و به یاد میارم و به یاد میارم و به یاد میارم... کاش میشد به یاد نیوورد‌.

و شهریورِ زیبای من...

اگر مالِ من بودی، دستت رو میگرفتم میبردمت یه جای دنج، روی سبزه ها دراز می‌کشیدیم و همونطور که عصرونه مون رو از سبد بیرون می آوردیم برات تیکه موردِ علاقم از کتابِ موردِ علاقم رو میخوندم و زیر چشمی حواسم بهت بود تا ببینم ریکشنت از این love language ای که فقط برای تو آنلاک شده چیه.

حرف زدن با اون یه دنیای دیگه‌ای بود.

هیچوقت به اندازه ای که برای دونستنِ حرف ها و ذهنیت اون آدم مشتاق بودم، برای هیچکس نبودم.

ادبیات از آدم‌ ها یک ابر انسان می‌سازه.