🔴 🔻 مرحوم آیت‌الله بهاءالدینی - خدا رحمتشان کند - عالم بزرگواری بودند که این اواخر، شب‌های جمعه سخنرانی می‌کردند. 🔸 یادم است چند شب جمعه راجع به این جمله‌ی آقا امیرالمؤمنین (علیه السلام) در دعای کمیل توضیح می‌دادند که: «یا من اسمه دواء و ذکره شفاء»، 🔸 ذکر یعنی یاد مطلق. اما اسم، دوا است. چرا؟ باب علمی این مطالب، جدا است؛ مثلا «لا اله الاّ الله»، با «لا اله الاّ هو» و با «لا اله الاّ انت»، در قرآن سه مرحله دارد، سه بخش است و سه حال می‌خواهد. 🔸 حضرت یونس نبی (علیه السلام) در فشار و ظلمات قرار گرفت. پشیمان و ناراحت [بود] و حق تعالی را در کف دریا و در بطن حوت حاضر می‌بیند و از آنجا صدا می‌زند «لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ» (انبیاء، ۸۷)، 🔸 در این عبارت چند محتوی را ترکیب کرده است، یک «لا اله» دارد، آن هم با «لا اله الاّ أنت»، یک «سبحانک» دارد که تسبیح خدا است، یک محتوای استغفاری دارد که «إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ» [است]. ♦️ این، یک داروی مرکبی است که خدای متعال برای این نبی فرستاد و بعد هم «فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّينَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَكَذَلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ» (ما دعاى او را به اجابت رسانديم؛ و از آن اندوه نجاتش بخشيديم؛ و اين‌گونه مؤمنان را نجات مى‌دهيم!) ☝️ این ذکر و این دعا، دعای خواندنی و ذکری شد که اکثر اهل ایمان مرور می‌کنند و در روایات هم است. ‌ ‌https://eitaa.com/Basir_MN