دست، به سوی انسانِ فرولغزیده پیش ببرید تا بلندش کنید، و اگر امیدی به نجاتش نیست، به تلخی بر او اشک بریزید؛ به بیچارگی‌اش نخندید. دوستش بدارید و در وجودِ او خود را ببینید، و بر او همان‌طور قضاوت کنید که بر خود می‌کنید. -آبلوموف(ایوان گنچاروف) 📓