«مَنْ رَوَي عَلَي مُؤْمِنٍ رِوَايَةً يُرِيدُ بِهَا شَيْنَهُ وَ هَدْمَ مُرُوءَتِهِ لِيَسْقُطَ مِنْ أَعْيُنِ النَّاسِ أَخْرَجَهُ اللَّهُ مِنْ وَلَايَتِهِ إِلَي وَلَايَةِ الشَّيْطَانِ فَلَا يَقْبَلُهُ الشَّيْطَانُ»[6]. خارج شدن از ولایت خدا، چیز کمی نیست. بردن آبروی مردم، غيبت، تهمت، شايعه، زخم زبان و سرزنش، در تعالیم دینی بسیار نکوهش شده و چنین عواقب ناگواری نیز دارد. وای به حال كسی که به دیگران زخم زبان بزند، کسی را مسخره كند، غيبت كند، آبروی اشخاص را بريزد و به اين طرف و آن طرف بزند و نقطه ضعف از مردم پيدا كند و آن را به دیگران بگوید و کسی را با گناه و به ناحق آزار و اذیت کند. [1]. الکافی، ج 2، ص 353 [2]. الکافی، ج 2، ص 353 [3]. الخصال، ج 1، ص 27 [4]. مشکاة الانوار، ص 78 [5]. الكافي، ج‏2، ص 113 [6]. الكافى، ج 2، ص 358 ─━✿❀✿🌻✿❀✿─━ 🏴@gamibesamtezohor