سلام...
با سپاس از بیانات شیوای جنابعالی با موضوع تفکر فلسفی و زیست عقلانی.
اما سوالی دارم و آن اینکه زیستن با اندیشه و خرد ورزانه که در قرآن نیز کرارا با تعابیری همچون افلا یعقلون و ... تاکید شده چگونه با تعالیم اهل عرفان و تصوف که نظر تحقیرانه نسبت به عقل دارند و مریدان را برخلاف آموزه های قرآنی از جمله ربنا انا اطعنا سادتنا و کبرائنا فاضلونا السبیلا به تقلید و پیروی محض از مرشد، خلیفه،پیر و.. فرا می خوانند و نقش مرید را در برابر مراد کالمیت بین یدی الغسال می دانند سازگار و قابل جمع است. سخنانی مثل:
عقل را باشد عصا یعنی که من اعماستم (مولوی)
به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید
که سالک بی خبر نبود ز راه و رسم منزلها (حافظ)
شیخ مذهب ما عقل را گنه دانست (عطار)
تاویل مذموم آن است که از راه فکر و ظن و عقل حاصل آید (ابن عربی)
پیر من و مراد من درد من و دوای من فاش بگویم این سخن شمس من و خدای من (مولوی)
از قزوین
پاسخ را می توانید در فایل صوتی زیر بشنوید. 👇