عرصه کلی تحولات خاورمیانه در کنار جنگ اوکراین و روسیه و تنش ها در دریای چین جنوبی به ما می گوید آمریکا نمی تواند از ابرقدرتی خود برای حل و فصل چالش ها استفاده کند.
ادبیات ما درباره شکست یا عدم شکست نظامی آمریکا در پرونده های مذکور نیست،اینجا افول هژمونی آمریکا یا همان تک قطبی گری آن ها در مدیریت جهانی مد نظر است
اما گاهی نیمه بازیگران منطقه ای برای دور ماندن از پیچیدگی های آینده نقش ابرقدرت را می گیرند،فقط برای اینکه اسیر رقیب منطقه ای خود نشوند اسارت با آمریکا را می پذیرند.دقیقا مثل شرایطی که کره جنوبی با آمریکا پیدا کرده است.
آنجا آرایش امنیتی و راهبردی مشخص شد و می توان گفت استرالیا،فیلیپین،ژاپن،کره جنوبی و حتی هند در نقطه مشخصی برای مقابله با رقیب مشخصی به نام چین ایستاده اند.
آمریکا در ابرمعامله خود در خاورمیانه بدنبال این است که ابهامات را از بین ببرد و عملا بگوید محور جدیدی تحت عنوان عربستان،اسرائیل،امارات،اردن و بحرین شکل میگیرد که دشمن مشخصی به نام ایران و محور مقاومت خواهد داشت.
آن ها در شرق اروپا نتوانستند شرایط را برای روسیه مشخص کنند ،روس ها قبل از اینکه مثل جماهیر شوروی شوند گردن ناتو و آمریکا را گرفتند تا بگویند آقای شرق اروپا کیست
آمریکا در آمریکای جنوبی هم میخواهد ابهامات و پیشامد های آینده نسبت به ونزوئلا و کوبا و اکوادر را با برزیل روشن کند.
ناتوهای منطقه ای نقش پروکسی های ناتوی بزرگ برای نگه داری از شبکه امنیتی و نظم کنونی را دارند و هزینه های اروپا در پرونده های مختلف را که همواره آمریکا را مورد انتقاد قرار می دادند کاهش می دهند
خیلی دوست داشتم اینجا شما نتیجه گیری کنید اما باید بگویم که ما در مرحله شفاف سازی خطوط نزاع و برخورد اراده های دوقطبی سرد و نیمه سرد هستیم.
قطب شرقی در حال نزدیکی بیشتر و اتصال راهبردی است تا به سوی نظام چند قطبی گام بردارد
آمريکا برای حفظ هژمونی به کمک بازیگران منطقه ای نیاز دارد، آن ها را از آینده چند قطبی میترساند و در آن ها احساس نیاز می کند که او را انتخاب کنند.بنابراین ما در مسیر برجستگی جنگ و نزاع های منطقه ای و بین المللی هستیم
ابوقاسم