محزون و پریشانم، این خانه مگر صاحب ندارد ایران حرم است؛ بی‌وضو اذن ورودی ندارد امشب پس از گذشت روزهایی نه چندان زیاد از آن فاجعه‌؛ بار دیگر جوانان حرم سلام‌ِخونینشان را به محضر حضرت احمد بن موسی رساندند. بار دیگر بر همگان آشکار شد که آن سردارِعزیز وحکیم ما چه خوش گفت که "جمهوری اسلامی ایران حرم است. واگر این حرم ماند؛ دیگر حرم ها می‌مانند"... به راستی چقدر نبودنش احساس میشود. قرار نبود اینگونه شود... قرار نبود چنگال تیز پلنگان به خون مردمان این سرزمین رنگین شود. قرار نبود دست و دلمان هر روز برای مردممان بلرزد. قرار نبود این خانه چندین و چند باره سیاه بپوشد. قرار نبود به این سرزمین چپ نگاه شود: آن هم در ماه عزای سیدالشهدا و سومین حریم اهل‌بیت کاش سردار بود و دوباره فریاد یا زهرا برمی آورد و پشت دشمن را جوری میلرزاند که جرات نکند اینگونه عرض اندام کند در حریم حرم آرزوی محالی که دشمنان این مرز و بوم در پی آن هستند، کابوس زندگی پوشالی‌شان خواهد شد. غم مظلومان، خون‌بهای آزادی‌شان نیست بلکه آهی‌ست که به زودی ان‌شاءالله به دست سربازان منجی جهان، پایه‌های اتاق فکرشان را در هم خواهد کوبید. یک لحظه دری از آسمان باز شده فصل نویی از شهادت آغاز شده در پاسخِ فریاد غریبیِ حسین شیراز خودش مبدا پرواز شده... https://eitaa.com/ghotbnama1