود که ایران را ترک کرده بود و سالی یک باری برای دیدن فامیل به ایران می‌آمد تا اینکه آخرین بارش خورده بود به جنگ ۱۲ روزه و همین باعث شده بود بیشتر ایران بماند. می‌گفت تازه ایران را کشف کردم و شروع کرده بود به سفر توی ایران تا اینکه در شیراز دوستی پیدا کرده بود که به او پیشنهاد داده بود با هم بروند لبنان تا در مراسم سالگرد شهادت سید حسن نصرالله شرکت کنند و این شده بود داستان همسفری کوتاه ما. بعد که گوشی‌اش را در آورد دیدم خانم از فعالین پروپاقرص حامی فلسطین توی آمریکا بودند و بارها جلوی سفارت اسرائیل در آمریکا تجمع کرده بودند. توی آن تصاویر خانم قمری با یک سنج وایساده بود جلوی تظاهرات. خودش میگفت قرار بود که برای تظاهرات هر کسی هر وسیله‌ای که...

دارد برای ایجاد صدا همراه بیاورد و ایشان هم سنج آورده بود. سن و سالش را نپرسیدم اما با داشتن چندتایی نوه سر حال بود و سر زنده و از اینکه داشت به موطن مقاومت یعنی لبنان سفر می‌کرد سر از پا نمی‌شناخت. رسیدیم فرودگاه بیروت و هم جدا شدیم؛ درست در شب نخستین سالگرد شهادت سید حسن نصرالله. سرباز روح‌الله #بیروت #سفرنامه

توی پرواز فلای دوبی ایرانی کم نبود. کسانیکه بعد از توقف پروازهای مستقیم ایرانی به بیروت حالا داشتند از مسیرهای جایگزین خودشان را به بیروت می‌رساندند. الحق که تکیه کلام همه‌شان نعمت پرواز مستقیم بود. هم ارزان‌تر و هم اینکه چند ساعت علافی توی فرودگاه دبی را نداشت. یکی‌شان خانم پورعیسی بود که من بجز ارتباط توییتری توی جشنواره رسانه‌ای صبح دیده بودمش. خانم پورعیسی توی پرس‌تی‌وی کار می‌کرد. پیش خودم گفتم حکما برای پوشش رسانه‌ای رویداد سالگرد شهادت سید می‌رود. پرسیدم با بچه‌های پرس‌تی‌وی هستید؟ گفت نه خودم شخصی دارم می‌روم. خودش بلیط گرفته بود و کارهای سفرش را هماهنگ کرده بود. رسیدیم فرودگاه دبی و رفتیم سمت نمازخانه. حالا حالاها وقت داشتیم تا پرواز بیروت. نماز را که خواندیم وسایل‌مان را کف فرودگاه ول کردیم. محسن اسلام‌زاده هم همراه ما بود. این محسن هم آدم عجیبی است. خوش‌تان بیاید یا نه محسن از پرکارترین بچه‌های رسانه‌ای جبهه انقلاب است. مستندهایی که محسن ساخته اگر قرار بود کاست‌های ویدیویی باشند به قاعده وزن من بودند انصافا. ما به شوخی به محسن می‌گفتیم هر موضوعی بندازی وسط محسن سرش یک کار ساخته. ظهر شده بود و وقت غذا. دست کردیم توی ساک و کیف‌هایمان و هر چه خوردنی داشتیم کشیدیم بیرون. من و محمد و رسول یک طرف و محسن و همراهش هم یک طرف. من و محمد قرار گذاشته بودیم برای نهاری که می دانستیم وسط فرودگاه دبی هستیم از خانه غذا بیاوریم. محمد هم از فرودگاه امام خمینی روی کوکو سیب‌زمینی هایی که آورده بود رپرتاژ میرفت. من ظرف غذایم را کشیدم بیرون و صدای محمد درآمد که ای داد بیداد کوکو را توی ساکی گذاشته که تهران تحویل بار داده. رسول هم ساندویچ سرد از فرودگاه امام آورده بود. محسن اما یک کیسه جدا پر از خوردنی‌های مختلف داشت؛ از کیک و کلوچه گرفته تا تخمه. فقط نوشابه نداشتیم که آن را به قیمت هر بتری ۳۰۰ سی‌سی ۴ دلار خریدیم. با احتساب قیمت‌های فرودگاه، چیزهایی که خودمان آورده بودیم و خوردیم ۲۰۰ دلاری پولش می‌شد! بعد غذا هم محسن پتوی افغانستانی‌اش را پهن کرد کف زمین و من هم جانمازم را انداختم و یک ساعتی به خواب رفتیم. بلند شدیم و گشتیم دنبال گیت پرواز که روی تابلوی فرودگاه نشان نمی‌داد. پرواز ساعت ۱۸:۴۵ بود اما برای آن ساعت مشخص تنها دو تا پرواز روی تابلو فرودگاه دبی به نمایش درآمده بود: اولی به بلگراد و دومی به تل‌آویو! بعد از مدتی بالای و پایین کردن فهمیدیم باید ترمینال را عوض کنیم. سوار اتوبوس‌های فرودگاهی شدیم و ترمینال را عوض کردیم و رسیدیم به گیت فرودگاهی پرواز بیروت. این لبنانی جماعت را کلا می‌شود به عربی صحبت کردن آدم‌هایی شناخت که هر کجای بدنشان توانسته‌اند خال کوبی کرده‌اند. از گل و بلبل گرفته تا آیات قرآن و امضای سید حسن نصرالله. پریدیم توی پرواز و رفتیم سمت بیروت. وقتی رسیدیم بیروت شب شده بود. محمد کیفش را تحویل گرفت. دست کرد تا کوکوی از دست داده برای نهار را بیرون بیاورد اما خبری نبود. معلوم شد از توی کیف محمد کوکو سیب‌زمینی و یک جفت جوراب را توی فرودگاه دبی بلند کرده بودند. گفتم احیانا کار یک کارگر گرسنه بدون جوراب بوده! سرباز روح‌الله

قرار اولی که بچه‌های از هفته قبل هماهنگ کرده بودند با جمال وکیم بود. جمال توی دانشگاه مدرس علوم سیاسی و تاریخ بود. برای ضبط هم توی همان محیط جلوی هتلی که در خیابان حمرا داشتیم دوربین چیدیم. اینجوری شلوغی‌های بیروت را هم داشتیم. پرسیدم که به ایران سفر کرده یا نه؟ گفت دوباری سفر کرده. گفتم چه چیزی نظرت را توی ایران جلب کرد؟ گفت بزرگی و شلوغی و البته تمیزی شهر تهران! و چقدر دقیق می‌گفت چون بجز همه سفرهایی که من به پایتخت‌های کشورهای این منطقه داشتم (بیخیال حاشیه‌نشین‌های خلیج فارسی البته) و انصافا هیچ کجا را به تمیزی و عظمت تهران نیافتم از هر کسی هم که پرسیدم اذعان به عظمت و تمیزی تهران می‌کرد. جمال توی مصاحبه جواب سوالات را از نگاه یک عرب با گرایشات ملی‌گرایی جواب می‌داد. اینها کسایی هستند که خیلی آب‌شان با اسلام‌گراها توی یک جوی نمی‌رود. علی الخصوص بعد جنگ و دعواهایی که سر سوریه توی سال‌های گذشته اتفاق افتاد. این جماعت اما اساسا ایران را با همه نگرش‌های اسلام‌گرایی‌اش جور دیگری تعریف و تفسیر می‌کنند. وقتی رسیدم به اینکه بنظرت سیاست‌های ایران توی منطقه چطور باید باشد خیلی روشن می‌گفت ایران باید دنبال شکل دادن متحدینی ماورای ایدئولوژی صرفا اسلامی باشد. جمال سر اسراییل حرفش این بود که اسرائیل دنباله یک نظام سرمایه‌داری هست و تا این نظام هست اسرائیل هم هست. برای همین می‌گفت تا سرمایه‌داری آمریکایی دارد می‌تازد اسرائیل هم دستش باز است. برای امثال جمال که ریشه‌های ماجراهای منطقه را توی دعواهای کلان اقتصادی دنیا می‌بینند خوب چین و شرق تنها راه خروج ریشه‌ای از بحران...

گرفتن مصاحبه توی خیابان حمرا دو تا گیر اساسی داشت: یکی ماشین‌های سنگینی که هرازچندگاهی عبور می‌کردند و کل ساختمان هتل پشت ما می‌لرزید و بعدی هم موتورسوارهاییکه به قاعده همان ماشین‌های سنگین آلودگی صوتی ایجاد می‌کردند. هر کجا سروصداها بالا می‌رفت سعی می‌کردیم جملات را تکرار کنیم. #بیروت #سفرنامه سرباز روح‌الله

مریم شرباتی اولین بار وسط جنگ ۱۲ روزه مهمان آنلاین صفحه انگلیسی ما شده بود. از مسیحیان مارونی لبنان و از خانواده شرباتی که من شک دارم شربتی تلفظ اصلی‌اش باشد یا نه اما جالب آنکه می‌گفت بخشی از خانواده‌ش بزرگش ساکن فلسطین هستند و مسلمان اهل سنت و امتدادشان به سوریه می‌کشید. خودش اما مسیحی مارونی لبنانی بود که در واقع جریان اصلی مسیحیان لبنانی هستند. می‌گفت سال‌ها قبل با خانواده‌اش از لبنان به کانادا مهاجرت کرده بودند اما چیزی او را باز کشانده بود وسط لبنان و هویت مسیحی‌اش. نام حضرت عیسی را که می‌برد با ارادتی خاص او را پسر خدا می‌نامید و صلیب مسیحی را هم به گردن انداخته بود. می‌گفت مسیح پسر خدا بزرگ‌ترین کاری که کرد فدا کردن خودش برای مظلومین بود و این دقیقا همان مقاومت است! برای همین می‌گفت دفاع از مقاومت برای یک مسیحی عین تعهد به راه و روش مسیح است. مریم همان روزهای جنگ ایران پای برنامه انگلیسی ما خطاب به بچه‌های موشکی سپاه گفته بود که شماها امروز دارید انتقام یک قرن خونریزی صهیونیست‌ها را در این منطقه میگیرید. دکمه شلیک موشک‌تان را محکم بفشارید ولو به قیمت کشته شدن ما در این سرزمین تمام شود. اینها را همان موقع در حالیکه بغض کرده بود می‌گفت. حالا توی دل بیروت مریم از این می‌گفت که اگر سلاح مقاومت به کناری برود وجود مسیحیان لبنان به خطر خواهد افتاد. هم از جانب اسرائیل و هم از جانب سوریه‌ی تحت سیطره جوانی. گفتم توی دنیا آنچه از مسیحیت دارد ضریب می‌گیرد مسیحیت صهیونیستی است که آمریکای ترامپ پشتش ایستاده اما کسی از مسیحیت مقاوم چیزی نمی‌گوید. دست کرد و از یک کیسه...

پلاستیکی تخته شاسی تمثالی از مریم مقدس را بیرون کشید. گفت این تمثال حضرت مریم در حالی است که از قدس با همه کلیساها و مساجدش حفاظت می‌کند و مسیحیان فلسطین از ۱۹۳۰ یعنی سال‌ها قبل از شکل‌گیری اسراییل مخالف صهیونیست‌ها بودند. تابلو را به ما هدیه داد. #سفرنامه #لبنان سرباز روح‌الله

⭕️برنامه میدان هم اکنون درحال پخش

چهره حسین عین پدرش بود. این را وقتی جلویش می نشستی می فهمیدی. بر خلاف شهید جهاد برادر بزرگترش که خودش می گفت به دایی‌شان رفته بود. اما حسین همان دلنشینی چهره شهید عماد مغنیه را داشت؛ آن هم در جوانی‌اش. خودش ابایی از این نداشت که به این شباهت ظاهری افتخار کند. اما نه افتخار آقازاده‌ای به بودن شبیه پدرش که افتخار یک لبنانی معمولی ساده به بودن شبیه اسطوره‌ای مانند عماد. اولین حرفی که به حسین مغنیه گفتم در مورد "کتاب او" بود. دیدم کاملا بی‌خبر از چاپ و انتشار این رمان در مورد پدرش در ایران است. از من سراغ نسخه عربی یا انگلیسی کتاب را گرفت که اطلاعی نداشتم. اما به حسین گفتم که پدرت را از نو شناختم و اینکه چقدر این آدم بزرگ بود. حسین هم می‌گفت هر باری که چیزی جدید از آنچه عماد انجام داده می شنود افتخارش به او بیشتر می شود و راست می گفت. عماد توی نه فقط محور که توی فرماندهان رده بالای محور منحصربفرد بوده. حسین مغنیه را هم بچه‌ها یک بار بر حسب اتفاق به یکی از گفتگوهای انگلیسی ما دعوت کرده بودند و من بدون اینکه بدانم حسین پسر کیست از دیدن یک جوان لبنانی مسلط به انگلیسی و اوضاع منطقه کیف می‌کردم. می‌گفت توی یکی از آخرین مصاحبه‌هایش با یک روزنامه آمریکایی از اینکه تام باراک نماینده کذایی آمریکا در منطقه اینقدر صادقانه دارد حرف می‌زند ابراز خوشحالی کردم؛ چون معمولا غربی‌ها حرف‌هایشان را وسط یک عالم حرف‌های قشنگ جا می‌دهند اما تام باراک ابایی ندارد که به لبنانی ها بگوید بی‌تمدن و مردم این منطقه را یک مشت آدم بدوی قبیله‌ای بنامد که غرب برایشان دولت ملت را به ارمغان آورده و...