خب دوباره دست به دامن گنجور میشیم🤣

و همچنین شعر دوباره از مولانا هستش🌱 مثل سری قبل در کنار بیت های معروف یه سری دیگه از بیت ها رو هم میذارم و در موردشون حرف می زنیم.

بیت اول میگه که عمر که بی‌عشق رفت، هیچ حسابش مگیر آب حیات‌ست عشق، در دل و جانش پذیر یعنی عمری که توش عشق الهی(بچه ها واقعا منظور عشق الهی هستش فکر نکنید یه وقت عین این کلیپ طنزا دارم رفتار میکنم🤣🤣)نباشه رو اصلا حسابش نکن چون بی ارزشه و عشق عین آب حیات میمونه🌸✨

هر که جز این عاشقان، ماهیِ بی‌آب دان مرده و پژمرده است، گر چه بود او وزیر شاعر میگه که هر کسی که جزو این افراد عاشق نباشه رو عین ماهی بی آب بدون چون طرف پژمرده است حتی اگه توی یه مقام بالای دنیوی باشه✨🪷

و بیت معروف هر که شود صید عشق، کی شود او صید مرگ؟ چون سپرش مه بود، کی رسدش زخم تیر؟ یعنی هر کسی که اسیر این عشق میشه دیگه چطور میتونه اسیر مرگ و فنا بشه؟(امیدوارم منظور رو بگیرید چون من بلد نیستم توضیحش بدم🤣) و این عشق باعث میشه که انگار یه سپری از مه جلوش باشه پس چطور زخم میتونه به اون آسیب بزنه؟

یکی از دوستام دو سال پیش خیلی از مولانا شعر می خوند،الان درکش می کنم یعنی✨✨✨

باقیش رو میترسم نتونم خوب توضیح بدم. غزل ۱۱۲۹ دیوان شمس بود🌱🪻 که توی سایت گنجور هر بیت رو توضیح داده. من خودمم از اونجا خوندم دوست داشتید برید مطالعه کنید.

هپی یور عید 🌸✨🤍

از لحاظ روانی نیاز دارم آی فیلم سریال یوسف پیامبر رو پخش کنه

2:10 دیدید آهنگا آدمو یاد یه دوره ای میندازن؟من یادمه آهنگش تو پاییز یا زمستون بود که پخش شد . الان وقتی گوش میدم قشنگ میتونم شب های زمستون رو توش حس کنم.

ای آقا به قول خودت دلی که گرم باشد آدم اگر دلش گرم نباشد ،یک فنجان چای سیب که سهل است ،هر چیزی برایش بیاورند به او آنطور که باید مزه نمی کند. نمی دانم ،هنوز هم نمی دانم که چه چیزی‌ تمام ماجراست. یار خوب؟ جسم خوب؟ پول خوب؟ دلی گرم؟ هر کسی درد و درمان خودش را دارد انسان ها را میتوان از زخم هایشان شناخت.درد آدمی مثل اثر انگشت اوست همانقدر منحصر به فرد حالا متوجه شدی چرا نمی فهمم چه چیزی تمام ماجراست؟چون هر دردی درمان خودش را دارد نمی شود که همه چارستون بدنشان قرص و محکم باشد یا همه پولشان از پارو بالا برود به قول صائب "زندگانی به مراد همه کس نتوان کرد" اما تو دلت را گرم نگه دار به نفسی که می آید به مهر آفتاب صبح زود به برق چشمان ماهی گل نوروز به رگه ای از عشق که زندگانی دل های تنهای آباد را دوست داشت