📚برشی از یک کتاب:
▪️گمانم این است که قبل از شهادتش صاحب چشمی حقیقت بین شده بود.
▫️چشمی که تصاویری را می دید که دیگران از دیدن آن عاجر بودند.
🔹چشمی که نیم نگاهی به آن سوی پرده داشت و نبود مگر محصول صفا و صدق و اخلاصی که در سر تا سر وجودش ریشه دوانده بود.
پیامبر اکرم می فرمایند:🔻
🔸که بترسید از فراست مومن!
▪️زیرا او با نور خداوند عزوجل نگاه
می کند.
▫️و این نور خدا، ثمره ی اخلاص و صدق و صفای موجود در وجود مومن است.
🔹سید بسیار خالصانه و صادقانه زندگی و عارفانه و عاشقانه سیر و سلوک
می کرد.
🔸کمتر کسی از ویژگی ها، اعمال و هنرها و عاشقانه هایش با خبر بود.
🔹 و اگر کسی مدتی قبل از شهادت او را دیده باشد، امادگی برای شهادت در چهره و حالات و رفتارش موج می زد.
🔸همان حالتی که بارها و بارها، در هشت سال دفاع مقدس و در چهره ی برخی از شهدا دیده بودم.
همان حالتی که می گفتند:🔻
🔸🔹طرف نور بالا می زند!
🔹و سید مجتبی واقعا نور بالا می زد.
🔸در چهره اش امادگی برای رفتن مشهود بود و معلوم بود که جز گل های اخر الزمانی است که قرار است به دست حضرت حق از شاخه ی این عالم چیده شود و در گلزار ربوبی پروردگار قرار گیرد.
راوی: دکتر محمد رضا سنگری، پژوهشگر و استاد دانشگاه
📚منبع: کتاب سید زنده است، ص 337و 338
#خاطرات_شهدا
#شهید_سید_مجتبی_ابوالقاسمی
🥀کانال ایستگاه مطالعه🥀
https://eitaa.com/katab313