چادرهای خیالی
نُه ساله شده بودم و قرار بود مدرسه برای ما جشن تکلیف بگیرد. در دورهی ما دهه شصتیها اینطور نبود که خانوادهها جشن جداگانهای برای دخترانشان بگیرند و تمام جشن بندگیِ ما خلاصه میشد در مراسمی که مدرسه تدارک میدید.
تاجهایی که با مقوا درست میشد و چادر نمازهای رنگارنگی که هر کدام از خانوادهها موظف بودند برای دخترانشان آماده کنند.
من یک دختر عمویِ هم سن و سال داشتم که با هم به مدرسه میرفتیم و رقابتِ خیلی ریزی بینمان برقرار بود.
یک روز قبل از جشن تکلیف از من پرسید، زنعمو برای جشن تکلیفت چادر خریده؟ گفتم بله که خریده خیلی هم قشنگه. گفت از چادر من که قشنگتر نیست؟! چادر من پر از پروانههای صورتی ریز ریزه. گفتم اینکه چیزی نیست چادر من هم پُر از گلهای ریز سبز و نارنجیِ.
خلاصه یک ساعتی چادرهایمان را برای هم توصیف کردیم و مدام سعی میکردیم در به تصویر کشیدن زیبایی چادرهایمان نهایت اغراق را به کار ببندیم.
روز جشن تکلیف فرا رسید، مادرم چادر نماز و جانمازم را کادو شده دستم داد تا به مدرسه ببرم. از شادی در پوست خودم نمیگنجیدم. من مدرسه را خیلی دوست داشتم اما آن روز بیشتر.
روزِ جشن، کلاس سومیها به یُمن مکلف شدنشان درس و تکلیف نداشتند و قرار بود فقط خوش بگذرانند.
به نمازخانه رفتیم. جشنِ باشکوهی برگزار شد و در انتهای مراسم امام جماعت مدرسه اسم تک تکمان را صدا کرده و کادوهایی که با خودمان از منزل آورده بودیم را تقدیممان کرد!...
با دخترعمویم به گوشهی نمازخانه رفته و کادوهایمان را باز کردیم، چادر هر دوی ما مثل هم بود، نه پروانه داشت و نه گلهای ریز، بلکه پر از شکوفههای کوچک یاسی رنگ بود.
چند لحظهایی به هم نگاه کردیم و بعد به اندازهی چند دقیقهی طولانی به اولین دروغ بندگیمان خندیدیم.
حالا چه شد که یاد این خاطره افتادم؟! تصاویر پر از رنگی که از روز جمعه روح و روان ما را تحتتأثیر خود قرار داده و حس غبطه و خوشحالی و حسرت را برای تک تک ما دختران دیروز به بار آورده است...
✍🏻
زهرا کبیری پور
#لبیک_یا_خامنهای
#رهبر
#جشن_تکلیف
@Delneveshteeee