داشتم فکر میکردم که دیگه بسه،خودتو جمع کن! همین‌هم شد نیت کردم و قربه‌ الی الله گفتم، روسریم ُ محکم و سفت بستم که اذیت و درگیرم نکنه .. خاله ام که منُ دید چی گفت؟گفت خوب کردی اینطور بستی چرا انقدر روسریتو تا روی چشمات میاری؟((((:بماند. امروز بر خلاف شب های دیگه حس کردم ... فهمیدم عکس گرفتن برای من نیست ، میشینم روایتمُ تو دفترم می‌نویسم" با چشام با تمام وجودم اطراف رو لمس میکنم ،حس عجیبیه... شاید دیگه یکی‌دوتا عکس بگیرم . امشب زود تموم شد ولی من جوابمو از خودش گرفتم (: داشتیم شعار میدادیم شعار های قشنگ و از ته جون ِ این روزها... یک خانمی‌ رو بهم وایستاده بود و چند دقیقه ای منو نگاه کرد ، یهو یه دستبند آورد و تن دستم بست" و من فقط بغض بودم همونطور که الان چشام اشکیه ' دیگه جوابمو گرفتم بین اینهمه آدم به منم نگاه میکنی؟(: می‌دونی چقدر بغضی ام و دارم گریه می‌کنم؟ بعدش بازم برگشتم ُ با یه حس عجیبی تشکر کردم و اون خانم جوری با محبت نگاه کرد و با دستاش صورتمو گرفت ُ فشار داد ،مطمئنم هیچ‌وقت یادم نمیره.. آخه لبخند اون خانم چقدر از ته دل بود ؟ چشام می‌سوزه ،این چشما هم یک لحظه آروم نمیگیرن!

البته که شاید اون خانم داشت نگاه می‌کرد حدس بزنه چندسالمه(((: و شاید فکر کرد ابتدایی ام(((((((((((((((((("

امشب توی مهمونی اینقدر پوستای بغل ناخونامو کندم بغل همه ی ناخونام خونیه.🚶‍♀

باید میبودی و چشمامو میدیدی

:::) نکن با خودت

من:

جهان شاید این روزها شبیه طفل معصومی‌ست، که دست مادرش را لحظه‌ای در ازدحام سخت و سنگینی رها کرده.

در هر شبی، رویایی هست طولانی‌تر از خودِ شب (: .

‌

_