تو را در شعرهایم جا ندادم
که در هر واژه‌ام پنهان بمانی
تو را چون جان به سینه جا نهادم
که حتی بعدِ من، در من بمانی
دست از سر خودت بردار عزیزم
با خودت مهربون‌تر باش.
روزهای سختی داشتی و خواهی داشت ، به
خودت نیاز داری.
جهان بی‌تو پر از هیاهوست و من میان این‌همه، دنبال صدای توام؛ تو نیستی و عقربه‌ها نمی‌فهمند که من تمامِ امروز را به آمدنِ تو بدهکارم.