💠 عنایت حضرت سیدالشهدا (ع) به آقا نجفی و حافظه فوقالعادۀ ایشان
❖از بیانات آیتاللهالعظمی شبیری زنجانی:
📝 آقای حاج آقا جواد زنجانی ظاهراً از آقای حاج آقا مهدی حائری یزدی و او هم از آقای سیّد محمد کاظم عصار نقل کرد که ایشان میگفت:
در دوره مظفرالدین شاه، شیخ محمد تقی اصفهانی(م ۱۳۳۲) معروف به آقانجفی (ره) را از اصفهان به تهران تبعید کردند؛ چون آقا نجفی بر نهی از منکر خیلی اصرار داشت و حدود را اجرا میکرد. معمولاً چنین کارهایی برای سلاطین ناخوشایند است. چند مرتبه ایشان به تهران احضار شد. یک بار که به تهران احضار شد از او خواستند که در تهران بماند و به اصفهان برنگردد، تا در بین علمای تهران هضم شود. ایشان که به تهران وارد میشود، در آنجا درسی شروع میکند و شهریهای هم میدهد و حلقه درسش هم درست میشود و روز به روز نفوذش بیشتر میگردد.
سید محمد کاظم عصّار میگفت: 🔻
من هم به درس ایشان میرفتم. یک وقت دستگاه حاکمه که میخواست آقا نجفی را خُرد کند، بعضی را تحریک کرد که با اشکال کردن در درس، او را در آن محیط کوچک کنند. ایشان هم که باهوش بود، از نحوه اشکال کردنها حدس میزند که تحریک شدهاند و این اشکالها طبیعی نیست.
یک روز بالای منبر میرود با لهجهی اصفهانی میگوید: «شما تِقی را اینجوری خیال نکنید. تِقی تمام کتب اربعه را متناً و سنداً حفظ است. آقایان بعداً کتاب بیاورند، امتحان کنند». آخر هفته بوده که فردایش درس تعطیل بود. روز شنبه که درس شروع میشود، بالای منبر میرود و میگوید اگر آقایان کتاب آوردهاند، بپرسند تا من پاسخ بدهم.
▫️آقای عصار میگفت:
من مثلاً کتاب کافی را آورده بودم و دیگری کتاب تهذیب و سومی کتاب من لایحضره الفقیه آورده بود. من از کتاب کافی، بابی را که کمتر محل مراجعه است –مثل احادیث کتاب لُقَطه– پرسیدم. ایشان شروع کرد و چند ورق از متن و سند آن را خواند. از جای دیگر کافی پرسیدم، باز چند ورق خواند. دیگری از کتاب تهذیب پرسید، باز عین آن را خواند. سومی از فقیه پرسید، همینجور پاسخ داد. مدّتی طولانی از هر جا میرسید، با متن و سند خواند و اینجور نبود که تصادفاً برخی از ابواب را یاد گرفته باشد و اقتراح هم نبود؛ یعنی اینطور نبود که او پیشنهاد بدهد، بلکه آن اشخاص تعیین میکردند. مطمئن شدند که تصادف نیست.
بعد آقا نجفی(قدس سره) فرمود:
من حافظه نداشتم. یک وقت حرم رفتم –به نظرم حرم حضرت سید الشهداء(ع) بود– درباره بیحافظگی به حضرت متوسل شدم که اگر من حفظی نداشته باشم، شاید نتوانم برای اسلام کاری انجام بدهم. خلاصه توسّلی پیدا کردم و بعد از آن توسّل این حفظ به من عطا شد. ایشان کتب اربعه را با سند و متن حفظ شد؛ مثل اینکه از رو میخواند.
▫️از منبر که پایین آمد، تمام آنها –حتّی بعضی مشایخ که پای منبرش بودند– به عنوان اینکه از طرف معصوم(ع) مورد عنایت قرار گرفته بود، همگی دستش را بوسیدند و تبرّک جستند. کارش در تهران بالا گرفت؛ به گونهای که دستگاه حاکمه میبیند که نقض غرض شد؛ زیرا ایشان را آورده بود که در تهران هضم شود، ولی الآن در آنجا اوج گرفته است. لذا ماندن او را در تهران مصلحت نمیبینند، بلکه میبینند که اگر در تهران باشد، مزاحم حکومت آنهاست. به ایشان میگویند اگر میخواهید به اصفهان برگردید، مانعی نیست. لذا ایشان را به اصفهان برمیگردانند.
📚جرعه ای از دریا، ج1، ص528
@zanjani_net