✳️ بهار در شعر فارسی 3⃣
به قلم محمدکاظم کاظمی (شاعر معاصر)
🟣 بهاریههاى شاد و طربانگیز
این گونه شعر در ادبیات مدحى ما بیشتر دیده مىشود. به واقع شعر فارسى در سدههاى اولیه، شعر مدح و وصف بوده است و البته توصیفها نیز غالباً به مدح منتهى مىشدهاست، چنان که فرّخى سیستانى در این شعر زیر، نخست از بهار سخن مىگوید و سپس بلافاصله به ستایش پادشاه گریز مىزند:
ز باغ، اى باغبان! ما را همى بوى بهار آید
کلید باغ، ما را ده که فردامان به کار آید
کلید باغ را فردا هزاران خواستار آید
تو لَختى صبر کن، چندان که قمرى بر چنار آید
چو اندر باغِ تو بلبل به دیدار بهار آید،
تو را مهمان ناخوانده به روزى صد هزار آید
کنون گر گلبنى را پنج شش گل در شمار آید
چنان دانى که هر کس را همى زو بوى یار آید
بهار امسال پندارى همى خوشتر ز پار آید
از این خوشتر شود فردا که خسرو از شکار آید
بدین شایستگى جشنى، بدین بایستگى روزى
ملِک را در جهان هر روز جشنى باد و نوروزى
در این شعرها، بهار فقط بهانه عیش و طرب و خوشباشى است و از این بیش دیگر نقشى در جهان ندارد. شاعر از آمدن این فصل، فقط به همین واسطه خوشحال است که زمینه نشاط برایش فراهم مىکند، آن هم نشاطى کاملاً مادّى و گذرا.
تقریباً در شعر همه شاعران مدیحهسرا، چه در سدههاى پیشین و چه بعدترها، تنها جلوهاى که از بهار مىبینیم، همین است.
🔜
ادامه این نوشتار در پستهای آینده 🔻
#بهار
#بنیاد_ایرانشناسی
#ایران
#رجبی_دوانی
⭕ روابط عمومی بنیاد ایرانشناسی
@iranologynews