حال و هوای بین الحرمین در کربلا       کتابی را مرحوم علامه سید حسین حسینی تهرانی پیرامون احوال عارف کامل و کبیر مرحوم سیدهاشم موسوی حداد که از اوتاد قرن ۱۴ هجری قمری بوده است بنامِ ( روحِ مجرد ) به قلم توانمند خود برشته تحریر درآورده و انصافا از کارهای بسیار ناب ، ماندگار و قابل استفاده محققین دوران بوده و براستی کاتب و مولفِ اثر به وجهِ احسن تبیین کننده این هدف والا است که مرحوم سید هاشم حداد عارفی بی بدیل و یکی از شاگردان شاخصِ مرحوم آیت الله قاضی بوده است . کاتب و مولف محترم با تبحری خاص و قابل توجه ، در فرازی از کتاب پیرامون دیدار مرحوم علامه طباطبایی مفسر بزرگ قرآنی یا تفسیر المیزان و مرحوم سیدهاشم حداد قلم فرسایی عارفانه نموده است و میفرماید : روزی در سفر سید هاشم به ایران ، ملاقاتی‌ بیاد ماندنی در منزل مرحوم علامه طباطبایی بین این دو شاگرد بزرگِ مرحوم آیت الله قاضی رخ داده و این دو اهل باطن و صاحب معرفت قریب به یک ساعت بدون انعقاد حتی یک کلمه فقط در چشمان یکدیگر متمرکز و گاه لبخند ملایمی میزدند و گاه اندکی به زمین نگریسته و مجددا به یکدیگر خیره میشدند . در آن سکوت محض و دیدار خاص براحتی انوار مفاهیم نورانی و غلغله سرشار از شیدایی و عارفانه همچون امواج بلند دریای عرفان بین نگاه ها رد و بدل میشد و حال شعف عارفانه و سماعی عاشقانه در نگاه ها واقعا درک و حس میشد . جا دارد که به سیاقِ اهل منابر گریزی به کربلا بزنم ! بین الحرمین در کربلا که محل نزولِ رحمت الهی و رفت و آمد فرشتگان و ارواح طیبین و انبیای سلف و اوتادِ همه اعصار است براستی حال عجیبی دارد ؛ قطعه ی بسیار والای رضوان خدا ، دریای رحمت الهی ، محلی که سعادت قدم زدن در آن براستی همچون سعی بین صفا و مروه و شاید افضل و هر قدم پر شور آن سبب تطهیر باطن ، احیای قلب و جلای روح و صیقلِ بصیرت و ایمان است ! این برکات بواسطه نگاهی به درازای ۱۴ قرن بین دو برادر ، دو عاشقِ الله و ناصر دین خدا ، دو مظلوم که یکی در مقام ادب ، ارادت ، ایثار ، وفاداری و مریدی چون حضرت عباس و دیگری در مقام امام ، ولی الله ، صاحبِ ثارالله و قطب عالم امکان و مالک محزون ترین تقدیر در گودال قتلگاهِ تاریخ و پهنایِ خلقت و تاکنون قریب به ۱۴۰۰ سال است که این دو عزیزِ خدا عاشقانه در نزدیکی از حیث صوری و معنا به یکدیگر چشم دوخته اند و زایرین این دو شهیدِ عطشانِ الهی و دو مظلوم تاریخ از شربت عارفانه نگاهِ آنها غرق مستی ؛ شوری آمیخته با حزن و شفا که فقط آهسته گام میزنند و مروارید غلتان اشک از چشمان خود می افشانند ! از خداوند متعال چنین زیارتی سرشار از شفا و شور و معرفت آفرین را برای همگان مسئلت دارم ! بین الحرمین در ازدحام ارواح طیبه انبیا ، اولیا ، اوصیا و شهدا و فرشتگان الهی هماره پر رفت و آمد بوده و قطعا برای اهل آسمان سجده گاهی ممتاز است ! خداوندا ! به برکات بی بدیل لحظاتِ بین الحرمین ؛ برای همه ی عزیزان و شیعیانت و برای این حقیر و شرمنده درگاهت ؛ زیارت مکرر را نصیب گردان و قطعا در آن مکان که نقطه ای از رضوان توست به یاد همگان دعاگو و زایر باشیم ! جا دارد در این مقام به سروده ی ممتازِ مرحوم شیخ جعفر آقا مجتهدی که از صاحبدلان و خواص دوران بوده اشاره ای بشود : یادم زِ مقامِ اشجع الناس آید از چشم ترم سوده الماس آید آید به جهان اگر حسین دگری هیهات برادری چو عباس آید زائر کوی حسین #محسن_میرزایی