بخش جنوبی خزر بدون ابزار دفاعی رها می‌شود/ کنوانسیون مانع حضور نیروهای بیگانه در ۴۵ کیلومتری ایران نمی‌شود /تصویب ماده ۱۴ کنوانسیون، تکمیل‌کننده کریدور زنگزور و مسیر ترامپ است شعیب بهمن، پژوهشگر مسائل اوراسیا مطالعه در خبرآنلاین: 🔹نکته حائز اهمیت این است که ما پیش از امضای کنوانسیون، توافقنامه‌های دوجانبه و سه‌جانبه میان برخی کشورهای ساحلی در شمال خزر را به رسمیت نمی‌شناختیم، اما با تصویب کنوانسیون عملاً آن‌ها را به رسمیت خواهیم شناخت. 🔹یعنی تعیین تکلیف بخش‌های شمالی خزر به رسمیت شناخته می‌شود، در حالی که بخش جنوبی هنوز بلاتکلیف است. با خارج کردن بند مربوط به تعیین حدود مرزی از کنوانسیون، عملاً آخرین ابزار و سلاح باقی‌مانده در دست ایران برای تثبیت مرزها از بین می‌رود. 🔹شما توجه کنید که بر اساس تعیین محدوده ۲۵ مایلی، بعد از ۴۶ کیلومتر از سواحل ما، هر شناور یا کشتی نظامی می‌تواند لنگر بیندازد. ما در نوار ساحلی شمال کشور دارای شهرهای پرتراکم و به هم پیوسته هستیم و فاصله ۴۵ کیلومتری از سواحل ما تا تهران به صورت هوایی تنها ۱۰۰ تا ۱۵۰ کیلومتر است. 🔹کنوانسیون جلوی حضور نیروهای اسرائیلی در جمهوری آذربایجان یا پشتیبانی لجستیکی آمریکایی‌ها از قزاقستان را نمی‌گیرد. همچنین در کنوانسیون هیچ اشاره‌ای به «تردد» یا «اقدامات» نظامی نشده و ابهامات زیادی دارد. بنابراین کنوانسیون هیچ آورده امنیتی متصوری برای ایران ندارد. 🔹ما امروز در دوران «جنگ کریدورها» زندگی می‌کنیم. کشورهای منطقه با خط‌کش در حال طراحی کریدورهای بین‌المللی هستند. در چنین شرایطی، چرا باید خود را از مزیت ترانزیت انرژی محروم کنیم؟ 🔹اجازه عبور خطوط لوله از بستر خزر ارتباط مستقیمی با «کریدور زنگزور» و «مسیر ترامپ» دارد؛ چرا که بخش مهمی از آن کریدورها به انتقال انرژی اختصاص دارد. 🔹ما عملاً با سکوت در برابر زنگزور و تصویب این رژیم حقوقی، در حال تکمیل دانه به دانه‌های پازل طرف غربی برای دستیابی به انرژی باثبات هستیم، در حالی که در خلیج فارس و تنگه هرمز به دشمن فشار می‌آوریم! 🔹باید نگاه کلان استراتژیک، ژئوپلیتیک و ژئواکونومیک داشت؛ نباید با جزئی‌نگری گفت این را هم «بدیم بره» اتفاقی نمی‌افتد. 🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷 شاهی خادم ابر کانال کمیته پیگیری حقوق بازنشستگان کشور https://eitaa.com/httpshah