صد و یازدهم پیامهای آیه فوق ⇧⇩: 1- در جهان بينى الهى، هستى در حال تسبيح خداست. 2- در تسبيح تكوينى، تفاوتى ميان موجودات آسمان و زمين، ميان جمادات و نباتات و حيوانات و انسان نيست. 3- ستايش، بايد ملاك و ميزان و دليل داشته باشد. تسبيح، تنها سزاوار كسى است كه حكومت و قداست و عزّت و حكمت را با هم داراست. 4- پادشاهى و فرمانروايى خداوند، همراه با قداست و قدرت و حكمت است. 5- حكومت خداوند، همراه با حكمت است. 6- خداوند، عزيز است. (همان گونه كه پيامبرش، ايمان آوردندگان به پيامبرش و قرآنش عزيز هستند.) 7- قدرتى ارزش دارد كه همراه با حكمت باشد، «الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ» خداوند هم قدرتمند است و هم حكيم، امّا قدرتمندى ديگران معمولًا با روحيه استكبار و استعمار همراه است. ●➼‌┅═❧═┅┅───┄