♡ ♡♡ ♡♡♡ #خون_دلی_که_لعل_شد #قسمت۱۴ لباس روحانیت در ایران معمولاً کسانی که به امور دینی اشتغال دارن،اعم از طلاب و اساتید و مبلغان، امامه بر سر می‌گذارند. عمامه نماد وجود آن 《طایفه‌》ای است که در دین 《تفقّه》 می‌کنند، دین را تبلیغ می‌کنند و در برابر مخالفان دین می‌ایستند. از همین روی، دست نشاندگان استعمار و مبلغان لائیسیسم، با عمامه جنگیده‌اند. رضا شاه دستور داد عمامه‌ها را بردارند و کلاه پهلوی به سر بگذارد. پسرش از این تصمیمِ شکست خورده عقب نشینی کرد،اما دستگاه حاکمه نقشه کشید تا یک روحیه عمومی ایجاد کند و عمامه را مورد تحقیر و استهزا قرار دهند. در کودکی وقتی کلاس دوم ابتدایی بودم، عمامه گذاشتم. علت این عمامه گذاری زود هنگام آن بود که در آن دوران،مردم عادت به پوشاندن سر داشتند. طبیعتاً پدر حاضر نبود ما کلاه پهلوی به سر بگذاریم؛ بنابراین چاره‌ای جز عمامه نبود. امامه ما را مادر می‌بست. تحت‌الحَنَک_دنباله پارچه عمامه_ را هم که معمولاً در سمت چپ می‌گذارند، ایشان در سمت راست می‌گذاشت. ما از زمان کودکی با پدیده مسخره کردن عمامه مواجه بودیم.آنقدر کلمات تمسخرآمیز شنیده‌ایم که این پدیده در نظر ما عادی شده بود و لذا به علت آن نمی‌اندیشیدیم.فقط وقتی بزرگ شدم،به حافظه‌ام مراجعه می‌کردم و شگفت زده می‌شدم.هیچ معمّمی _چه کوچک و چه بزرگ_از این پدیده در امان نمانده بود. ♡♡♡ ♡♡ ♡