اتاق شماره 02
در چشمانت دریایی ست که ساحلش را هیچکس ندیده. من فقط میتوانم غرق شوم و اسمش را "زیباترین معمای هستی" بگذارم.
بزار شعری برای چشم هایت بگویم.
در آیینهی چشمانت،
من نه خود را که «زیبایی» را میبینم؛
با هر پلک زدن،
جهانی تازه آفریده میشود...